Category Archives: Dagelijks leven

Tekenen dat je oud bent

  • Als je kinderen bij Twee voor Twaalf de muziekvraag wel kunnen beantwoorden en jij niet, omdat de vraag over een rapper of een hip-hop artiest gaat.
  • Als je met de glazenwasser staat te praten – “Jammer dat mijn hulp weggaat. Hij was een goede vent, lekker lang” –  en hij vraagt hoe lang we al in dit huis wonen –  22 jaar. De glazenwasser (72 jaar oud) lapt trouwens al 50 jaar in onze wijk de ramen.
  • Als je een brief van je huisarts krijgt waarin hij aankondigt dat hij met pensioen gaat en je opeens bedenkt dat hij al 30 jaar je huisarts is.
  • Als je op dezelfde dag zowel het jaarlijkse contributieverzoek van Amnesty International alsmede een acceptgirokaart voor het abonnementsgeld op de Voetbal International krijgt en je je realiseert dat je al 42 jaar lid bent van AI en al 50 jaar de VI leest.

Volgens deze overheidssite over volksgezondheid heb ik op basis van CBS-cijfers nog een resterende levensverwachting van 19 jaar. Marianne heeft nog 24 jaar, de oudste dochter 57 jaar en de jongste dochter heeft nog 59 jaar voor de boeg.

1 cbs

Dat klinkt zo weinig allemaal. Ik word er helemaal somber van. Maar om met Victor Hugo te spreken: “Dertig is de ouderdom van de jeugd. Zestig de jeugd van de ouderdom.”

1 trapTekening van de ‘Trap des Ouderdoms’ van Hendrik Numan (1736-1788)

p.s.  Vorige week ging de muziekvraag bij Twee voor Twaalf niet over een rapper of  een hiphopper maar over een klassieke componist. Die vraag konden we ook niet beantwoorden. Zo oud zijn we ook weer niet.

 

Handje voor de mond

Voetballers hebben er tegenwoordig een handje van om een hand voor hun mond te houden als ze op het veld met elkaar praten.  Ze zijn bang dat televisiestations liplezers in dienst hebben die dan kunnen “horen” wat ze onderling tegen elkaar zeggen.  “Niet meer op Jansen afspelen. Die kan er helemaal niks van!”  Mooie tattoo, waar heb je die laten zetten?” “Ik zei net tegen die rechtsback dat zijn vriendin in bed er helemaal niks van kon. Werd die toch een potje gek” “Ho, ho verzorger doe even rustig aan, ik heb helemaal geen pijn. Ik probeer alleen maar tijd te rekken.” Dat soort uitspraken missen we daardoor.

Dat sommige spelers hun hand voor de mond houden is echter soms toch wel verstandig. Diego Costa van Spanje deed het bijvoorbeeld tijdens de laatste WK in Rusland niet. Ik citeer even een stukje uit de Panorama van 16 september 2018:

Liplezers maken weinig kans bij topcoaches en erkende fluisteraars als Zinédine Zidane, Pep Guardiola en José Mourinho. Daardoor is er steeds minder af te luisteren, of beter: af te kijken, maar af en toe vallen ze uit hun rol. Zoals Fernando Hierro, de interim-bondscoach van Spanje, het afgelopen WK overkwam. Spanje maakt zich klaar voor de penaltyserie tegen Rusland. Hierro informeert bij zijn spelers hoe het lijstje nemers eruit moet zien. Daarna mag Koke van Atlético Madrid zich opmaken voor een strafschop.

Dat vindt Diego Costa, ploeggenoot van Koke bij Atlético, geen goed idee en hij neemt Hierro apart om dat door te geven. “Koke gaat missen.” Maar Hierro luistert niet en Koke mag aanleggen. En jawel, Koke mist. De spelers en technische staf van Spanje kijken schouder aan schouder naar de strafschoppenreeks. Na de misser maakt Diego Costa zich los en hij kijkt zijn coach strak aan. De armen gaan uit elkaar en dan zegt hij: “Ik zei het toch!”

De misser van Koke is een dure, want Rusland neemt de strafschoppen beter en Spanje moet naar huis. Na de uitschakeling wordt de discussie tussen Hierro en Diego Costa dankzij liplezers breed uitgemeten en dat is lullig voor Koke, die dit seizoen bij Atlético weer een kleedkamer moet delen met Diego Costa.

Kortom, soms is het verstandig dat voetballers hun hand voor de mond houden als ze op het veld met elkaar spreken. Misschien was dit hand voor de mond houden ook wel een goed idee geweest voor een aantal wereldleiders toen ze op een receptie op Buckingham Palace over Donald Trump stonden te roddelen.

werleleiders

Justin Trudeau van Canada arriveerde erg laat op de receptie. Dat kwam omdat voorafgaand aan de receptie Donald Trump na afloop van zijn gesprek met Trudeau een persconferentie van meer dan veertig minuten gaf, waarbij Trudeau het onbeleefd vond om tijdens de persconferentie op te stappen en er daarom maar stilletjes naast bleef zitten.

De drie andere wereldleiders waarmee hij in gesprek was – Boris Johnson van Engeland, Emmanuel Macron van Frankrijk en onze eigen Mark Rutte – vonden dat heel grappig. (Op de foto is ook nog net een deel van het hoofd van prinses Anne, de dochter van Koningin Elizabeth te zien.)

Ze hadden echter pech dat een cameraman delen van het gesprek op nam, waarna het filmpje al snel  de wereld rond ging, waardoor ook Mark Rutte, ja, ja,  even als wereldleider te boek stond.

Twee uur eerder was dat nog niet het geval. CNN gaf een live-rapportage van de aankomst van de regeringsleiders bij de receptie. Een verslaggever vertelde wat er ging gebeuren en toen hij uitgesproken was, zei de ‘anchorman’ in de studio dat ze weer bij hem terug zouden komen, zodra de eerste wereldleiders zouden arriveren.

Op dat moment zag je nog net  hoe achter de verslaggever Mark Rutte naar binnen liep.

Black Friday

Vrijdag was het Black Friday, een commercieel fenomeen dat uit Amerika nu ook is overgewaaid naar Nederland. Black Friday is de vrijdag na Thanksgiving. Op deze nationale feestdag in de Verenigde Staten “wordt dank gezegd (traditioneel aan God) voor de oogst en allerlei andere goede dingen“.  Het is traditie om op die dag kalkoen te eten.

Thanksgiving is altijd de vierde donderdag van november. De dag erna geldt als Black Friday.  Veel werknemers hebben die dag vrij (genomen) en de dag geldt als het begin van het seizoen voor kerstaankopen. Veel winkels bieden op Black Friday allerlei kortingen aan wat leidt tot topdrukte in de winkels.

appleDrukte bij de Apple Store op Fifth Avenue in New York op Black Friday 2011; foto JoelbnQUeens; Wikipedia.

Ook in Nederland waren er allerlei winkels die mee deden aan Black Friday, waaronder de Media Markt. De dochter had een nieuw mobieltje nodig. Ze had een Samsung op het oog die ze eerder  voor 209 euro bij de Media Markt had gezien. Ze had “geluk”. De Media Markt had het toestel opgenomen in de Black Friday aanbieding. Het kostte na korting nu nog maar 219 euro, of te wel een tientje meer. Ze hadden eerst de prijs verhoogd om er daarna korting over te geven. Enfin, wij hadden niet anders verwacht van de Media Markt. Zie hier.

Op Black Friday worden vaak aankopen gedaan waarvan je later spijt krijgt. Ik kan er over mee praten. Ooit kocht ik tijdens de ‘Dolle Dwaze Dagen’ van de Bijenkorf een Samsonite koffertje. Ik was op zoek naar een koffertje voor kantoor. Er moesten zowel papieren op A4-formaat in kunnen – KPN had meerdere kantoren in de stad en ik moest regelmatig van het ene naar het andere kantoor  – alsmede, heel belangrijk, mijn boterhammetjes moesten er in mee naar kantoor.

Ik had een mooi koffertje op het oog van een gulden of vijftig – we spreken over de jaren tachtig – toen ik me tijdens de dolle dwaze dagen in de Bijenkorf liet overhalen om een Samsonite koffer – de formule 1 koffer onder de koffers –  te kopen voor 120 gulden.  Normaal kostte dat koffertje meer dan 200 gulden maar gedurende tien minuten was hij afgeprijsd tot 120 gulden. “Er kan een olifant op gaan zitten en nog gaat hij niet kapot”, zei de stalspreker.  Ik was om.

olifantEen olifant gaat op een Samsonite koffer zitten; Uit een reclamefilmpje van Samsonite uit 1976.

Ik kocht het koffertje. Om die zittende olifanten te kunnen weerstaan hadden ze het koffertje echter loodzwaar gemaakt. Ik heb me dan ook jarenlang een breuk gesjouwd met mijn koffertje, dat ik meestal alleen maar gebruikte als boterhamtrommeltje.

Eigenlijk had ik mijn verlies moeten nemen en een lichtere moeten kopen, maar het ding weigerde om kapot te gaan, zodat ik ook niet direct een aanleiding had om dat te doen. Dat had ik natuurlijk wel moeten doen, maar ja als de koffer niet kapot is, dan doe je dat  toch niet zo snel.

En oh ja, nooit een olifant op straat tegen gekomen die op mijn koffertje wilde gaan zitten.

 

Een kleine observatie

Ik fiets door Wassenaar. Vlak voor de fietstunnel onder de Rijksstraatweg (de A44) sta ik even stil. Ik kijk naar een huis en zie door het grote raam een meisje van een jaar of vijftien achter een piano zitten. Schuin achter haar zit een jongeman van in de twintig. Duidelijk een gevalletje van pianoles.

Terwijl het meisje met een ingespannen gezicht afwisselend naar haar handen op de toetsen en naar het boek op de piano kijkt, zit de man achter haar op zijn mobieltje te kijken.  Een beetje gênant.  Maar wie weet, misschien kijkt hij net even op zijn mobieltje om een berichtje te lezen van de volgende leerling, die meldt dat hij  wat later komt. Je weet het niet. Je weet het sowieso nooit met die pianolessen.

de pianoles

Oktober 1945: Tentoonstelling van de Binnenlandse Strijdkrachten in warenhuis De Bijenkorf te Amsterdam;  Wand ‘De Pianoles’; Beschrijving: “We hebben vanavond weer pianoles, zeiden de B.S.-ers tegen elkaar, waarmee ze hun geheime schietoefeningen in pakhuizen en onderaardse kelders bedoelden. Geheime training met Bazooka, Stengun en Brengun. Foto: Marius Meijboom, / Anefo , Nationaal Archied

 

 

Recycling

Ruim twee maanden geleden is onze buurvrouw overleden. Ze is 81 jaar oud geworden. Ze was precies op dezelfde dag geboren als prinses Beatrix, iets wat ze niet naliet om te vertellen. Haar kinderen zijn nu bezig om het huis leeg te maken. Al drie keer is grof vuil langs geweest om een leven vol bewaarde spullen van haar en haar al jaren eerder overleden echtgenoot op te halen.

Als de kinderen aan het einde van de dag de spullen bij de weg hebben gezet – ze worden de volgende morgen door de Avalex opgehaald – zien we daarna allerlei mensen door de spullen heen snuffelen. Een jonge moeder op de fiets met een kind achterop zie ik een schoolbord meenemen. Onze krantenbezorger neemt een oude koffer mee en een vrouw pakt een zitkussentje uit de stapel, legt het in haar geparkeerde auto, en begeeft zich daarna lopend naar het ziekenhuis – misschien heeft ze last van aambeien en dan is zo’n kussentje altijd handig.

’s Avonds, het loopt al tegen twaalf uur, hoor ik opeens een auto stoppen. Als ik naar buiten kijk, zie ik een witte bedrijfswagen staan. Een man schuift de zijdeuren op en ik zie dat er al allerlei rotzooi in de auto ligt. Het doet me denken aan een winkel die we tijdens onze laatste vakantie in Amerika zagen. Deze adverteerde met de kreet ‘We buy junk, we sell antiques.’

antiek

De man rommelt wat door de stapel, pakt een aantal spullen, beoordeelt deze en legt een deel in zijn bus. Daarna rijdt het busje weer weg. Hier is duidelijk een professional aan het werk. Zou hij getipt zijn door de Avalex over de plekken waar ze de volgende dag grof vuil komen ophalen? Vroeger was dat niet nodig. Toen wist je precies waar en wanneer er grof vuil werd opgehaald. Zo’n 25 jaar geleden was er namelijk een vaste dag in de maand dat de gemeente langs kwam. (Tegenwoordig moet je daar een afspraak voor maken).

In onze (toenmalige) wijk waren er een aantal plekken waar je je overbodige rotzooi kon neerzetten, eentje was op het pleintje voor ons huis. Op de avond voordat het grof vuil werd opgehaald, was het altijd een komen en gaan van busjes van mensen die keken of er nog bruikbare spullen tussen zaten.

Op een dag zette ik bij het grof vuil een oude kapotte fiets, waar ik eerst werkelijk alles wat nog enigszins nuttig kon zijn vanaf had geschroefd. “Altijd handig om wat reserveonderdelen te hebben”. Marianne vond dat grote onzin. “Die dingen ga je nooit meer gebruiken”, zei ze. Ze heeft ongelijk gekregen; ik heb een keer een dopje van een ventiel hergebruikt. Maar goed, zelfs die volkomen gedemonteerde fiets verdween binnen vijf minuten van de stapel; één van de mannetjes – het waren altijd mannetjes, nooit vrouwen – zag blijkbaar nog wel wat mogelijkheden in het ding. Eigenlijk was dit systeem van grof vuil ophalen een heel efficiënt recyclingproces.

Uit de stapel die de kinderen van de buurvrouw bij de weg hebben gelegd, heb ik overigens ook een ding gepakt: de sneeuwschep. De laatste jaren van haar leven zette ik voor de buurvrouw de bakken bij de weg en als het in de winter had gesneeuwd, veegde ik haar stoepje schoon. Aanvankelijk deed ik dat met onze sneeuwschuiver maar op een dag brak deze. Vervolgens probeerde ik het met onze schep, maar dat was niet zo’n succes. Dat was meer zo’n steekschep, niet echt geschikt om lekker sneeuw mee te scheppen. De buurvrouw had echter nog een oude enigszins verroeste brede schep, waarmee je uitstekend sneeuw kon scheppen en die gebruikte ik dan.

Ik zag toevallig dat één van de kinderen de schep bij het grof vuil legde. ’s Avonds heb ik hem uit de stapel gehaald en onze garage gezet. Altijd handig in de winter. Het stoepje van de buurvrouw hoeft niet meer. Dat mogen de nieuwe bewoners zelf doen (tenzij dat ook oude mensen zijn).

schep

Een collega-sneeuwschepper in Volendam in 1947 met net zo’n schep als er nu in onze garage staat; foto Harry Sagers; Anefo; Nationaal Archief.

Tot slot: over een jaar of dertig of zo zetten onze kinderen waarschijnlijk een sneeuwschep bij het grof vuil. Dus bent u op zoek naar een dergelijke schep, noteer het alvast in uw agenda.

 

Wat stond er ook al weer

Gisteren was er een debat in de Tweede Kamer over de stikstofcrisis. De oppositie vond dat de kabinetten Rutte 1,2 en 3 een wanprestatie hadden geleverd, maar daar was Rutte het absoluut niet mee eens. De crisis was zo ‘enorm complex’ dat niemand hem iets kan verwijten.

Maar ja, als je geen goed antwoord hebt, dan is het ook moeilijk om een goed antwoord te geven.  En op de een of andere wijze moet ik nu denken aan een antwoord van mij dat ik veertig jaar geleden gaf op een vraag tijdens een tentamen Bedrijfssociologie. Het ging over een of ander model. Ik wist precies waar dat model behandeld en afgedrukt stond in het collegedictaat – op de enige bladzijde die dwars stond – maar dat was ook het enige dat ik nog van het model wist.

Ik schreef toen als antwoord op de vraag over het model maar eerlijk op dat ik wel wist op welke bladzijde het model in het dictaat stond (en gaf aan op welke bladzijde dat was), maar dat ik helaas niet meer wist wat er stond. Misschien kreeg ik dan nog een troostpuntje omdat ik iets meer wist dan degenen die geen flauw idee hadden. Maar helaas, ik kreeg voor dit antwoord de handjes niet op elkaar van de hoogleraar, laat staan een staande ovatie.

klappen

ps het tentamen haalde ik gelukkig wel.

Ouders

Op twitter zag ik een tweet van Nick  Harvey, een Engelse muzikant, die de volgende oproep deed,

nick harvey

Er staan er ondertussen al 653 reacties onder. Ik heb er een twintigtal van gekopieerd.

Boo @BermondseyBoo: We had to be interviewed by the scary headmistress of my school before I could be accepted as a pupil. Dad had a bad back & mum had just had a minor operation. So he spent the interview lying on the office floor while my mum could only stand up. Weirdest 45 minutes of my life

Kavalcade @kavalcade: When I was around 18, a friend of mine was going travelling and came by to say goodbye. After we had said our farewells my mum came running down the stairs, shouting ‘hang on Dan, you’ll be needing these’. She unfurled about 20 condoms. I still remember them hitting the floor.

TwoTonTony @TwoTonTonyTubbs: I was 19 and in the Guards (red coats, big furry hats, hang around royal gaffs, you know the ones). On guard outside Buckingham Palace with my Mum the other side of the fence waving at me and telling all the tourists “that’s my son, that one over there.”

alexander matthews @AlexanderMat: I was 17 and working at a supermarket late in the evening. It had started to snow. My mum phoned the supermarket to tell them I should not drive home because I was too inexperienced a driver to handle snow and she was coming to get me. This was announced over the tanno

Dolly @Seasidedolly: I was crazy about a boy at the visiting yearly fair. I hung around. Eyeliner & lipstick on. My mum arrived at the fair with her work friends, spat on a tissue & wiped my face clean in front of him.

Nic @TheNoisyTable: Grandparent story…hope it’s allowed. My grandad loudly farted on every single step in a department store. When he got to the bottom, he looked at the horrified shoppers and reassured them that there was no structural damage.

Clodagh Murphy @Clodagh My dad yelling down the aisle in the super market at my 13 year old sister if she wanted ‘the ones with wings’

Alistair Coleman @alistaircoleman: Our car broke down going on holiday. Mum knew it was the alternator, having tried a self-repair before. Unfortunately, she told it to the AA man thus: “My husband and I had it off on the kitchen table three times”. He looked us three kids in the back seat and cried with laughter.

Sueveneer @sueveneer: It was the 70s and my dad (working class lad made good) rocked up at at a very posh restaurant. Was told jeans weren’t allowed so he took them off. There. In front of the maitre d’ & guests

Kate S @katesaunders13: When I got a school report saying I was always smiling and a pleasure to be around, my Dad wrote in the parents comments ‘are you sure you haven’t mixed her up with someone else “

David Gutteridge @dgutte: On holiday in Malta, my Dad took us all on “family walk”. 2 hours later, lost and with light fading a black helicopter appeared, hovered above us, shone his search light and the loud speaker boomed…… “you are in a military live fire zone”

Bernie @EnterpriseSBox: My mum walked me to school in full uniform at the end of the summer holidays as I started the last year of primary school.  Ignoring my mates on their bikes milling around in shorts and t shirts and the ominous quietness in the playground we turned up at the gates a week early.

mid life crisis@BitterPill74: When I married my husband, the Registrar folded the marriage licence and asked “Who wants to hang on to this?” My Dad a solicitor pipes up “I’ll take it, we’ll need it in 7 years for the divorce”

John Walshe @WalberryCP: Went down injured in a rugby match and saw my mother running onto the pitch yelling “are you ok” and “he’s my son”. It took me a decade to hold my head up in the club.  A decade later I went to tackle a second row and my fiancee yelled out “leave him alone, you’re too big”

Will Hide @Willhide: I was a room guide at Castle Howard for a student summer job about 25 years ago. A big notice said “do not touch the piano” on top of the Steinway in Grand Ballroom. One day I turned around because a bloke had leaned over the rope & was playing “Chopsticks” on it – it was my Dad.

Scotty @scottfish75: Not in front of me, but my dad turned up to a parent-teacher night wearing a purple silk shirt and leather trousers. He then proceeded to tell my teachers I wanted to be an astronaut. I didn’t.

Caroline L @Caroline_Lno1: My mum’s kitchen didn’t arrive on time. So she took me and a loudspeaker down to the local MFI to shout about it to all the customers.

Miss Konstantine @giftedHKO: Was at a local nightclub and it was past my curfew. I was cutting shapes on the dance floor when the DJ stopped the music to announce ‘Helen, your mum called and you need to go home’

Dollyday @welovepampering: Similar to your story except I was 15 and in a club.  My grandad decided to come and get me. Even worse, he got the DJ to call out my name and say ‘your grandads here to pick you up’.

Helen Raw @helenraw: Went to my 1st under 18’s disco in an over 18’s club on condition Dad picked me up. I was 16 & agreed so long as he parked round the corner to not embarrass me. He turned up, right across the road wearing a deerstalker & a superman cape waving & yelling ‘coooeeeee I’m here Helen

Als mijn dochters die laatste drie reacties lezen, zullen ze zeggen: “Dat gevoel herken ik.” Ze gingen naar een discotheek waar ik ze om twaalf uur zou afhalen. Omdat het regende wachtte ik in het halletje van de discotheek. Toen ze mij daar zagen staan, kreeg ik vreselijk op mijn kop. Iedereen kon zo zien dat ze werden afgehaald door hun vader. De volgende keer dat ik ze afhaalde moest ik op minstens 25 meter van de deur van de discotheek wachten.

 

 

Verkeerde man

Van de week stond ik in de Albert Heijn naar het vis-aanbod te kijken toen een vrouw naast me opeens aan me vroeg: “Zullen we vanavond vis eten?” Ik keek haar aan. Het was een vrouw van een jaar of veertig die met een vermoeide blik de vis stond te bestuderen.

“Is dat een uitnodiging?” vroeg ik.  De vrouw keek verschrikt op. “Oh nee, sorry. Ik dacht dat mijn man naast me stond.” sprak ze.

Zoiets dacht ik al. Geeft niets hoor. Het kan erger.” zei ik en ik vertelde haar over Hans, een oud-collega van mij bij KPN. Die liep een keer achter zijn vrouw in de supermarkt, toen zij opeens de arm van een wildvreemde man naast haar vastpakte en gearmd verder liep. Zowel Hans als de man zeiden niets en zo liepen ze een metertje of tien door. Toen zag ze pas dat ze de verkeerde man had vastgepakt. Dit tot groot vermaak van zowel de man als van Hans.

De vrouw lachte, liep vervolgens naar een man en pakte deze bij de arm. Lachend keek ze om. Ik nam aan dat het haar eigen man was.

Een nieuwe reiskoffer

Marianne was op zoek naar een nieuwe reiskoffer. Hij moest wat groter zijn dan de vorige, met wieltjes die niet te veel lawaai mochten maken, de koffer moest niet te zwaar zijn en hij moest van zacht maar wel stevig materiaal zijn. Ze zocht op internet en kwam uit bij een Eastpack koffer. Normaal kosten die koffers 170 euro maar een online-winkel had een vreselijk saaie grijze in de aanbieding voor 121 euro.

Nu ben ik niet zo van het online kopen. Ik gun de verkoop liever aan “de echte winkeliers”, al moeten ze dan wel met hun prijs een beetje in de buurt van de online-prijzen zitten. Omdat ik toch in Den Haag moest zijn, liep ik wat koffers- en tassenwinkels af en in de Passage zag ik het door Marianne gezochte model staan. Het was afgeprijsd naar 129 euro. Kijk, dat was dicht genoeg bij de prijs van de online winkel.

Er was echter één maar. De kleurencombinatie van het ding.

00000000000000 koffer

Dat was wel wat anders dan de zwarte en blauwe koffers die je altijd massaal op de lopende band bij Schiphol ziet draaien. Ik vond het te gewaagd om het ding zonder overleg  te kopen en maakte er een foto van die ik per WhatsApp aan Marianne stuurde.

Echt heel mooi vond Marianne de koffer niet maar dat deed er niet zo toe. De koffer had namelijk een groot voordeel. Je herkent hem zo op de lopende band tussen alle andere koffers. Ik mocht hem kopen. Toen ik hem wilde afrekenen bleek de prijs echter niet 129 euro te zijn, vertelde de dame van de winkel. Ai, dacht ik nog, maar ze had goed nieuws. Er ging nog eens 20% korting van af – ze wilden blijkbaar het ding wel heel graag kwijt. Voor 103 euro kreeg ik de koffer mee.

Even later zat ik op een bankje in de Haagse tramtunnel met de koffer te wachten op de tram. Een vrouw naast me keek naar de koffer en zei toen: “Weet u dat er nog een prijskaartje aan zit?‘ “Ja” antwoordde ik, “Ik heb hem net gekocht.”  Oké, zei de vrouw. “Ik dacht ik zeg het maar even voor het geval u op reis ging” 

“Nee, heel goed dat u het zei” antwoordde ik “Zoiets zou me zo kunnen overkomen. Ik heb wel eens een hele dag rondgelopen met een prijskaartje dat nog vast zat aan mijn overhemd.”

Ik ook!” zei de vrouw blij verrast. “En het erge was dat het tijdens een personeelsbijeenkomst was en ik een blouse aan had van de Wibra. Opeens voelde ik iets prikken in mijn nek. Gelukkig had ik toen nog van dat lange haar waardoor het kaartje niet zo opviel.

Voordat we nog meer van dit soort zaken uit de afdeling ‘klein leed’ konden bespreken kwam mijn tram. Toen Marianne thuis kwam viel de kleurencombinatie haar mee en ze was tevreden met de aankoop.  “Die is heel gemakkelijk terug te vinden op de lopende band” sprak ze.

Tja, dat is nog maar afwachten. Zoals u hier kan lezen ben ik tegenwoordig namelijk  influencer. Waarom dacht  u anders dat ik de merknaam Eastpack in dit blog vermeld! Maar dit heeft wel tot gevolg dat heel veel lezers van dit blog natuurlijk nu ook zo’n koffer gaan kopen en dan zul je zien dat binnenkort honderden van dit soort koffers op de lopende band van Schiphol draaien met daartussenin een enkele zwarte en blauwe koffer.

Maar dat zien we tegen die tijd wel, want zoals de Romeinse filsooof  Epictetus (50-130 na Christus) al zei: “Er is slechts één weg naar geluk en dat is op te houden met je zorgen maken over dingen waar je geen invloed op hebt.

 

Een standbeeld met spelden

Wat je als standbeeld nooit moet doen, is je hoed afzetten. De duiven en meeuwen schijten je helemaal onder. Koning Willem II, althans zijn standbeeld bij het Binnenhof in Den Haag, was niet zo verstandig.

00000000000000 koning2

Oorspronkelijk stond er op deze plek een ander standbeeld van de koning. Op dit standbeeld, in 1853 door het dankbare Nederlandse volk geschonken aan de in 1849 overleden koning, was de koning zonder paard te zien. Maar in 1924 vond men dit blijkbaar niet heldhaftig genoeg en werd het oude standbeeld voor 1000 gulden verkocht aan de gemeente Tilburg, die het tweedehandsje een plaats gaf op het Heuvelplein in Tilburg.

00000000000000 koning32Het tweedehandsje in Tilburg, de koning te voet.

In Den Haag werd er vervolgens een standbeeld van koning Willem II gezeten op een paard geplaatst. Dat was overigens geen origineel beeld, maar een kopie van het standbeeld dat op het Place Guillaume II in Luxemburg staat. Willem II was niet alleen koning van Nederland maar ook groothertog van Luxemburg.

00000000000000 5Het origineel in Luxemburg.

Wie echter heel goed de beelden in Den Haag en Luxemburg vandaag de dag met elkaar vergelijkt, ziet een opmerkelijk verschil. De Willem II van Den Haag en zijn paard doen namelijk aan acupunctuur.

00000000000000 koning1

Er zitten allemaal naalden in de koning en in zijn paard. Of zou dat bedoeld zijn om te voorkomen dat er allemaal duiven en meeuwen op gaan zitten?

Anyway, mochten de dankbare lezers van dit blog later een standbeeld voor mij willen oprichten, dan wel graag eentje met een hoofddeksel.

Wat ik me wel eens afvraag

Uit de serie ‘Wat ik me wel eens afvraag’: het kijkgat in de schutting bij bouwprojecten.

Tegenwoordig zie je bij bouwwerken vaak gaten in schermen en schuttingen die het bouwproject afschermen. Het voorbij wandelend publiek kan dan zien hoe het met de voortgang van het project gaat. Zie hier een stukje over kijkgaten in het Almelo’s Weekblad van 12 juli 2017;

000000000000 gat0

De kop lijkt me overigens niet helemaal juist. Het is natuurlijk niet het kijkgat dat veel bekijks trekt maar het bouwwerk. (Echt gebruikt worden de kijkgaten hier trouwens niet; de dame links op de foto gaat zelfs op haar tenen staan om boven het doek uit te kunnen kijken.)

Ik kijk ook wel eens door kijkgaten. Zie hier bijvoorbeeld hoe ik kijk door een gat in de schutting van het nieuwe cultuurcomplex op het Spui in Den Haag. (Dit wordt straks het onderkomen van het Koninklijk Conservatorium, het Residentie Orkest en het Nederlands Dans Theater.)

000000000000 gat1

Maar wat is me dus wel eens afvraag is wat zien de bouwvakkers aan de andere kant van de schutting? Is hun kant van de schutting een kale schutting of hebben ze bijvoorbeeld bij het kijkgat een ‘grappige’ tekening geplaatst, waardoor zij ook nog wat lol beleven aan de mensen die naar hen staren en zien zij aan de andere kant van de schutting dan bijvoorbeeld dit?

000000000000 gat

Of nog iets veel ergers …..

Bellingcat

Bellingcat is een internationaal onderzoekscollectief, dat vooral bekend is geworden door onthullingen over de Syrische burgeroorlog en de MH17-ramp.  Ze combineren informatie en beeldmateriaal afkomstig van internetplatforms zoals Twitter, YouTube, Instagram, Facebook en Google Earth om zo meer inzicht te krijgen over allerlei internationale conflicten, moordaanslagen en wapenleveranties.

Dat doen ze bijvoorbeeld door details op foto’s te vergelijken met straatbeelden op onder meer Google Maps. Zo konden ze redelijk nauwgezet de route in Oost-Oekraïne reconstrueren die de BUK-installatie aflegde die in 2014 de MH17 neerhaalde.  Bellingcat werd in juli 2014 opgericht door de Engelsman Eliot HigginsDe naam dankt zij aan de Engelse fabel ‘Belling the Cat‘.

(Die fabel gaat over een groep muizen die last hebben van een kat. De muizen gaan in overleg met elkaar wat ze met het probleem van de kat moeten doen. Dan oppert één van de muizen het idee om de kat een belletje om te binden zodat ze altijd zijn komst kunnen horen. Iedereen vindt dit een puik idee, maar dan is er het probleem wie van de muizen de kat de bel moet ombinden. Spoiler alert: niemand van de muizen wil dit doen.)

00000000000 bellingcat

Dit is Eliot Higgins toen hij op 28 oktober 2015 in Keulen een prijs in ontvangst nam. Hoe hij er uit ziet, was niet zo moeilijk te achterhalen. Ik heb gewoon even op zijn Wikipedia-pagina gekeken. (Foto © Superbass / CC-BY-SA-4.0 (via Wikimedia Commons)”)

Bellingcat heeft een aantal mensen in dienst die betaald krijgen en daarnaast zijn er veel vrijwilligers. Hun inkomsten halen ze uit schenkingen en het geven van workshops hoe je op het internet kan speuren. Dat zijn vaak meerdaagse workshops. Momenteel vindt er eentje in Amsterdam plaats. Goedkoop zijn ze niet. Je betaalt er 2200 euro voor.

Ik zal u de kosten van deze workshop echter besparen en u hier een oefening speuren op internet geven. Stel dat u deze twee foto’s op internet ziet (waarvan u alleen weet dat ze binnen een kwartier van elkaar genomen zijn) en u wilt weten waar deze foto’s zijn gemaakt en wat die poes op dat dak doet.

00000000000 brug

00000000000 tom poes

Op de bovenste foto is een bijzonder ingewikkeld verkeersbord te zien met op de achtergrond een pilaar van een brug. Als u met hulp van de functie ‘Afbeelding zoeken in Google’ – die vindt u als u op de foto gaat staan en dan op de rechtermuisknop drukt – naar vergelijkbare foto’s zoekt, dan komt u niet ver. Hoewel, eigenlijk wel want u belandt overal ter wereld. U krijgt namelijk als zoekresultaat allerlei foto’s van gele borden te zien, afkomstig uit de hele wereld. Niet echter de brugpilaar en ook niet een foto met hetzelfde bord.

00000000000 bord

Veel meer informatie geeft echter de tweede foto prijs. Allereerst zien we daar het telefoonnummer van een fietsenmaker: 010 414 44 44 – mooi nummer trouwens. Met behulp van Google zien we dat dit nummer toe behoort aan fietsenwinkel S. de Vries,  Thorbeckestraat 30, 3071 XZ in Rotterdam. Als we daarna op Google Streetview kijken, zien we inderdaad dit huis. Het is gelegen op het Noordereiland in Rotterdam.

00000000000 abcd

Vervolgens de vraag wat doet dat beeld van Tom Poes op dat huis?Daar helpt de functie ‘Afbeelding zoeken in Google’ deze keer wel bij. We krijgen dan namelijk onder andere als zoekresultaat.

00000000000 abc

Het huis op de foto blijkt het geboortehuis te zijn van Marten Toonder, onder andere de ‘schepper’ van Olie B. Bommel en Tom Poes. Het beeld is een hommage aan Marten Toonder.

Nu we weten wat er op de tweede foto staat, kunnen we weer terug naar de eerste foto. We weten dat die iets eerder dan de tweede foto is gemaakt. Waarschijnlijk dus op een brug in de buurt van het Noordereiland in Rotterdam. Het is overduidelijk niet de Erasmusbrug, maar als we op Google Maps naar de Willembrug kijken, dan zie we daar de rode pilaar terug.

00000000000 brug 2

Dat is dezelfde pilaar als op de eerste foto. Waarschijnlijk is degene die de foto’s heeft gemaakt – dat was ik – over de Willemsbrug naar het Noordereiland gelopen.

Ziet u hoe makkelijk het is om iets te reconstrueren. En dan zijn die mensen van Bellingcat nog veel malen professioneler en beter dan ik.

p.s. De reden dat ik de eerste foto heb genomen was het verkeersbord. Ik liep er met een snelheid van nog geen vijf kilometer per uur voorbij en snapte er al helemaal niets van. Hoe moet dat wel niet zijn voor een automobilist die er met vijftig kilometer per uur voorbij rijdt.

De tweede foto heb ik genomen omdat ik een liefhebber ben van de Bommel-boeken van Marten Toonder. We liepen bij toeval voorbij het huis waar hij in 1912 is geboren. Ik wist helemaal niet dat hij in Rotterdam was geboren.

All your data

Weet u wat volgens Booking.com de twee meest populaire bestemmingen zijn? Casper in Amerika en Parijs in Frankrijk, althans volgens een mailtje dat ik van Booking.com krijg met de titel ‘Casper has some last-minute deals!’

0000000000 casper

Daar kijkt u van op, neem ik aan. Nee, niet van dat Parijs, maar wel van Casper gok ik. Grote kans dat u daar namelijk nog nooit van gehoord hebt. Wij ook niet, tot ruim twee jaar geleden. Casper is een plaats van zo’n 55.000 inwoners gelegen in de staat Wyoming. Volgens de Engelstalige Wikipedia  was Casper “ranked eighth overall in the nation in Forbes magazine’s list of “the best small cities to raise a family”.  Het is maar dat u het weet als u in een Amerika een gezin wil groot brengen – “in a small city” – maar verder is het niet echt een plaats om te bezoeken.

Toch hebben wij er een keerje overnacht. Twee jaar geleden was er een totale zonsverduistering te zien in Amerika.  Samen met onze twee dochters wilden wij  zoiets ook wel eens meemaken en we besloten om dat jaar op vakantie naar Amerika te gaan. De vraag was waar we de zonsverduistering het beste konden zien.

De ‘Astronomical League’, dat is de vereniging van Amerikaanse astronomieliefhebbers – ik had hier eerst ‘astronomenliefhebbers’ staan maar dat zijn mensen die van astronomen houden – ging  in Casper de zonsverduistering bekijken. Wij namen daarom aan dat Casper een goede plaats was om de zonsverduistering te bekijken en bovendien konden we een route met daarin Casper goed combineren met Yellowstone dat ook in Wyoming ligt. Via Booking.com boekten we er een kamer in een Motel6 en hebben in Casper de totale zonsverduistering  bekeken. Zie hier een verslag van die dag.

Sindsdien denkt Booking.com dat wij liefhebbers van Casper zijn en stuurt ons regelmatig mailtjes met teksten als ‘Wij hebben de beste deals in de populairste bestemmingen voor u geselecteerd: Casper has some last-minute deals!’  Ja, ja, wie wil er niet naar Casper.

Big Data. Gisteren zag ik weer eens een overtreffende trap van Big Data. Marianne en ik zijn ons weer aan het voorbereiden op een nieuwe reis naar Amerika en ik keek naar hotels in de omgeving van het vliegveld van Denver. Ik typte ‘hotels airport Denver’ in en Google liet mij een aantal mogelijkheden zien.

0000000000 denver 2

Excusez le mot, maar what the fuck!  – u ziet ik spreek mijn talen – wat stond daar bij het Fairfield Inn & Suites linksboven: “Je hebt hier 2 jaar geleden overnacht!”

0000000000 denver

Dat klopt. (Wel was het hotel toen meer dan 50 euro goedkoper.) Maar hoe weet Google dat? We hebben rechtstreeks online bij dat hotel geboekt. Toch heeft Google die transactiegegevens van mijn  IP-adres verzameld en in een database van mijn profiel opgeslagen zodat ze “de advertenties beter op de gebruikers kunnen afstemmen” (want die leveren meer op.)  Ze gebruiken die gegevens dus ook om de volgorde van zoekresultaten te laten zien. Dat Fairfield Inn hotel staat als eerste in de lijst. Ik ben met deze “big brother is watching you” niet zo blij.

Toch leidt het verzamelen van gegevens door Google ook wel eens tot iets goed. Zo kon dankzij Google een moord  in een wei in het Friese De Westereen worden opgelost. Lees daartoe dit prachtige artikel in de Volkskrant.

0000000000 volkskrant

Overigens, u weet toch wel dat ik ook allerlei bezoekersgegevens kan zien?

0000000000 bezoekrs

Ai, een flinke daling van het aantal bezoekers aan mijn site in juli. Ik moet maar eens wat mailtjes de deur uit doen. “Op www. martinvanneck staan weer enkele bijzondere blogposts te lezen!

 

Influencer

Gisteren bezocht ik samen met de jongste dochter het Haags Gemeentemuseum dat binnenkort zijn naam verandert in Kunstmuseum Den Haag. Op de site van het museum zegt directeur Benno Tempel over de naamswijziging:

Met Kunstmuseum Den Haag verwoorden we wat we zijn: een museum dat mede is opgericht door kunstenaars. Een museum waarbij er eerder kunst was dan een gebouw. Een museum dat is gevestigd in een kunstwerk, want het Berlagegebouw is daadwerkelijk onderdeel van de collectie van het museum. En ook een museum dat onlosmakelijk is verbonden met de stad Den Haag en haar inwoners.”

(Het gaat natuurlijk gewoon om de naamsbekendheid. De directeur: “Dat de huidige naam in het buitenland nauwelijks is uit te spreken draagt ook niet bij aan de gewenste uitstraling van ons museum.“)

000000000 kunstHet zonnetje straalt wel op het museum

Dankzij mijn Museumkaart waarmee ik toegang heb tot meer dan 400 musea kon ik de rij voor de kassa – die overigens alleen bestond uit mijn dochter die dankzij haar Rotterdampas er een gratis kaartje kon krijgen – overslaan en begaf ik mij alras naar de tentoonstelling Frisse Wind, een zomerse kijk op de Haagse School’. 

000000000 kunst 00

000000000 kunst0

Zie hier enkele van de mooie schilderijen die we konden bewonderen.

000000000 kunst1

000000000 kunst2

000000000 kunst3Dit schilderij van Jacob Maris zien we nu als een traditioneel schilderij, maar ruim honderd jaar geleden was dit niet zo en werd het aangekocht door de Vereniging voor Moderne Kunst. 

000000000 kunst7

Ook dit schilderij hieronder hing op de tentoonstelling. Heeft u enig idee wie de maker is?

000000000 kunst5

Het is een vroeg werk van Piet Mondriaan, die vooral bekend is geworden door zijn abstracte en non-figuratieve kunst. Dit is bijvoorbeeld  een typische Mondriaan:

000000000 kunst 8

Alleen is het in dit geval juist weer geen Mondriaan maar een kunstwerk van de Duitse kunstenaar KP Brehme waaraan ook een tentoonstelling was gewijd.

Het oeuvre  van KP Brehmer (1938 – 1997)  – ik citeer nu even de site van het museum – bestaat uit schilderijen, prenten, tekeningen en films die ogen als diagrammen, beeldstatistieken, abstracte kunst en dan weer als reclame affiches.”  Zie bijvoorbeeld deze twee landschappen:

000000000 kunst 811

000000000 kunst 9

Het was  interessant maar meer werk dat je in een museum gaat bekijken dan dat je het thuis aan de muur hangt.

Ziet u overigens wat ik aan het doen ben? Ik ben u aan het beïnvloeden! Zonder u expliciet  op te oproepen om naar dit museum te gaan of een Museumkaart of Rotterdampas te kopen schrijf ik zodanig positief over deze zaken,  dat u de neiging krijgt om één of meer van deze producten “te consumeren”.

Oftewel ik ben een influencer.  Ik krijg dan ook dik betaald door het (toekomstige) Kunstmuseum Den Haag en de organisaties die achter de Museumkaart en de Rotterdampas zitten.

Het gebruik maken van influencers behoort naast “het inzetten van positieve recensies”  – zie het blog van gisteren –  tot de moderne marketinginstrumenten. Het wordt tegenwoordig overal voor ingezet, zelfs door psychiaters, zoals deze Sigmund-strip van Peter de Wit laat zien.

00000000 sigmund

(Omdat dit de strip is uit de krant van gisteren en die krant vandaag alleen nog maar wordt gebruikt om de vis in te pakken, ben ik zo brutaal om hem hier te laten zien. De Sigmund-strips verdienen het om een zo groot mogelijk lezerspubliek te krijgen en niet direct bij het oud-papier te belanden.)

Misschien vraagt u zich af hoeveel ik nou betaald krijg in mijn rol als influencer. Er geldt hoe meer volgers een influencer heeft, hoe meer hij of zij betaald krijgt. Ik moest het dan ook doen met een gratis koekje bij de koffie in het voortreffelijke Grand Cafe in de tuinzaal van het museum. Maar zo gauw ik meer lezers krijg, word ik niet meer met koekjes betaald maar met schilderijen van Mondriaan. Daar heeft het Kunstmuseum Den Haag, wat meer bezoekers verdient, er meer dan genoeg van.