Category Archives: Uncategorized

Is er dood na de dood?

Iedereen gaat een keertje dood. Hoewel, is dat wel zo? Tot nu toe hebben volgens berekeningen van het Amerikaanse ‘Population Reference Bureau’ (PRB) in totaal ruim 107 miljard mensen ooit ergens een keertje op aarde geleefd (en soms wel meerdere keren als je in reïncarnatie gelooft). Het aantal betreft een schatting. Vroeger hielden de bevolkingsadministraties niet over, dus helemaal zeker weten we het niet.

0000 bevolking

De tabel is afkomstig uit een artikel uit 2011 over dit onderwerp van het NIDI, dat is het Nederlands Interdisciplinair Demografisch Instituut. In de tabel staat weergegeven hoe de wereldbevolking zich (van de prille oudheid tot 2011) heeft ontwikkeld. (In Nederland zouden overigens tot nu toe zo’n 73 miljoen mensen hebben geleefd.)

Momenteel leven er ruim zeven miljard mensen. Dat wil zeggen dat 6,5% van alle mensen, die ooit op aarde hebben rond gelopen, leeft, dus 100% zekerheid dat je vroeg of laat een keer dood gaat is er niet. (De oudste mens op aarde is overigens momenteel “as we write” de Japanse Kane Tanake. Zij is vandaag de dag 115 jaar en 346 dagen oud. Dat is relatief jong. De vorige recordhoudster was Chiyo Miyako. Toen zij op 22 juli van dit jaar overleed was zij 117 jaar en 81 dagen oud.

Maar goed, laten we er maar vanuit gaan dat iedereen een keertje dood gaat. Wat dan? Volgens dit artikel in Trouw uit 2015 gelooft 53% van de Nederlanders dat er leven na de dood is, 28% denkt dat er geen leven is en 19% weet het niet. Dat zo veel mensen geloven in leven na de dood, verklaart hoogleraar theologie en religiestudies Joke van Saane – zij komt in het artikel uitgebreid aan het woord – uit een menselijke basisangst. “Angst voor sterfelijkheid. Daarom biedt elke religie daar een oplossing voor.”

Dat zoveel mensen geloven dat er leven na de dood is, schept ook ruimte voor boeken over het hiernamaals. Van de week liep ik in onze plaatselijke boekhandel. Er lag een stapel van het boek ‘De Dood en het Hiernamaals’ van een zekere Clifford A Pickover. De titel van het boek was een beetje moeilijk leesbaar en ik dacht in eerste instantie dat er ‘De Dood in het Hiernamaals’ stond. Wat? Kan je na je dood nog een keer dood gaan? Dat is een tegenvaller.

Maar gelukkig bleek ik de titel verkeerd gelezen te hebben. Dat overkwam overigens ook degene die op de site van de Slegte  – deze tweedehandsboekhandel bestaat na het faillissement van Polare nog steeds; in Nederland (Leiden en Rotterdam) zijn er nog twee filialen en ook België telt nog een aantal De Slegte’s; ook voor hen was er leven na de dood – het boek aankondigde. Ook hij of zij dacht dat de titel van het boek ‘De Dood in het Hiernamaals’ luidde.

000 boek

Oftewel, je kan je de vraag stellen: “Is er dood na de dood?” Mocht dat zo zijn dan moeten we misschien de betekenis van de uitdrukking ‘een duizend doden sterven’ (enorme angsten uitstaan) herzien.

Geheim agent 90-60-90

Stel u werkt voor de Nederlandse contra-spionagedienst en u krijgt de opdracht om een hoge ambtenaar van het Ministerie van Defensie te volgen, die er van verdacht wordt dat hij contacten onderhoudt met een buitenlandse agente. U volgt hem tijdens een wandeling in het landgoed Clingendael, gelegen op de grens van Den Haag en Wassenaar. U heeft de opdracht om foto’s te maken van iedereen met wie hij contact legt.

Op een gegeven moment gaat hij op een bankje zitten. U maakt een foto en ziet dit.

000 bamkje 3

Het eerste wat u denkt is: “Shit, dat krijg je er nou van als je ingaat op de aanbieding van de goedkoopste leverancier van fototoestellen in plaats van de beste leverancier”; Als tweede denkt u: “Zit daar nou iemand naast hem in witte camouflagekleding of u niet?” U zoomt wat uit en dan ziet u dit:

000 bamkje 2

Er zit inderdaad iemand naast hem. De vrouw draagt een witte jas, waardoor zij zittend op het witte bankje niet opvalt. U meldt het aan uw leidinggevende en onmiddellijk gaan op het hoofdkantoor van de Dienst alle alarmbellen af. Een vrouw met een voorkeur voor witte bovenkleding, dat zou Anna Chapman kunnen zijn.

Anna Chapman is een Russische geheim agente. Ze heeft in de pers de bijnaam ‘geheim agent 90-60-90’.  Ze werd op 23 februari 1982 geboren als Anna Vasil’yevna Kushchyenk.  In 2001 vertrok ze naar Londen en ontmoette daar Alex Chapman. Ze trouwden een jaar later en sindsdien gaat ze door het leven als Anna Chapman.

000 anna chapman

Anna Chapman op een Amerikaanse ‘mugshot’ (politiefoto) uit 2010.

In 2006 scheidde het stel en Anna, die inmiddels ook de Britse nationaliteit had, verhuisde in 2009 naar New York. Daar ging ze aan de slag als een internationale makelaar, aanvankelijk met weinig succes, maar in de zomer had ze opeens 50 man in dienst en was de zaak van de een op de andere dag veranderd in een winstgevend bedrijf.

Vermoedelijk zat de Russisch geheime dienst hier achter, want in de zomer van 2010 werd zij als zogenaamde ‘sleeper’ (dat is een geheime agent die zich nog niet als zodanig gedraagt) van de Russische dienst samen met negen anderen ‘sleepers’ gearresteerd.

000 anna chapman 2

Hier heeft Anna Chapman (de vrouw met het witte t-shirt) contact met een undercoveragent van de FBI. De foto is afkomstig van een YouTube kanaal van de FBI. Raar maar waar, de FBI heeft een eigen YouTube account waar ze soms filmpjes over hun werk plaatsen.

000 anna chapman 3

Van de tien gearresteerde Russische geheim agenten was Anna Chapman veruit de aantrekkelijkste en de pers gaf haar de bijnaam geheim agent 90-60-90.  Een maand later kwamen de Russen en de Amerikanen overeen om een aantal spionnen te ruilen. (De Amerikaanse tv-showhost Jay Leno vroeg in zijn tv-show aan Joe Biden, de toenmalige Amerikaanse vice-president, of ze die ene agente niet hadden kunnen houden.)

Het tiental werd een maand later geruild tegen een aantal in Rusland vast zittende Russen, die daar vanwege spionage waren veroordeeld.  Onder hen was Sergei Skripal. Dat is de Rus die later in 2018 samen met zijn dochter in Engeland vergiftigd zou worden.

Anna Chapman werd in Rusland een publiek figuur. Ze trad onder andere op als model in modeshows en in een voorlichtingsfilm om Russische jongeren over te halen om dienst in het leger te nemen.

Terug nu naar de ontmoeting van de ambtenaar met zijn mogelijke  contactpersoon. Uw leidinggevende geeft u de opdracht om de ambtenaar te laten lopen en de vrouw met de witte kleding te volgen en deze zo veel mogelijk te fotograferen. Dit om te zien of het inderdaad Anna Chapman is. U doet wat u is opgedragen. U volgt de vrouw en slaagt er in om haar liefst vijf keer te fotograferen.

000 bankje 1

000 bankje 2

000 bankje 3

000 bankje 5

000 bankje 4

Helaas liep ze elke keer net op een wit bruggetje, waardoor ze met haar witte camouflagekleding telkens tegen de achtergrond weg viel en ze niet te zien was.

De vraag blijft daarom: loopt Anna Chapman nu wel of niet rond in Nederland of bevindt zij zich nog steeds in Rusland?

Niet Gerealiseerde Projecten (2)

Uit de serie ‘Niet Gerealiseerde Projecten’: een nooit geschreven blogpost over mijn ontmoeting in april 2012 met (toen nog) kroonprins Willem-Alexander en prinses Maxima.

Deze ontmoeting vond plaats naar aanleiding van het verschijnen van mijn boek ‘De Titanic’ in april 2012.

00 titanic

Ik kreeg een maand na het verschijnen van het boek een telefoontje van het koninklijk huis. Eén van de dochters hield op school een spreekbeurt over de Titanic en of ik, als kenner van de Titanic zijnde, genegen was om de familie wat informatie over de ondergang van het schip te geven. Dat wilde ik wel. Op een koude aprilmiddag meldde ik me bij Villa Eikenhorst op Landgoed de Horsten in Wassenaar. Van te voren had ik van de hofhouding een lijstje met aanwijzingen voor het gesprek gekregen.

  • Geef het koninklijk paar nooit uit uzelf een hand, maar wacht tot zij het initiatief nemen .
  • Als de kroonprins vraagt “Hoe maakt u het”, dan zal hij dat uit beleefdheid doen. Ga dus bijvoorbeeld niet vertellen over de lange reis die u hebt afgelegd om in Wassenaar te komen.
  • De bijeenkomst onderbreken door naar het toilet te gaan wordt als ongepast gezien. Gaat u van te voren naar het toilet.

Dat soort tips dus. Ik hoefde gelukkig niet ver te reizen. Een kwartiertje fietsen maar en ik ging thuis van te voren nog even naar het toilet. Ter plekke aangekomen zette ik  mijn fiets op slot; macht der gewoonte; stond natuurlijk een beetje raar bedacht ik later, alsof ik het koninklijk gezin en de hofhouding niet vertrouwde.

Hoe maakt u het?” vroeg Willem-Alexander. “Goed” zei ik en ik vertelde over de reis die ik had gemaakt om in Wassenaar te komen.  “Wij hebben zelf ook een boot” sprak Maxima toen ik me aan haar voorstelde als de schrijver van de Titanic. Het werd een buitengewoon gezellige middag. Een kopje thee en een glaasje fris erbij. Maxima dronk tonic met ijsblokjes er in – “Titanic on the rocks” zei Willem-Alexander geestig – en de dochter maakte aantekeningen voor haar spreekbeurt. Na afloop ging ik naar het toilet en schaamtevol moet ik bekennen dat ik het koninklijk zeepje heb meegenomen.

Nu verwacht u misschien dat ik ooit nog eens een geestige blogpost over deze ontmoeting zal schrijven. Ik heb dat echter nooit gedaan en zal dat ook nooit doen. Je klapt niet uit de school over privé-ontmoetingen met de koning en koningin. Ze hebben recht op hun privacy.

p.s. Er doen verhalen de ronde dat ik zo’n blogpost niet heb geschreven en zal schrijven, omdat ik het koninklijk paar nooit ontmoet zou hebben. Onzin! Dat gerucht wil ik bij deze dan ook direct ontzenuwen. Zie hier een foto van onze ontmoeting.

0 ontmoeting 2

Ten aanzien van weer andere geruchten, namelijk dat deze foto gefotoshopt is, ook dat is grote onzin. Daar is geen enkel bewijs voor!

p.p.s  Voor het geval u toch behoefte hebt aan een geestig verslag van een ontmoeting met iemand van koninklijke bloede, verwijs ik u naar onderstaande filmpje op YouTube waar te zien is hoe mr. Bean de Engelse koningin ontmoet.

00 mr bean

(Door op het plaatje te klikken komt u bij het filmpje op YouTube uit.)

Lang bewaren

De oudste dochter gaat met haar vriend samenwonen. Ze hebben een etage in Rotterdam gehuurd. Mooi, denken de ouders dan. Dan kan er eindelijk wat van haar spullen het huis uit. Nou mooi niet, er komen juist weer allerlei spullen terug uit haar studentenkamer. Is geen ruimte voor op de etage, zegt ze. Zijn we mooi klaar mee.

Dat betekent opruimen in ons huis. Eén van de zaken die we daarbij tegenkomen is de oude lege handtas van Marianne haar moeder. (Ze overleed in 2008.) We kijken nog even voor de zekerheid in de tas. In een vakje blijken nog twee krantenknipsels uit de Telegraaf – de krant die mijn schoonouders lazen; wij lezen De Volkskrant – te zitten.  Het ene knipsel betreft de boeken top tien van 22 juli 2000. Ik herken het handschrift van mijn schoonmoeder.

Dit waren de tien best verkopende boeken van dat moment.
boeken top 10

Ik vermoed dat ze één van de boeken uit deze top tien heeft willen kopen. Het staat me bij dat ze ‘De eeuw van mijn vader’ van Geert Mak in huis hadden. Dus misschien was dat het. Het andere krantenknipsel, het is van 21 maart 1998, is een ‘Scheurkalender’ uitspraak van ene Alb Guinon.

Er zijn mensen die, in plaats van te luisteren naar wat men tegen hen zegt, reeds luisteren naar hetgeen zij zelf gaan zeggen.”

Geen idee waarom ze die uitspraak tien jaar lang in haar handtas heeft bewaard. Misschien heeft ze het krantenknipsel van iemand anders gekregen, het in haar tas gestopt en is het vervolgens al die tijd daar blijven zitten. Twintig jaar zelfs nu al, want het heeft er ook nog eens tien jaar na haar overlijden ingezeten. Maar het kan natuurlijk ook zo zijn dat ze het zelf heeft uitgeknipt en al die tijd heeft bewaard.

Mijn vader had ook zoiets. Hij overleed in 1985  op 65-jarige leeftijd nadat hij was aangereden door een auto die geen voorrang verleende. Na zijn overlijden ruimden we zijn portefeuille leeg. Er zat een ‘bewijs van zwemvaardigheid’ in dat hij eind jaren twintig als kind had gekregen. Het verfomfaaide enigszins gescheurde papiertje had hij dus bijna zestig jaar met zich meegedragen. “Meneer heeft u wel een bewijs van zwemvaardigheid?” Mijn vader was voorbereid op die vraag. “Jazeker, zie hier.

Zelf heb ik niet van die oude dingen in mijn portemonnee, op één ding na, dat is een donorverklaring uitgegeven door het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport. Volgens het kaartje is het geldig vanaf 10-08-1998. Dat zit dus ook al zo’n twintig jaar in mijn portemonnee. Maar verder vliegen de andere zaken heel snel mijn portemonnee uit, vooral het geld.

De plank mis slaan

Vanochtend keek ik op de site van het AD en zag daar deze twee berichten pal naast elkaar staan. Blijkbaar had de koppenmaker van de krant de uitdrukking ‘geld op de plank liggen’ in zijn hoofd. Zowel de verpleeghuizen als de universiteiten lieten het op de plank liggen.

000 plank

De vraag is natuurlijk op welke plank moeten zij kijken? Het antwoord luidt: op de bovenste plank. Immers daar ligt het goede. Ik citeer nu even een stukje van de site van Onze Taal uit 2011:

Als gezegd wordt dat iets van de bovenste plank is, is het zeer goed, het beste in zijn soort. En als van iemand wordt gezegd dat hij van de bovenste plank is, wil dat zeggen dat het een prima persoon is. Het Groot Uitdrukkingenwoordenboek van Van Dale (2006) vermeldt dat van de bovenste plank ook weleens ironisch wordt gebruikt, zoals in ‘Dat plastic speelgoed dat haast niets kost, is echt rotzooi van de bovenste plank’ (‘heel erge rotzooi’).

 Deze uitdrukking gaat terug op het algemene principe dat spullen die je niet dagelijks gebruikt, niet voor het grijpen hoeven te liggen en dus op de bovenste plank worden bewaard. Dat geldt zeker voor de mooie spullen, die immers alleen bij feestelijke gelegenheden worden gebruikt. Bovendien zijn we er zuinig op, en op de bovenste plank staan ze het veiligst. De gedachte dat de spullen op de bovenste plank het mooist zijn, leidde ertoe dat van de bovenste plank de betekenis ‘het beste’ kreeg.”

000 ezel1948; Een Druus met een met lange planken beladen ezel op een landweg in Galilea; foto Willem van de Poll; Nationaal Archief

Er zijn veel uitdrukkingen met het woord ‘plank’. Ik heb er even op gezocht. Sommige uitdrukkingen kende ik, maar van anderen had ik nog nooit gehoord. Een paar voorbeelden”

  • Brood op de plank hebben (voldoende inkomen hebben)
  • Zo stijf als een plank zijn (erg stijf zijn)
  • Plankenkoorts hebben (zenuwachtig zijn voor een presentatie / voorstelling)
  • Op de planken staan (een voorstelling geven)
  • Plankgas geven (erg hard rijden)
  • Van de plank vallen (ongewenst de aandacht krijgen; De uitdrukking vindt zijn oorsprong in de scheepvaart. Wie van de loopplank in het water valt, kan op de nodige aandacht rekenen.)
  • Twee erwtjes op een plank (een vrouw met kleine borsten; in sommige dialecten wordt wel eens van een vrouw met grote borsten gezegd ‘ze heeft brood op de plank’).
  • Een geeltje van de plank nemen (een oude preek herhalen)
  • Op de plank blijven liggen (er wordt niets mee gedaan)
  • Van dik hout zaagt men planken (deze uitdrukking heeft maar liefst drie betekenissen. Vroeger betekende het vooral ‘heel gemakkelijk geld uitgeven”; Ook wordt er wel mee aangegeven dat er hard wordt gewerkt, maar niet erg netjes; tegenwoordig wordt het meestal in de betekenis ‘flink tekeergaan zonder van tevoren na te denken’ gebruikt.)
  • Hij kan door een eiken plank zien als er een gat in zit (iemand die doet alsof hij een wonderdokter is)
  • Hij is van de bedplank (hij is op de dag af negen maanden na het huwelijk van zijn ouders geboren)
  • Tussen zes planken liggen (dood zijn; de Fransen zeggen overigens ‘Finir entre quatre planches’; die doen het dus met twee plankjes minder.)

Tot slot, vindt u dit geen leuke en interessante  blogpost, tja, dan heb ik ……   inderdaad, geen goede blogpost geschreven.

Pannenbier

Pannenbier is een gebruik in de bouw. Wanneer het hoogste punt van een gebouw is bereikt en de dakpannen gelegd kunnen worden, wordt bier geschonken, dat door de opdrachtgever beschikbaar wordt gesteld. Soms wordt er ook wel pannenbier geschonken bij de bouw van andere zaken.

Maar als opdrachtgever kan je er beter voor zorgen dat er niet te veel pannenbier wordt geschonken. Anders krijg je een brug zoals deze bij Zoetermeer.

brug

brug 2

Hier is duidelijk te veel pannenbier geschonken.

Overigens op de site ‘Bierista‘ las ik nog het volgende over pannenbier.

Als de bouwvakkers het hoogste punt van het te bouwen pand hebben bereikt dan wordt de vlag dus uitgestoken op het hoogste punt. De opdrachtgever komt dan naar traditie met bier naar de bouwplaats om dit moment te vieren met de bouwvakkers. Zodra zij gezamenlijk bier hebben gedronken wordt de vlag vrijwel direct van het punt weggehaald. Maar dat is niet altijd het geval. Blijft de vlag hangen? Dan is de opdrachtgever in gebreke gebleven. Hoe langer de vlag hangt hoe gieriger de opdrachtgever dan eigenlijk is geweest. Komt de opdrachtgever helemaal niet met bier dan kun je zelfs een bezem zien hangen.”

Nooit geweten. Toch eens kijken of ik ergens bij nieuwbouw een bezem zien hangen.

 

Breaking news: deze site staat te koop

Kent u het werkwoord ‘rinnen’? Waarschijnlijk niet. Volgens de site van het ‘Genootschap Onze Taal’ is het verouderd Nederlands dat als hoofdbetekenis ‘stromen’, ‘vloeien’ heeft. Het werd vroeger ook wel gebruikt in de betekenis van ‘dik worden, stremmen, stollen’. In die laatste betekenis zie je het voltooid deelwoord (rinnen – ronnen – geronnen) vandaag de dag nog terug in ‘geronnen bloed’, waarmee gestold bloed wordt omschreven.

Het bekendst is het voltooid deelwoord echter door de uitdrukking ‘Zo gewonnen, zo geronnen’, waarmee wordt bedoeld dat datgene wat je snel verdient (doorgaans geld), je vaak ook zo weer kwijt bent – het geld is weer ‘weggevloeid’.

Waarom moet ik nu opeens aan die uitdrukking denken? Dat komt door een aantal recente nieuwsberichten. Zo was daar vorige week het bericht dat door tegenvallende kwartaalcijfers de koers van Facebook op één dag met bijna 20% was gedaald. Hierdoor verloor Facebook-oprichter Mark Zuckerberg op papier op één dag 15 miljard dollar. En vorige maand was er het bericht dat Jeff Bezos, de oprichter en grootaandeelhouder van het online-winkelimperium Amazon, met zijn vermogen door de grens van 150 miljard dollar was gebroken. Een half jaar geleden had hij nog maar een schamele 109 miljard, maar de stijgende beurskoers van Amazon heeft zijn vermogen op papier flink doen toenemen.

En gisteren was daar het bericht dat door de stijgende beurskoersen het bedrijf Apple op papier nu meer dan een biljoen dollar waard was – dat is 1000 miljard dollar oftewel: 1.000.000.000.000 dollar. Volgens de site van het AD kon je daarvoor alle in Nederland te koop staande huizen kopen en dan nog hield je 966 miljard over. Wat nou huizencrisis?

huisHet huis van de ouders van Steve Jobs in Los Altos in Californië. In de garage links bouwden de Apple-oprichters Steve Jobs en Steven Wozniak hun eerste Apple-computer; foto Mathieu Thouvenin

Nu is het zo, dat zolang je de aandelen niet verkoopt het allemaal geld op papier is. Als de koers van het aandeel weer daalt, dan raak je het weer kwijt. “Zo gewonnen, zo geronnen’ en dat deed me beseffen dat zoiets mij ook kan overkomen. Ik ben nu op een leeftijd gekomen dat ik aan de toekomst moet denken  – (eerst denk je nooit aan de toekomst; dan kom je op een leeftijd dat je wel aan de toekomst gaat denken en uiteindelijk bereik je een leeftijd dat je alleen nog maar aan het verleden denkt).

Deze site is op papier uiteraard heel veel waard, maar zolang ik dat niet omzet in geld kan het ‘zo gewonnen, zo geronnen’ zijn. Daarom heb ik besloten de site, inclusief inhoud, te verkopen. De site moet minimaal 10 miljoen euro opbrengen, maar u mag meer bieden. Daarvoor krijgt u niet alleen de domeinnaam maar ook het copyright op de bestaande inhoud. Bovendien zeg ik u toe – voor een schappelijk jaarsalaris van 250.000 euro (wel met inflatiecorrectie) –  dat ik nog minstens drie jaar voor deze site blijf werken.

Ik zou zeggen ‘Vraag niet hoe het kan, maar profiteer ervan!’ en doe uw bod.

De voorloper van GPS

Niet zover van Boise, een stad in Idaho USA, kan je langs de I84 vanuit de lucht deze oranje pijl zien.

0000000000000 pijlAfbeelding Google Earth; coördinaten: 43°21’56.9″N 115°57’24.3″W

 Misschien vraagt u zich af: “Wat is dat voor een pijl?” Het antwoord luidt: dit is een soort prehistorisch GPS-systeem, bedoeld voor piloten van de US-Airmail. Tussen 1926 en 1931 werden, over heel Amerika verspreid, honderden soortgelijke gele pijlen aangebracht. Ze waren bedoeld om piloten, vooral ’s nachts, de weg te wijzen. Zo ongeveer om de 25 mijl waren deze pijlen vanuit de lucht te zien. Ze dienden als bakens en elk pijl wees de piloot in de richting van het volgende baken. Naast de pijlen, ze waren oorspronkelijk geel geschilderd, stond een lichttoren die de pijlen verlichtte.

De opkomst van satellieten en GPS zorgden er in de jaren zeventig van de vorige eeuw voor dat de pijlen niet langer nodig waren om piloten ‘s nachts de weg te wijzen en het systeem werd niet langer meer onderhouden. De torens en hun verlichting verdwenen veelal en de verf bladerde van de pijlen af. Sommige pijlen, zoals bovenstaande, werden oranje geschilderd.

Ik las over deze pijlen in een interessant artikel op CNN, dat ging over het echtpaar Brian en Charlotte Smith. Brian (70 jaar oud momenteel) en Charlotte (67 jaar) lazen een keer over de pijlen, raakten geïnteresseerd in het fenomeen en besloten zoveel mogelijk van de nog resterende pijlen op te sporen en er foto’s van te nemen. De foto’s werden bij voorkeur genomen met een drone. Het echtpaar heeft inmiddels 121 pijlen terug gevonden. De foto’s daarvan hebben ze op hun website dreamsmithphotos.com geplaatst.

0000000000000 pijl2

Daarnaast hebben ze op hun website ook allerlei informatie en historische bronnen over de pijlen opgenomen. Zie hierbij voorbeeld een kaart voor piloten uit 1927 waar de locatie van een deel van de pijlen op de route van New York naar  Boston staat aangeven.

0000000000000 route boston

Het echtpaar hoopt nog zoveel mogelijk (restanten van) pijlen te ontdekken voordat ze helemaal verdwijnen. Die toewijding van het echtpaar is ontroerend. “When we started our arrow quest in the summer of 2013 we did not realize the adventure and impact it would have on our lives. We have met many wonderful people along the way and realize how remarkable America and the pursuit of history can be. It is remarkable that these dusty broken hunks of concrete in isolated locations can bring out a passion in us and the people we encounter.”

En wat helemaal schattig is, is deze waarschuwing op hun site: “This site provides historical information only, do not use for navigation purposes.“  Opdat u het maar weet.

Wilt u meer informatie over dit historisch “GPS-systeem” bezoek dan hun site.

 

Wereld ufo-dag

Op NU.nl las ik dat het vandaag, 2 juli, wereld ufo-dag is. Eerlijk gezegd wist ik dat niet, maar er zijn wel meer dingen die ik niet weet, dus dat zegt niks.

0000000000 ufo0Klik op de afbeelding om naar het betreffend artikel te gaan.

Goed, wereld ufo dag dus. De organisatie van de dag pleit volgens het berichtje op Nu.NL voor meer openheid van regeringen over ongeïdentificeerde vliegende objecten.

0000000000 ufo5

Foto  afkomstig uit een rapport van de CIA. Deze organisatie heeft in 2007 vanwege de vele geruchten zelfs een keer een officieel onderzoek verricht om te kijken of waarnemingen van UFO’s  die waren gemeld in de periode 1947 – 1990 door de CIA voor het grote publiek geheim waren gehouden. Zie hier voor het eindverslag van dit onderzoek.  Hun conclusie was dat de CIA niet geheimzinnigs had gedaan en niets had achter gehouden, maar zoals de laatste opmerking van hun verslag luidt:

Like the JFK assassination conspiracy theories, the UFO issue probably will not go away soon, no matter what the Agency does or says. The belief that we are not alone in the universe is too emotionally appealing and the distrust of our government is too pervasive to make the issue amenable to traditional scientific studies of rational explanation and evidence..”

Veel van de UFO-waarnemingen kunnen goed verklaard worden. Enkele voorbeelden:

0000000000 ufo6

Een  UFO? Nee,  een wolk (en wel een lenticulariswolk.)

0000000000 ufo4

Een UFO in de vorm van een vliegende boot? Nee, een Fata Morgana (luchtspiegeling) op zee. (Foto Timpaananen; Wikipedia)

0000000000 ufo7

Een UFO? Nee, een wolk die op een bepaalde manier door de zon wordt verlicht, terwijl omringende wolken geen zonlicht krijgen. (foto Nationaal Archief UK)

0000000000 ufo8

Een UFO boven Meersburg, Duitsland? Nee, een photoshop van Stefan-Xp op Wikipedia om te laten zien hoe makkelijk je UFO-foto’s kan maken.

In mijn studententijd werden er op een gegeven moment in Twente allerlei UFO’s gezien. Dagblad Tubantia berichtte er uitgebreid over. Helaas beschikten ze  niet over een foto. Ik dacht daar ik kan wel behulpzaam bij zijn. Voor onze studentenflat stond een lantaarnpaal die, als je er op een bepaalde manier naar keek, wel iets van een UFO had, vooral na de nodige alcoholische consumptie. Ik besloot er een foto van te maken.

0000000000 ufo2

Maar helaas, hoe je er ook naar keek, het was en bleef een lantaarnpaal en geen UFO. Nu had je in die tijd, de jaren zeventig, nog geen digitale foto’s, dus even de foto over maken ging niet zo snel. Ik besloot daarom – ik had de foto nu eenmaal toch gemaakt en betaald – om hem toch maar naar de Tubantia op te sturen. Alleen niet als UFO maar als een ISO. Dat stond voor Identified Standing Object, iets wat ik ter plekke verzon. De waarneming van een ISO in Enschede vond de Tubantia belangrijk nieuws en de volgende dag stond er dit berichtje in de krant.

0000000000 ufo

Omdat ik niet zeker wist of het voor mijn latere carrière goed zou zijn dat ik met UFO’s en ISO’s kon worden geassocieerd stuurde ik de foto op onder het pseudoniem P. Hoekstra. Nu bijna veertig jaar later durf ik, met excuses aan Tubantia, wel op te biechten dat ik P. Hoekstra was.

ISO’s heb ik in de loop der jaren nog vaak gezien. UFO’s niet. Maar goed, vandaag is het dus wereld UFO dag.

 

Voorzitter van de Eerste Kamer

Vannacht had ik een rare droom. Ik was voorzitter van de Eerste Kamer. Om het publiek meer bij de politiek te betrekken had de regering bepaald dat één keer per maand een gewone burger die dag voorzitter van de Eerste Kamer zou zijn. Er werd daarvoor geloot en het lot had mij aangewezen. Je kon je er niet aan onttrekken. Je was verplicht te komen.

Ik zou ’s morgensvroeg de agenda van de vergadering thuis gestuurd krijgen, maar hoe vaak ik ook in mijn mailbox keek, er zat geen mailtje met de agenda in. Dat begon al lekker. Op een gegeven moment moest ik weg, want anders zou ik te laat komen. Dan maar zonder agenda. Ik fietste naar het Binnenhof en om kwart voor negen liep ik de zaal van de Eerste Kamer binnen. Ik was de eerste. Er was nog niemand. Tien minuten later was ik nog steeds de enige in de zaal en opeens bedacht ik dat ik misschien wel in de verkeerde zaal zat.

Ik holde de zaal uit, vroeg aan iemand waar de Eerste Kamer die dag vergaderde en om één voor negen liep ik bezweet de goede zaal binnen. Ik ging op mijn plek zitten. Naast me zat een griffier die me gedurende de dag zou ondersteunen. Ik keek op mijn horloge. “Is iedereen er?” vroeg ik aan de griffier en toen hij daar bevestigend op antwoordde zei ik in de microfoon: “Het is negen uur. Zullen we beginnen” “Nee” zei de griffier “U moet zeggen: Hierbij verklaar ik de vergadering voor geopend.” “Excuses, hierbij verklaar ik de vergadering voor geopend.” sprak ik op deftige toon.

Direct liep er een kamerlid van de regeringspartij naar de interruptiemicrofoon. “Hier protesteer ik tegen. Het is nog maar één voor negen en u kunt de vergadering dus nog niet openen.” zei hij op verontwaardigde toon.  Ik keek op mijn horloge. Dat gaf nu aan dat het twee minuten over negen was. ”Ik heb het al na negenen” zei ik “En bovendien, als het nog geen negen uur was en de vergadering nog niet geopend kan zijn, dan kunt u dus ook niet protesteren.” Ik vond dat wel slim van mij bedacht en de oppositie was het mij eens want die ging luid op hun bankjes trommelen.

Enfin, de vergadering begon. Het onderwerp was een of ander moeilijke juridische zaak en nadat de eerste spreker, een lid van de oppositie, een ellenlang en saai verhaal had gehouden, zei ik: “Dank u wel voor uw interessante bijdrage”. Direct liep het kamerlid die eerder vond dat ik de vergadering niet had mogen openen naar de interruptiemicrofoon en zei: “Wilt u dat woord terugnemen. Het woord ‘interessant’ houdt een waardeoordeel in en de publieksvoorzitter van de Eerste Kamer moet neutraal zijn.” De griffier fluisterde me in het oor dat het betreffende kamerlid één van de felste tegenstanders was van een burger als Kamervoorzitter. Nee, echt leuk vond ik het leiden van de vergadering niet.

000000000 1e kamerCollega Prof. J.P. Mazure, voorzitter van de Eerste Kamer in 1966; Fotograaf onbekend; Nationaal Archief.

Wat ik wel leuk vond, was dat er een intermezzo was en wel van Paul McCartney. Waarom weet ik niet maar deze held uit mijn jeugd zou een korte toespraak in de Eerste Kamer houden. Ik moest – in mijn rol als Kamervoorzitter – hem welkom heten. Daar zag ik wel een beetje tegen op, want het moest in het Engels en dat houdt bij mij niet echt over. Ach, had ik hem nu maar aangekondigd met zo’n typische Britain’s Got Talent zin als: ‘the floor is yours’, maar ik moest zo nodig zeggen dat de Nederlandse regering zeer verheugd was dat hij zijn kostbare tijd aan ons ter beschikking stelde. En had ik nu maar deze zin door een professional laten vertalen, maar ik dacht dat ik dit wel zelf kon.

Nadat ik mijn welkomstwoord had uitgesproken, ontstond er wat geroezemoes in de zaal. “Je hebt zojuist gezegd dat je blij bent dat hij ter beschikking wordt gesteld van de regering, of te wel dat hij TBS krijgt” fluisterde de griffier in mijn oor. Ik kreeg een rood hoofd, maar Paul McCartney trok zich niks van mijn woorden aan. Hij zei dat hij blij was in Holland te zijn, dat hij van iedereen in Europa hield en dat hij tegen de Brexit was. Daarna begon hij een paar Beatles liedjes te zingen. Iedereen in de zaal, zowel de regeringspartijen als de oppositie zong mee, behalve het ene Kamerlid van de regeringspartij die de hele tijd al protesteerde. Die zat strak voor zich uit te kijken.

Toen het optreden voorbij was ging de vergadering weer verder. Ik vond het leiden van de vergadering maar niks en was blij dat het om twaalf uur was afgelopen. Ik ging lunchen met de griffier en liep daarna naar buiten. Het was lekker weer en ik ging op een bankje bij de Hofvijver zitten. Daar zat ik om twee uur nog, toen opeens mijn mobieltje ging. Het was de griffier. Waar ik bleef? De vergadering ging verder. Iedereen zat op mij te wachten. “Oh”, zei ik verbaasd. “Ik wist niet dat de vergadering ’s middags verder zou gaan” “Had ik dan niet in de agenda gekeken?” vroeg de griffier. “Die heb ik niet gehad” stamelde ik en haastte me naar de vergaderzaal.

Maar voordat ik daar aan kwam, werd ik gelukkig wakker. Ik bleek alles gedroomd te hebben. Dat was een opluchting.

Enfin, en nu dus de vraag, waarom droom ik nou zo iets? Paul McCartney kan ik nog verklaren. Een paar dagen geleden zagen Marianne en ik op YouTube het mooie filmpje waarin Paul McCartney samen met James Corden door de straten van het Liverpool uit zijn jeugd reed, terwijl hij tussen de gesprekken door samen met James Corden allerlei Beatles-liedjes zong.

000000000 1e paulAls je op de afbeelding klikt, dan kom je bij het filmpje op YouTube.

Maar voor de rest, geen idee waarom ik dat allemaal droomde. Wat ik wel weet, is dat in het geval u een goede dagvoorzitter voor een bijeenkomst zoekt, dat u dan beslist niet mij moet inhuren.

 

De vraag stellen

Kent u de uitdrukking ‘De vraag stellen is hem beantwoorden’? Ik neem aan van wel. Bij KPN had ik vroeger wel eens te maken met een variant daarop: de vraag stellen is hem zelf beantwoorden. Zo was ik in de tijd dat ik bij de algemene Control-afdeling van de business unit Vaste Verbindingen van KPN  werkte ook de controller van de kleine IT-afdeling van de business unit. Het was een kleine nevenfunctie die niet veel tijd kostte.

Nu was het zo dat elke maand alle afdelingen van de business unit zich moesten verantwoorden in een review. Zo ook de afdeling IT. Nu had mijn manager bij Control weinig zicht op de afdeling IT en om in de review de juiste vragen te kunnen stellen vroeg zij daarom altijd aan mij welke vragen zij het beste aan de manager IT kon stellen. Ik gaf haar dan wat suggesties. Even later had ik met mijn andere petje op ter voorbereiding op de review meestal ook een overleg met de manager IT. Deze vroeg dan op zijn beurt of ik wist wat voor een soort vragen hij die maand kon verwachten en wat hij daar dan het best op kon antwoorden. Ik had meestal wel een idee en ik moet zeggen dat de reviews altijd prima verliepen.

00000000 mies26 november 1962; Mies Bouwman met twee telefoons; Foto Joop van Bilsen; Anefo; Nationaal Archief

Een ander voorbeeld van het beantwoorden van mijn eigen vraag betrof die keer dat ik als business analist van de afdeling Marketing & Sales van de Zakelijk Markt van KPN bepaalde informatie nodig had over verkochte aantallen van een bepaald product. Ik stuurde daarvoor een mailtje naar de manager van de betreffende afdeling en vroeg of hij mij deze aantallen kon doen toekomen. Ik kreeg een mailtje terug dat hij de cijfers niet voorhanden had, maar dat hij de vraag binnen zijn organisatie had uitgezet.

Drie weken later kreeg ik een mailtje van iemand met de vraag of ik hem soms kon helpen aan bepaalde gegevens. Ik keek naar het mailtje. Er hing een lange lijst van telkens doorgestuurde mailtjes onder. Het alleronderste mailtje was mijn oorspronkelijke vraag. Ik antwoordde dat ik de gegevens niet had maar dat ik ook wel geïnteresseerd was in het antwoord.

Wat denkt u, zal het nog steeds zo gaan bij KPN?