Category Archives: Dagelijks leven

Dubbelgangers

Het schijnt dat iedereen op aarde wel ergens een dubbelganger heeft rondlopen. Nu telt de wereldbevolking zo’n 7,5 miljard mensen, dus dat daar iemand tussen loopt die heel veel op je lijkt is niet zo verwonderlijk. De kans dat je hem bij toeval tegenkomt is echter niet zo groot. Volgens hoogleraar Kansberekening Remco van der Hofstad duurt het volgens dit artikel op de site van de NOS gemiddeld genomen zo’n dertig jaar voordat je hem tegenkomt

0000000 dubbel1

Voor het geval je wilt weten hoe jouw dubbelganger er uit ziet, zijn er enkele mogelijkheden die je hierbij kunnen helpen. De makkelijkste vind je thuis in de badkamer. Kijk in de spiegel en je ziet hoe je dubbelganger er uit ziet. Een andere mogelijkheid is te zoeken met behulp van de functie ‘Zoeken op Afbeelding’ in Google. Daarbij kun je jouw eigen foto uploaden en zoeken naar een gelijksoortige foto. Als je geluk hebt, dan komt Google met een foto van iemand die heel veel op je lijkt.

Ik heb dat even uitgeprobeerd met een foto van mijzelf. Nu zeggen sommige mensen dat Ivo Niehe op mij lijkt, maar Google kwam niet met de suggestie Ivo Niehe aan. Sterker nog, onder het kopje ‘Visueel vergelijkbare afbeeldingen’ was zelfs niemand te zien die ook maar enigszins op mij leek. Wel kwam Google met een suggestie. ‘Beste gok voor deze afbeelding: man’. Ok, niet echt breaking news.

0000000 gentleman 1Enfin, nog maar een keertje geprobeerd, wederom niks, maar nu kwam Google met een andere suggestie. “‘Beste gok voor deze afbeelding:  elderly man” Wat?  Elderly man? Zijn ze nou helemaal gek geworden. Snel nog een keertje proberen. En ook al kon Google opnieuw geen gelijksoortige foto vinden, de suggestie waarmee ze nu kwamen, beviel me een stuk beter.

0000000 gentleman 2

Ik lijk volgens Google het meest op een gentleman! Maar goed, Google kan dus geen dubbelganger van me vinden. Maar hij bestaat wel, want kijk eens naar deze foto die Marianne afgelopen vrijdag van mij heeft genomen in de tuin van het paleis Het Loo in Apeldoorn.

0000000 tweelingen

(Klik op de foto voor een grotere afbeelding)

Ik sta links, maar die man daar rechts op de foto, zeg eens eerlijk, die lijkt toch sprekend op mij?  Sterker nog, we lijken wel een eeneiige tweeling. Mijn dubbelganger bestaat echt! Hij loopt in Apeldoorn rond. Het duurde 62 jaar voordat ik hem tegen kwam.

Een ontruimingsoefening

Elk bedrijf is volgens de ARBO-wet verplicht om een goede bedrijfshulpverlening te organiseren en in dit kader één of meer BHV’ers aan te wijzen. BHV staat voor bedrijfshulpverlener. De BHV’er dient in geval van nood de werknemers en klanten in veiligheid te brengen.

Zo behoort een BHV’er te weten hoe hij mensen uit een brandend gebouw moet krijgen en hoe hij bij een ongeval eerste hulp moet verlenen. Het aantal bedrijfshulpverleners binnen een bedrijf hangt af van de bedrijfsgrootte en de risico’s binnen de organisatie. Het is allemaal in hoofdstuk 3 van de ARBO-wet geregeld.

Ook bij KPN, waar ik vroeger werkte, waren er uiteraard de nodige BHV’ers. Je zag ze vooral in actie bij ontruimingsoefeningen. Begin jaren negentig was het hoofdkantoor van KPN Telecom gevestigd in Den Haag en wel in een grote groene kantoortoren van negentien verdiepingen hoog naast de Utrechtse Baan.

000 kpnDe groene toren van KPN. Nu zit er Post.nl in; foto Google Earth

Op een dag was er een ontruimingsoefening. Bij een dergelijke oefening mocht je niet gebruik maken van de liften maar moest je het gebouw via het trappenhuis ontruimen. Onze afdeling zat op de tweede verdieping. Dat was dus niet zo’n probleem, maar er waren ook mensen die alle negentien verdiepingen omlaag moesten lopen.

Na afloop ontving iedereen op het hoofdkantoor via de interne bedrijfsmail een verslag van de ontruimingsoefening. Dat zorgde voor het nodige gegniffel. Er was namelijk een alinea gewijd aan de mensen, die niet in het bezit waren van een ontheffing – als je gehandicapt was hoefde je niet aan de algemene oefening mee te doen maar waren er maatwerkoefeningen – maar die toch geweigerd hadden het gebouw te ontruimen. Het waren er vijf, allemaal gehuisvest op de zeventiende verdieping. Ze stonden met naam en toenaam genoemd:  ze maakten stuk voor stuk deel uit van de directie van KPN Telecom.

Het enige directielid dat niet te kijk werd gezet als ontruimings–weigeraar was de Controller Telecom. Maar hij en zijn afdeling zaten dan ook niet op de zeventiende verdieping maar op de vijfde verdieping. Ik kende toevallig de controller, een aardige en slimme man, en had hem een keer gevraagd waarom hij eigenlijk op de vijfde verdieping zat en niet net zoals de rest van de directie op de zeventiende verdieping. Dat had een heel eenvoudige verklaring zei hij. Hij had een keer aan de brandweer gevraagd tot hoe hoog hun ladderwagens reikten. Dat was niet hoger dan de vijfde.

Later verhuisde KPN naar een nieuw gebouwencomplex vlakbij station Voorburg.

000 kpn 2Het hoofdkantoor van  KPN aan het Maanplein, vlakbij station Voorburg.; Foto Google Earth

Ook daar werden er de nodige ontruimingsoefeningen gehouden. Op onze afdeling (op de eerste verdieping) zat een vrouw, Roos, die een probleem had met haar heup. Ze liep moeizaam met een stok en hoefde daarom niet aan de algemene oefening mee te doen. Wel moest ze in het geval van een echte ramp natuurlijk ook gered worden en daartoe was voor haar een speciale evacuatiestoel aangeschaft.

Het was een ingewikkeld apparaat waaraan wieltjes zaten, waarmee je niet alleen door de gangen kon rijden, maar waarmee je ook de trap af kon “rijden”. Het stond in opgevouwen toestand op onze afdaling. Peter, de BHV’er van onze afdeling, had aan mij en aan twee andere collega’s gevraagd of wij samen met hem tot het ‘Red Roos’ team wilden horen. Daartoe moesten we wel een keer oefenen met de stoel. Zo gezegd zo gedaan.

De eerste stap was het bestuderen van de gebruiksaanwijzing van de stoel. Je moest bijna een raketgeleerde zijn om deze te snappen. Het was een erg onduidelijke handleiding. Waarschijnlijk drie keer vertaald met hulp van een computerprogramma. Eindelijk hadden we door hoe we de stoel konden open klappen en de wieltjes konden zekeren. We zetten Roos in de stoel en reden haar met een rotvaart naar het trappenhuis. Bij de koffiemachine reden we bijna nog onze manager van de sokken. “Opzij, opzij, we moeten Roos redden” riepen we.

Aangekomen bij het trappenhuis keken we naar de trap, daarna naar de stoel en toen naar elkaar. Hoe werkte dit in Godsnaam? Roos keek naar ons en zei: “Dat doe ik niet. Jullie gaan eerst maar eens zelf met iemand van jullie in de stoel oefenen.” Peter offerde zich op als eerste vrijwilliger en nam plaats in de stoel. We probeerden de stoel voorzichtig de trap af te laten gaan, maar hij stuiterde met zo’n vaart naar beneden dat we bijna een tweede evacuatiestoel voor Peter hadden moeten bestellen.

De tweede en de derde keer ging het iets beter en we stelden Roos voor om plaats in de stoel te nemen en met haar de trap af te rijden. Die weigerde. ”Ik kijk wel uit. Mocht er daadwerkelijk een keer brand zijn, dan rijden jullie mij maar hierheen en dan zijn er vast wel mensen die mij even omlaag kunnen tillen. Het is maar één verdieping.” Eigenlijk had Roos gelijk. We zetten haar daarom weer in de stoel en scheurden weer terug naar de afdeling.

Gelukkig hebben we haar nooit daadwerkelijk hoeven te evacueren.

Wateroverlast

De stortbuien van de laatste dagen geven behoorlijk wat wateroverlast, Een snelle blik op de site van het Nationaal Archief laat zien dat dit iets is van alle tijden.

0 regen1957: Amsterdam

000 sneek1960: Nijkerk

000 bergen1975: Bergen, Limburg

Maar de mens laat zich toch niet snel door al deze wateroverlast uit het veld slaan.

000 limburg 21975, Weil, Limburg

De beschrijving  bij deze foto luidt volgens de site van het Nationaal Archief: “Wateroverlast in Limburg door hoge stand van de Maas. Man gaat café binnen via trap naast het raam.”

Een held

Op tv en op internet is overal het filmpje te zien van de heldendaad van Mamoudou Gassama. Deze 22-jarige Malinees – hij was een half geleden zonder geldige verblijfspapieren naar Frankrijk afgereisd – redde in Parijs een vierjarige kind van een wisse dood door met gevaar voor eigen leven als een ‘spiderman’ vier verdiepingen van een flat omhoog te klimmen.

Het jongetje was alleen thuis en was op de een of andere manier over de balkonrand geklommen en hing daar te bundelen toen hij door mensen op straat gespot werd. De toevallig voorbij komende Malinees hoorde mensen schreeuwen, keek omhoog, zag het jongetje hangen en aarzelde geen moment. Hij klom razendsnel omhoog en bracht hem in veiligheid.

Bekijk hier op de site van de NOS  beelden van de man en zijn heldendaad.

Ik kon dat kind toch niet laten vallen” sprak hij na afloop. Een echte held. President Macron heeft hem inmiddels op het Elysée ontvangen en de illegaal verblijvende Mailinees niet alleen een verblijfsvergunning en de Franse nationaliteit aangeboden, maar ook een baan toegezegd bij de brandweer. Het is hem gegund. Het asielbeleid zou overigens streng blijven zei Macron er voor de zekerheid nog bij.

Stel, dat ik in zo’n situatie belandde (niet hangende aan het balkon, maar als degene die het ziet gebeuren.) Zou ik dan ook omhoog zijn geklommen? Laat ik het zo zeggen, Ik acht de kans dat Trump de rest van zijn presidentschap alleen nog maar de waarheid spreekt groter dan de kans dat ik omhoog zou klimmen. Rekent u er dus maar niet op. Gelukkig ben ik nog nooit in zo’n situatie beland.

Het dichtstbij tot nu toe was die keer dat ik als twaalfjarig jongetje in Diepenveen langs een bejaardenflat fietste en opeens zag hoe aan de overkant op een paadje tussen de bosjes een oude dame struikelde. Ik keek even achterom om te zien of het wel goed ging, en toen ik haar niet meer overeind zag komen, fietste ik, met de nodige tegenzin, terug om te kijken of ze hulp nodig had. Bij haar aangekomen zag ik dat het oudje in de bosjes lag en niet meer overeind kon komen. Ik stapte van de fiets, hielp haar omhoog en vroeg of alles goed ging.

Lichamelijk had ze zo te zien geen problemen, maar ze was wel in paniek. Angstig keek ze naar het bejaardentehuis. Ik mocht absoluut niet tegen iemand van het tehuis zeggen dat ze was gevallen, zei ze, anders mocht ze niet meer alleen buiten lopen. Nee, dat zal ik niet doen, beloofde ik. Ze keek me opgelucht aan. Ik bood aan om met haar naar tehuis te lopen, maar dat wilde ze beslist niet. Moeizaam liep ze terug naar het tehuis. Ik pakte mijn fiets en fietste weer verder. Tot zover het overzicht van mijn heldendaden.

Sudoku’s

Dit is een sudoku.

sudoka simpel

Het is een vrij simpele sudoku met slechts één blokje van 2×2 waarin de cijfers 1 t/m 4 moeten worden ingevuld. Het is echter geen correcte sudoku, want er zijn zes verschillende oplossingen mogelijk en dat mag nu eenmaal niet bij een sudoku.

sudoka simpel 2

Dit is een al wat betere poging om een sudoku te maken. Maar hij is nog steeds niet correct, want er zijn nog steeds twee oplossingen mogelijk om de sudoku af te maken. We vullen daarom nog een extra getal in en dan hebben we een correcte sudoku.

sudoka simpel 3

Nu moet ik zeggen dat het niet zo’n moeilijke sudoku is, ongeveer mijn niveau dus. Ik ben dan ook niet zo’n sudoku-invuller. Als je bij sudoku net zoals bij judo een band zou dragen, dan droeg ik beslist de  witte band – de laagste rang. Marianne daarentegen zou een zwarte band dragen. Zij is er veel beter in dan ik.

Ze is nu bezig om sudoku’s op te lossen uit ‘Killer Su Doku book 12, 150 challenging puzzels from the Times’.  Ik heb even stiekem een bladzijde uit haar boekje gekopieerd – ziet ze toch niet. Zie hier hoe haar geest werkt. Het betreft een sudoku waarin niet alvast getallen in hokjes zijn ingevuld, maar waar alleen de som van de getallen in de blokken is weergegeven.

sudoka

In de kantlijn heeft het rekenwonder in ons huis allerlei getallen geschreven, die haar geholpen hebben om de sudoku op te lossen, althans dat neem ik aan. Je moet inderdaad wel logisch nadenken. Met alleen gokken kom je er niet. De 9×9 blokken met vakjes van een sudoku zijn namelijk op zo’n 5,5 miljard verschillende manieren in te vullen. Dat heb ik overigens niet zelf uitgerekend maar lees ik in het boek ‘Eh…eh, waarom zeggen we eh….?” , een uitgave van nrc.next uit 2012. Deze krant had een rubriek waar lezers vragen over alledaagse dingen in konden sturen. In dit boek staan de honderd ‘allerbeste vragen’ (en de antwoorden) verzameld. (101e vraag: hoe bepaal je het criterium ‘allerbeste vraag’?)

Eén van de vragen was ‘Hoe maak je een Sudoku?’ Die vraag werd voorgelegd aan Peter Ritmeester, die de sudoku’s voor de NRC en de nrc.next maakte. Het gaat van achteren naar voren, legt hij uit. Begonnen wordt met de oplossing en dan wordt terug gewerkt naar de opgave. Ik citeer even uit het boek.

Een computerprogramma vult een hele oplossing in en haalt dan elke keer een vakje leeg. Bij elke stap berekent het programma of er nog maar steeds één manier is, waarop de sudoku ingevuld kan worden. Als dat niet meer zo is, dan wordt het laatste vakje weer terug ingevuld. Dan heb je het begin.”

 Het aantal getallen dat bij een 9×9 blokken sudoku minimaal ingevuld moet zijn om tot een uniek oplossing te komen staat niet vast. Vermoedelijk zijn het er minimaal 17, maar een gemiddelde sudoku begint met 26 getallen, aldus Ritmeester. Sudoku’s kennen een verschillende moeilijkheidsgraad. Ik citeer het boekje weer even:

De moeilijkheidsgraad wordt door de ‘oplosser’ berekend, software waarin Ritmeester een aantal menselijke oplostactieken heeft geprogrammeerd. Een simpele tactiek is het aanvullen van een bijna volle rij. Ingewikkelder is bijvoorbeeld rekening te houden met een rij én een blok. De oplosser probeert eerst met makkelijke tactieken de puzzel op te lossen. Als dat niet lukt, gebruikt hij moeilijkere. Aan de hand van de gebruikte methodes is de moeilijkheidsgraad vast te stellen. Ritmeester:  Maar wat de computer vanzelfsprekend vindt, zien wij soms over het hoofd. Daarom lossen we alle puzzels voor nrc.next ook nog eens met de hand op. De helft valt dan alsnog af. ”

De lezers van de nrc.next krijgen overigens een makkelijker puzzel voorgeschoteld dan die van de NRC, dit ‘omdat ze minder tijd hebben’.

Terug naar de puzzel van Marianne uit de Times. Het is er eentje uit de categorie ‘Deadly’. De Times geeft aan hoeveel tijd er voor staat, 1 uur en 12 minuten in dit geval. Ons rekenwonder heeft hem in 28 minuten opgelost zie ik. Linksboven op de pagina – zie onder – heeft ze de kloktijden genoteerd van de puzzelmomenten.

sudoka 2

Ze is er om 11.20 uur mee begonnen zie ik en heeft de puzzel om 11,25 uur weggelegd. Om 12.10 uur is ze er verder meegegaan om hem om 12.30 uur weer weg te leggen. Blijkbaar had ze hem toen bijna af, want om 7.25 uur had ze nog maar drie minuten nodig om hem af te maken. Bij elkaar 28 minuten noteert ze, ik gok met enige trots.

Tja, en nu moet ik helaas even streng doch rechtvaardig zijn. Je kan  de puzzel natuurlijk wel even weg leggen, maar de tijd wordt niet stil gezet. Hij blijft gewoon doorlopen, ‘it’s not cricket’ zoals wij Engelstaligen zeggen. Ze heeft dus gewoon ruim acht uur over deze puzzel gedaan en geen 28 minuten. Dat moet beter kunnen.

p.s. De oplossing van de door mij zonder hulp van een computerprogramma gemaakte sudoku is dat in het vakje linksonder het getal 2 moet worden ingevuld. Dat had u binnen 18 minuten moeten vinden.

Een koninklijk huwelijk (2)

Zaterdag eventjes op tv naar het koninklijk huwelijk van prins Harry en Meghan Markle gekeken. Op NPO 1 werden de toespraken ondertiteld. Soms verscheen de vertaling al in beeld voordat de woorden werden uitgesproken. Dat kan alleen als de tekst al bekend was voor de vertalers of als er enige vertraging was in het doorgeven van de beelden opdat de vertalers tijd hadden om de boel te vertalen.

Om te kijken hoe dat zat, schakelde ik daarom even naar de BBC om te zien – we hebben een split screen mogelijkheid op onze tv waardoor je twee zenders tegelijk kan kijken –  of er inderdaad sprake was van vertraging, maar wat bleek: de BBC zond heel andere beelden uit. Wel van het zelfde huwelijk uiteraard maar met een andere regievorm. Terwijl wij bijvoorbeeld George Clooney in beeld kregen, keken de Engelsen naar prins Charles. Ook CNN zond een eigen versie van het verhaal uit. Blijkbaar waren er meerdere regisseurs met allemaal hun eigen doelgroep aan het werk.

Een paar dingen vielen me op. Allereerst zagen wij (op de NPO) koningin Elizabeth tijdens de dienst nauwelijks in beeld. Alleen tijdens het binnenlopen. De beroemdheden daarentegen, zoals bijvoorbeeld David Beckham, Elton John, George Clooney, Serena Williams en James Cordon kwamen veel vaker in beeld. Over die laatste, de Engelse presentator van ‘The Late Late Show’ op CBS in Amerika, twitterde de BBC tijdens de dienst:

huwelijk 2

De BBC was sowieso wel grappig op twitter. Blijkbaar was de ex-vriendin van prins Harry ook aanwezig tijdens de dienst. De BBC betitelde dat als een ‘bold move’.  Was inderdaad wel link, maar toen de aartsbisschop vroeg of iemand bezwaar had tegen het huwelijk riep ze niet “Ja, ik”.  Buiten de kerk stond overigens nog een vrouw die wel met prins Harry had willen trouwen. Ze droeg een spandoek met de tekst “Harry, marry me!” “Te laat” zei de presentator van de BBC droogjes.

Ook opvallend was dat de aartsbisschop tijdens zijn toespraak zei: “Laat geen mens scheiden wat God verenigd heeft”. Nu zijn Harry’s vrouw, zijn vader en moeder, zijn stiefmoeder, zijn oom Andrew en zijn tante Ann allemaal al een keer gescheiden geweest, dus er zijn toch wel eens mensen die zich hier niet aan houden. Maar goed, er is ook hoop voor hem, want zijn grootouders zijn al zeventig jaar getrouwd.

Meghan Markle had gelukkig ook voor een Amerikaanse inbreng in de dienst gezorgd, waardoor er toch nog wat leven in de zaak kwam. Zo zong een Amerikaans gospelkoor ‘Stand by me’ en een Amerikaanse bisschop hield een vurige en vooral lange toespraak. Op een gegeven moment vroeg hij aan de kerkgangers wie er met de auto was gekomen. Ze hoefden niet te antwoorden maar mochten knikken. Dat deed me denken aan John Lennon die ooit eens tijdens een liefdadigheidsconcert waar de Beatles optraden en waar ook leden van het Britse koningshuis aanwezig waren, zei dat er bij het volgende nummer mee geklapt mocht worden en dat de mensen op de duurdere rangen met hun juwelen mochten rinkelen.

Enfin, de Amerikaanse bisschop bleef maar doorpraten. Zo te zien vond alleen Meghan het leuk. De Engelsen zaten veelal te kijken met een gezicht van wanneer is hij nou eens klaar. Ik zag twee mislukte pogingen om de man met een stok met een haak er aan van het podium te trekken. Uiteindelijk hield hij er mee op en kon de dienst verder gaan.

Verder viel het me op dat de moeder van Meghan moederziel alleen zat. Hadden ze die nou niet kunnen laten vergezellen door een familielid? Enfin, ze zeiden allebei ja en het huwelijk is voltrokken.

huwelijk

Tot zover uw royalty verslaggever.

 

Natje en droogje

Onze Albert Heijn heeft sinds een maand wat nieuws: een mistmachine. “Zoals ochtenddauw boven een akker, hangt er een dekentje van droge mist boven onze groente en fruit.” aldus de jubelende supermarktmanager van onze Albert Heijn in een mailtje (“Beste Martin”) aan zijn plaatselijke klanten.

De mist koelt de producten op een natuurlijke wijze en zorgt ervoor dat deze niet uitdrogen. Onze groente en fruit producten blijven zo lekker lang vers, en behouden de top kwaliteit!” zo gaat hij enthousiast verder. Ik ken de techniek uit Las Vegas. Daar worden de machines in de winkelstraten en op de terrassen ingezet om de toeristen tijdens de zomerse hitte lekker fris te houden.

Nu dacht ik altijd dat mist uit kleine waterdruppeltjes bestaat en dus per definitie vochtig is, maar dat zit anders. Ene Rogier van een bedrijf dat de machines produceert legt het op de site van de branchevereniging AGF als volgt uit:

“Mist is niet moeilijk te maken. Door gebruik van ultrasone trillingen wordt het water verneveld, de druppeltjes zijn zo klein dat ze meteen verdampen. […] Mist zorgt voor hydratatie van de producten terwijl deze niet nat worden, vandaar dat het dry-mist technologie genoemd wordt. Een teveel aan vocht zou immers rotting en schimmelgroei stimuleren. Doordat de mist snel verdampt, onttrekt het warmte aan de omgeving zodat deze op een natuurlijke wijze wordt gekoeld.”

Van de week was ik weer eens in Albert Heijn. Iemand had de machines wat te hard aangezet, want het was geen droge mist meer maar dikke mist. Lampen op de boodschappenkarretjes –groot licht voor, achter mistlampen aan –  waren handig geweest. Je moest zo ongeveer op de tast de groente en fruit zien te vinden. Het voelde vochtig aan, die droge mist.

Nu zijn de begrippen droog en nat vandaag de dag niet meer wat ze geweest zijn. Kijk maar eens naar dit wagentje op de markt op het Plein in Den Haag.

000000 natte thee

Je kan er koffie en natte thee krijgen. Natte thee? Die is toch altijd nat? Ja dat is zo, maar in dit geval slaat dat Natte niet op de thee maar op het merk. Natte blijkt de merknaam te zijn van de thee van de Rotterdamse firma Ketelbinkie. Verwarrend allemaal hoor. Maar ach, ieder zijn natje en droogje.

Poetin en ik

Vooropgesteld, ik vind Poetin een vreselijk mannetje, maar hij en ik hebben toch iets gemeenschappelijk, en nee, daarbij bedoel ik niet dat ik ook een vreselijk mannetje ben. Om te zien wat Poetin en ik gemeenschappelijk hebben, moet je even deze video op nu.nl bekijken (als je op de afbeelding klikt, dan kom je op de site van nu.nl bij de video terecht.)

000000 poetin

Poetin kan zijn eigen handschrift niet lezen! Ну я имел, но не такой небрежный почерка (Ach had ik maar niet zo’n slordig handschrift).

Dat heb ik ook heel vaak. Dat ik mijn eigen handschrift niet kan lezen. Dan sta ik in de Albert Heijn en dan kan ik niet lezen wat ik op mijn boodschappenbriefje heb geschreven. Kom ik met Mexicaanse chips thuis in plaats van met gezonde snacks. Dat komt dus allemaal door mijn onleesbare handschrift.

Koningsdag

Omdat ik gisteren mijn site omschreef als een “erg educatieve nieuwssite” moet ik natuurlijk ook af en toe echt nieuws publiceren. Daarom vandaag lokaal nieuws in de vorm van een beschrijving van het straatfeest en de vrije markt zoals dat gisteren werd gehouden in het oude gedeelte van onze gemeente.

Ik arriveerde er vrij laat, pas om vier uur ’s middags. Ik had het vermoeden dat dat wat laat was voor de echte koopjes en dat had ik goed gezien. Niks gekocht dus. Wel was er links en rechts nog wel het nodige te verkrijgen. Zo had iemand de markt voor de kleding totaal verkeerd ingeschat. Bij het rek met zijn koopwaar hing een briefje waarop stond dat alles 10 euro kostte. Dat was duidelijk veel te duur. De nul was toen ik er kwam al doorgestreept, maar zelfs voor 1 euro raakte hij zijn handel niet kwijt.

Meer succes hadden de vele hapjes- en bierverkopers. Die deden goede zaken net zoals de man die een verhuurtoilet had laten komen. Ook waren er veel muzikanten aanwezig, althans mensen die iets met een instrument deden. Sommigen stonden te dicht bij elkaar. Zo concurreerde een man met een Spaanse gitaar met een draaiorgel. Kansloze zaak natuurlijk. Even verderop stonden een jongen en meisje – ik schatte ze op een jaar of zestien – bekende popliedjes te spelen. Zij zong en hij begeleidde haar op gitaar. Hij keek met zo’n blije blik naar haar – dat kon niet komen door haar zangkunst  – dat ik vermoedde dat hij hevig verliefd op haar was.

Aan het einde van de straat was een podiumpje waar een aantal 60-plussers liedjes uit de jaren zestig stonden te spelen. Door hun liedjes klonk af en toe een vlaag reggae-muziek afkomstig van een bandje dat een straat verderop aan het spelen was.

Kortom, het was een gezellige boel en als echte journalist zou ik dit verslag nu moeten doen vergezellen van enkele rake sfeerfoto’s, maar doordat ik vergeten was de batterij van het fototoestel op te laden –  “lessons to be learned” – was mijn toestel zo dood als een pier en moet u het doen met dit screenshot van dit zingende echtpaar –  ze werden begeleid door iemand op een klarinet – op een straatfeest in Groningen.

00000 oranje 5

Of ze veel geld hebben opgehaald, weet ik niet, maar het publiek reageerde wel enthousiast.

Vergeet-me-nietjes

Ik heb gisteren via de internetsite van de NOS naar het Kamerdebat over de vergeten memo’s van het voorgenomen dividend-belastingbesluit van het kabinet gekeken. Althans, ze waren niet echt vergeten, maar minister-president Rutte had er geen herinnering meer aan en bovendien, het waren geen memo’s, ook al stond dat woord op sommige stukken.

Niet alleen Rutte had geen herinnering aan de memo’s, ook de fractieleiders van de andere coalitiepartijen leden opeens massaal aan geheugenverlies. Dit leidde soms tot opmerkelijke gedachtesprongen. Zo antwoordde Sybrand Buma van het CDA op de vraag van Jesse Klaver van Groen Links of hij de vrijgegeven stukken had gelezen, dat hij dat bewust niet had gedaan omdat hij zijn herinneringen, die hij niet had, niet wilde vervuilen met nieuwe kennis. “Je weet heel veel niet meer“, aldus de CDA-fractieleider.  En Gert-Jan Segers van de ChristenUnie vond het “onverstandig om in zijn herinneringen te gaan graven”. Ongetwijfeld woorden waar de minister-president zich in kon vinden.

Nu is Mark Rutte behalve minister-president ook twee uur per week leraar maatschappijleer aan de Johan de Witt Scholengroep in Den Haag. (Even tussendoor: Als een willekeurige leraar maatschappij-leer aan de Johan de Witt Scholengroep in Den Haag ook nog een bijbaan als minister-president nodig heeft om rond te komen, verdienen de leraren dan wel genoeg?)  Ik ben nu wel benieuwd als één van zijn leerlingen tijdens een proefwerk als antwoord op een vraag schrijft: “Daar heb ik geen herinnering aan“ of hij hem een hoog cijfer geeft. Vermoedelijk niet en zal hij zeggen: “Je weet heel veel niet meer“.

Nu moet ik zeggen dat ik zelf ook wel eens problemen heb met mijn geheugen. Niet alleen nu maar ook vroeger al, vooral bij tentamens tijdens mijn studie. Bij het vak Bedrijfspsychologie kregen we ooit eens een keer een vraag over een bepaald wetenschappelijk model. Ik wist nog precies waar dat model in het collegedictaat beschreven stond, namelijk op de enige gedraaide pagina (in ‘landscape’) van het dictaat. (De overige pagina’s stonden allemaal in ‘portrait’.) Maar wat er stond, dat was ik compleet vergeten. Hoe hard ik ook nadacht, ik kon me niet herinneren wat er stond. Ten einde raad schreef ik op dat ik wel wist waar de gevraagde informatie in het collegedictaat stond, maar dat ik helaas niet kon herinneren wat er stond. Dit om te laten zien, dat ik echt mijn best had gedaan. Ik kreeg er geen punten voor.

Maar goed, Rutte kwam, ondanks zijn gebrek aan herinneringen, er mee weg. De hele oppositie van links tot rechts, exclusief de mannenbroeders van het SGP, stemden weliswaar voor een motie van afkeuring maar de coalitiepartijen hielden hem in het zadel. Dat verdient een bloemetje.

00000 vergeetVergeet-me-nietjes (foto Salvor Gissurardottir; Wikipedia).

Even afdwalen: over de oorsprong van de naam Vergeet-me-nietje doen twee verhalen de ronde. Volgens het ene verhaal gaf God bij de schepping aan alle planten een naam. Hij zag daarbij een klein blauw bloempje over hoofd: “Oh Heer, vergeet mij niet!” riep het bloempje. “Zo zul je heten” zei God. Volgens het andere verhaal liep er een ridder met een jonkvrouw langs een rivier. Hij wilde een bosje bloemen voor haar plukken maar door het gewicht van zijn harnas viel hij in het water. Terwijl hij verdronk, kon hij nog net het bosje bloemen naar zijn geliefde gooien en riep “Vergeet mij niet”.

Gelooft u het, dan geloof ik het, en daarmee zijn we weer terug bij de politiek.

Een angstige hond

Afgelopen zaterdag spraken we vrienden van ons die we al een tijdje niet hadden gezien. Ze bleken problemen met hun hond te hebben. Als ze ‘s avonds gingen slapen en het licht uitdeden, dan ging de hond huilen en janken. Zodanig hard dat de buren er over klaagden. Ze waren er zelfs mee naar de dierenarts geweest (met de hond; niet met de buren.)

Voor het onderzoek had de dierenarts wat urine van de hond nodig, dus toen ze met de hond gingen wandelen, hadden ze een kommetje bij zich om wat op te vangen.  Ik zie wel eens mensen rondlopen met zo’n rood hondenpoepopruimzakje – mooi scrabblewoord ware het niet dat het te lang is – , maar deze variant kende ik nog niet. Ik probeerde heel even om dat te visualiseren – een boom, de hond en onze vrienden met een kommetje –  maar zag daar al snel van af. Het onderzoek van de dierenarts had behalve een rekening van 80 euro echter niks opgeleverd.

Ze hadden ook een hondentrainster ingeschakeld. Een reconstructie van het gebeuren deed vermoeden dat een probleem met de vaatwasser de hond misschien een angststoornis had opgeleverd. Door een defect had de vaatwasser de hele nacht met allerlei harde geluiden staan doordraaien en misschien was de hond daardoor ook doorgedraaid. De hond, zo zei de hondentrainers, was nu waarschijnlijk bang om ‘s nachts alleen te blijven en dat was de reden dat hij jankte.

Tja, wat te doen. De vrouw des huizes wilde de hond niet in de slaapkamer hebben en daarom sliep de heer des huizes tijdelijk op de bank. Het sliep niet echt lekker, maar je moest wat over hebben voor je hond.

0000 hondEen willekeurig echtpaar met te grote honden en een te kleine auto. (Dit zijn overigens niet onze vrienden.)

Enfin, het ging al wat beter, met de hond.

 

Peter Blanker en het Volkskrant Magazine

Er zijn dagen bij dat ik niet aan Peter Blanker denk, maar gisteren toen ik het Volkskrant Magazine las wel even. Maar voordat ik het daarover heb eerst even dit.

Wanneer ik over mijn werk voor dit blog vertel, vragen er steevast mensen hoe ik in mijn eentje toch zo’n mooi blog kan maken. Waar haal ik de inspiratie vandaan? Al die creativiteit! Hoe doe ik dat elke keer? En dan sta ik vrijwel altijd met een mond vol tanden. Want ik weet wel hoe ik het doe (ik doe het gewoon), maar niet wat de theorie daarachter is.

Zo, zo, zult u misschien zeggen, het mag wel iets bescheidener. Dat ben ik met u eens. Ik moet dat niet over mijzelf schrijven. De Franse journalist Philippe Bouvard zou zeggen “La modestie est l’art de faire dire par d’autres tout le bien que l’on pense de soi-même”. Voor het geval u uw talen wat minder spreekt dan ik, dat betekent: “Bescheidenheid is de kunst om de anderen al het goede te laten zeggen dat je van jezelf denkt.” (Kijk, ik spreek ook nog eens mijn talen en schudt daarnaast allerlei citaten zo uit mijn mouw.)

Ok, ik biecht het maar gelijk op, ik spreek mijn talen helemaal niet goed en ik haalde het citaat en de vertaling van de site Citaten.net. En het stukje dat ik over mijzelf schreef is zo ongeveer het begin van het redactioneel commentaar van de, deze week afscheid nemende, eindredactrice van het Volkskrant Magazine.

0000 volkskrant

Snapt u nu waarom ik gisteren opeens aan Peter Blanker moest denken? Daarom voor de eindredactrice van het Volkskrant Magazine de volgende clip:

0000 peter blanker

Overigens wat u vast niet wist – en ik wel; oeps, ga ik toch weer opscheppen – is dat dit nummer een vertaling is van ‘’It’s Hard to be Humble’ van de Amerikaanse zanger Mac Davies. Op onderstaande clip zingt hij het nummer samen met Kenny Rogers.

0000 Mac Davies

De Facebook-pixel

U leest deze bijdrage thuis, op kantoor of elders. Hoe ik dat weet? Dankzij een Facebook-pixel die ik sinds vandaag op  mijn blogposts heb staan. Voor degene die alle ophef van de laatste dagen gemist heeft, een Facebook-pixel – een onzichtbaar puntje op een website – registreert elk bezoek en controleert of de bezoeker een Facebook-account heeft. Zo ja, dan wordt die informatie opgeslagen in een cookie en die informatie wordt gebruikt om u gerichte advertenties aan te bieden. Zie bijvoorbeeld dit bericht wat gisteren op de site van de NOS stond.

00 nos

Je moet sowieso niet raar opkijken als je advertenties krijgt voorgeschoteld die met je acties op internet te maken hebben. Zo krijg ik bijvoorbeeld, nadat ik op het Go Ahead Eagles supporters-forum had getypt “We staan aan de rand van de afgrond maar we doen nu een groot stap voorwaarts”, steeds advertenties voor trapliften in de mail.

Overigens ook als u geen Facebook account hebt, zoals ik, dan nog volgt Facebook u. In België hebben ze daar een boete van 250.000 euro per dag (met een maximum van 100 miljoen) voor gekregen, omdat het daarmee de privacywet overtreedt, maar ze zijn in hoger beroep gegaan. (Zie hier)

Maar goed, ik waarschuw even – dat lijkt me wel zo netjes – dat ik u dus nu ook volg en dat ik alles van u weet en aangezien een gewaarschuwd mens voor twee telt, weet ik zelfs twee keer zo veel van u. En dat allemaal dankzij mijn Facebook-pixel. Ik heb alleen nog een klein technisch probleempje.

Het is natuurlijk niet de bedoeling dat u ziet dat er een Facebook pixel op mijn site staat, maar ik weet nog niet precies hoe ik de Facebook-pixel moet verkleinen. Voorlopig heb ik mijn Facebook-pixel daarom onder mijn blogpost geplaatst. Dankzij de pixel weet ik namelijk ook dat veruit de meeste bezoekers van mijn blogposts nooit tot het einde van de blogpost komen maar al veel eerder afhaken, dus de kans is klein dat u onder deze blogpost mijn nog net iets te grote Facebook pixel ziet.

p.s. Nog niet iedereen heeft het verdienmodel van Facebook door. Zo vroeg de 84-jarige Amerikaanse senator Orrin Hatch aan Mark Zuckenberg hoe het mogelijk was dat Facebook gratis is voor gebruikers. “Senator, we verkopen advertenties” was het antwoord.

Tot zover deze blogpost. (Volgende keer is onderstaande pixel zodanig verkleind dat u hem niet meer ziet.)

00 zuckeberg

 

 

 

De Media Markt verzekerd

Iemand van onze familie die liever anoniem wil blijven (Marianne) liet een beker uit haar handen vallen. Het goede nieuws was dat de beker heel bleef. Het slechte nieuws was dat dit kwam doordat mijn mobieltje de klap opving. Het glas was volledig gebarsten.

Gezien de ouderdom van mijn toestel – zelfs Willem de Zwijger had al een nieuwer toestel, ook al gebruikte hij dat nooit – wordt dat dus een nieuw mobieltje. Een verkennend onderzoek voerde mij naar de Media Markt. Nu weten de vaste lezers van dit blog dat ik niet zo tevreden ben over de service van de Media Markt en ook deze keer stelden ze me hierin niet teleur.

Bij de afdeling met de mobieltjes stond ik naast een ouder echtpaar, ongeveer van mijn leeftijd; eh herstel, een echtpaar in de kracht van hun leven. Er kwam een verkoper aanlopen die hen vroeg: “Kan ik u helpen?” Dat was gelijk zijn laatste klantvriendelijke actie. Ze lieten een mobieltje zien met een barst in het glas. “Dat kan niet gemaakt worden” zei hij direct. Over de mogelijkheid en de kosten van het vervangen van het glas repte hij geen woord.

Is dit wat?” vroeg de man en hij wees naar een toestel. “Een goed toestel” zei de verkoper. “Maar deze is beter, daar heeft u meer aan.” Hij wees naar een toestel dat 100 euro duurder was. Hij vroeg niet waarvoor ze hun toestel wilden gebruiken. Het leek me geen echtpaar dat veel apps op het toestel zou zetten of dat allerlei games speelde, maar schijn bedriegt soms.

Als u er een abonnement van Tele2 bij doet, dan kan er wel wat van de prijs af. Heeft u nu een abonnement?” vroeg hij. Dat wist het echtpaar niet. “Er zit een simkaart in.” sprak de man aarzelend. “Technisch correct maar inhoudelijk heb ik er niks aan” zei een hoogleraar van mij vroeger altijd als je een antwoord gaf dat de vraag niet beantwoordde. Je zou verwachten dat de verkoper nu door zou vragen. “Is het een prepaid toestel of betaalt u een maandelijks vast bedrag?” of zoiets, maar blijkbaar wist hij al genoeg. “We bellen zo wel even naar Tele2” sprak hij. Of er misschien al een doorlopend abonnement bij een andere provider liep interesseerde hem niet.

Kunt u dan alles van dit toestel overzetten op het nieuwe toestel?” vroeg de vrouw. Het gezicht van de verkoper betrok. Tuurlijk kon dat, maar dit was iets wat alleen maar tijd kostte en geen omzet opleverde. “Dat wordt lastig, ik zal straks een collega vragen of dat kan.” Ze liepen naar de kassa en hij ging bellen met Tele2.

Ik had er een ongemakkelijk gevoel bij. Had ik mij er mee moeten bemoeien? Je zult zien dat ze nu niet alleen – met een te duur toestel – vast zitten aan een abonnement bij Tele2, maar dat hij ze er ook nog een verzekering bij heeft gekocht. Immers, “Wie smart is verzekerd zijn phone”, aldus de Media Markt.

Mediamarkt

Eh, wacht eens even: “Wie smart is verzekerd zijn phone?”. ‘verzekerd’ met een ‘d’? Media Markt toch.