Category Archives: Uncategorized

Pannenbier

Pannenbier is een gebruik in de bouw. Wanneer het hoogste punt van een gebouw is bereikt en de dakpannen gelegd kunnen worden, wordt bier geschonken, dat door de opdrachtgever beschikbaar wordt gesteld. Soms wordt er ook wel pannenbier geschonken bij de bouw van andere zaken.

Maar als opdrachtgever kan je er beter voor zorgen dat er niet te veel pannenbier wordt geschonken. Anders krijg je een brug zoals deze bij Zoetermeer.

brug

brug 2

Hier is duidelijk te veel pannenbier geschonken.

Overigens op de site ‘Bierista‘ las ik nog het volgende over pannenbier.

Als de bouwvakkers het hoogste punt van het te bouwen pand hebben bereikt dan wordt de vlag dus uitgestoken op het hoogste punt. De opdrachtgever komt dan naar traditie met bier naar de bouwplaats om dit moment te vieren met de bouwvakkers. Zodra zij gezamenlijk bier hebben gedronken wordt de vlag vrijwel direct van het punt weggehaald. Maar dat is niet altijd het geval. Blijft de vlag hangen? Dan is de opdrachtgever in gebreke gebleven. Hoe langer de vlag hangt hoe gieriger de opdrachtgever dan eigenlijk is geweest. Komt de opdrachtgever helemaal niet met bier dan kun je zelfs een bezem zien hangen.”

Nooit geweten. Toch eens kijken of ik ergens bij nieuwbouw een bezem zien hangen.

 

Breaking news: deze site staat te koop

Kent u het werkwoord ‘rinnen’? Waarschijnlijk niet. Volgens de site van het ‘Genootschap Onze Taal’ is het verouderd Nederlands dat als hoofdbetekenis ‘stromen’, ‘vloeien’ heeft. Het werd vroeger ook wel gebruikt in de betekenis van ‘dik worden, stremmen, stollen’. In die laatste betekenis zie je het voltooid deelwoord (rinnen – ronnen – geronnen) vandaag de dag nog terug in ‘geronnen bloed’, waarmee gestold bloed wordt omschreven.

Het bekendst is het voltooid deelwoord echter door de uitdrukking ‘Zo gewonnen, zo geronnen’, waarmee wordt bedoeld dat datgene wat je snel verdient (doorgaans geld), je vaak ook zo weer kwijt bent – het geld is weer ‘weggevloeid’.

Waarom moet ik nu opeens aan die uitdrukking denken? Dat komt door een aantal recente nieuwsberichten. Zo was daar vorige week het bericht dat door tegenvallende kwartaalcijfers de koers van Facebook op één dag met bijna 20% was gedaald. Hierdoor verloor Facebook-oprichter Mark Zuckerberg op papier op één dag 15 miljard dollar. En vorige maand was er het bericht dat Jeff Bezos, de oprichter en grootaandeelhouder van het online-winkelimperium Amazon, met zijn vermogen door de grens van 150 miljard dollar was gebroken. Een half jaar geleden had hij nog maar een schamele 109 miljard, maar de stijgende beurskoers van Amazon heeft zijn vermogen op papier flink doen toenemen.

En gisteren was daar het bericht dat door de stijgende beurskoersen het bedrijf Apple op papier nu meer dan een biljoen dollar waard was – dat is 1000 miljard dollar oftewel: 1.000.000.000.000 dollar. Volgens de site van het AD kon je daarvoor alle in Nederland te koop staande huizen kopen en dan nog hield je 966 miljard over. Wat nou huizencrisis?

huisHet huis van de ouders van Steve Jobs in Los Altos in Californië. In de garage links bouwden de Apple-oprichters Steve Jobs en Steven Wozniak hun eerste Apple-computer; foto Mathieu Thouvenin

Nu is het zo, dat zolang je de aandelen niet verkoopt het allemaal geld op papier is. Als de koers van het aandeel weer daalt, dan raak je het weer kwijt. “Zo gewonnen, zo geronnen’ en dat deed me beseffen dat zoiets mij ook kan overkomen. Ik ben nu op een leeftijd gekomen dat ik aan de toekomst moet denken  – (eerst denk je nooit aan de toekomst; dan kom je op een leeftijd dat je wel aan de toekomst gaat denken en uiteindelijk bereik je een leeftijd dat je alleen nog maar aan het verleden denkt).

Deze site is op papier uiteraard heel veel waard, maar zolang ik dat niet omzet in geld kan het ‘zo gewonnen, zo geronnen’ zijn. Daarom heb ik besloten de site, inclusief inhoud, te verkopen. De site moet minimaal 10 miljoen euro opbrengen, maar u mag meer bieden. Daarvoor krijgt u niet alleen de domeinnaam maar ook het copyright op de bestaande inhoud. Bovendien zeg ik u toe – voor een schappelijk jaarsalaris van 250.000 euro (wel met inflatiecorrectie) –  dat ik nog minstens drie jaar voor deze site blijf werken.

Ik zou zeggen ‘Vraag niet hoe het kan, maar profiteer ervan!’ en doe uw bod.

De voorloper van GPS

Niet zover van Boise, een stad in Idaho USA, kan je langs de I84 vanuit de lucht deze oranje pijl zien.

0000000000000 pijlAfbeelding Google Earth; coördinaten: 43°21’56.9″N 115°57’24.3″W

 Misschien vraagt u zich af: “Wat is dat voor een pijl?” Het antwoord luidt: dit is een soort prehistorisch GPS-systeem, bedoeld voor piloten van de US-Airmail. Tussen 1926 en 1931 werden, over heel Amerika verspreid, honderden soortgelijke gele pijlen aangebracht. Ze waren bedoeld om piloten, vooral ’s nachts, de weg te wijzen. Zo ongeveer om de 25 mijl waren deze pijlen vanuit de lucht te zien. Ze dienden als bakens en elk pijl wees de piloot in de richting van het volgende baken. Naast de pijlen, ze waren oorspronkelijk geel geschilderd, stond een lichttoren die de pijlen verlichtte.

De opkomst van satellieten en GPS zorgden er in de jaren zeventig van de vorige eeuw voor dat de pijlen niet langer nodig waren om piloten ‘s nachts de weg te wijzen en het systeem werd niet langer meer onderhouden. De torens en hun verlichting verdwenen veelal en de verf bladerde van de pijlen af. Sommige pijlen, zoals bovenstaande, werden oranje geschilderd.

Ik las over deze pijlen in een interessant artikel op CNN, dat ging over het echtpaar Brian en Charlotte Smith. Brian (70 jaar oud momenteel) en Charlotte (67 jaar) lazen een keer over de pijlen, raakten geïnteresseerd in het fenomeen en besloten zoveel mogelijk van de nog resterende pijlen op te sporen en er foto’s van te nemen. De foto’s werden bij voorkeur genomen met een drone. Het echtpaar heeft inmiddels 121 pijlen terug gevonden. De foto’s daarvan hebben ze op hun website dreamsmithphotos.com geplaatst.

0000000000000 pijl2

Daarnaast hebben ze op hun website ook allerlei informatie en historische bronnen over de pijlen opgenomen. Zie hierbij voorbeeld een kaart voor piloten uit 1927 waar de locatie van een deel van de pijlen op de route van New York naar  Boston staat aangeven.

0000000000000 route boston

Het echtpaar hoopt nog zoveel mogelijk (restanten van) pijlen te ontdekken voordat ze helemaal verdwijnen. Die toewijding van het echtpaar is ontroerend. “When we started our arrow quest in the summer of 2013 we did not realize the adventure and impact it would have on our lives. We have met many wonderful people along the way and realize how remarkable America and the pursuit of history can be. It is remarkable that these dusty broken hunks of concrete in isolated locations can bring out a passion in us and the people we encounter.”

En wat helemaal schattig is, is deze waarschuwing op hun site: “This site provides historical information only, do not use for navigation purposes.“  Opdat u het maar weet.

Wilt u meer informatie over dit historisch “GPS-systeem” bezoek dan hun site.

 

Wereld ufo-dag

Op NU.nl las ik dat het vandaag, 2 juli, wereld ufo-dag is. Eerlijk gezegd wist ik dat niet, maar er zijn wel meer dingen die ik niet weet, dus dat zegt niks.

0000000000 ufo0Klik op de afbeelding om naar het betreffend artikel te gaan.

Goed, wereld ufo dag dus. De organisatie van de dag pleit volgens het berichtje op Nu.NL voor meer openheid van regeringen over ongeïdentificeerde vliegende objecten.

0000000000 ufo5

Foto  afkomstig uit een rapport van de CIA. Deze organisatie heeft in 2007 vanwege de vele geruchten zelfs een keer een officieel onderzoek verricht om te kijken of waarnemingen van UFO’s  die waren gemeld in de periode 1947 – 1990 door de CIA voor het grote publiek geheim waren gehouden. Zie hier voor het eindverslag van dit onderzoek.  Hun conclusie was dat de CIA niet geheimzinnigs had gedaan en niets had achter gehouden, maar zoals de laatste opmerking van hun verslag luidt:

Like the JFK assassination conspiracy theories, the UFO issue probably will not go away soon, no matter what the Agency does or says. The belief that we are not alone in the universe is too emotionally appealing and the distrust of our government is too pervasive to make the issue amenable to traditional scientific studies of rational explanation and evidence..”

Veel van de UFO-waarnemingen kunnen goed verklaard worden. Enkele voorbeelden:

0000000000 ufo6

Een  UFO? Nee,  een wolk (en wel een lenticulariswolk.)

0000000000 ufo4

Een UFO in de vorm van een vliegende boot? Nee, een Fata Morgana (luchtspiegeling) op zee. (Foto Timpaananen; Wikipedia)

0000000000 ufo7

Een UFO? Nee, een wolk die op een bepaalde manier door de zon wordt verlicht, terwijl omringende wolken geen zonlicht krijgen. (foto Nationaal Archief UK)

0000000000 ufo8

Een UFO boven Meersburg, Duitsland? Nee, een photoshop van Stefan-Xp op Wikipedia om te laten zien hoe makkelijk je UFO-foto’s kan maken.

In mijn studententijd werden er op een gegeven moment in Twente allerlei UFO’s gezien. Dagblad Tubantia berichtte er uitgebreid over. Helaas beschikten ze  niet over een foto. Ik dacht daar ik kan wel behulpzaam bij zijn. Voor onze studentenflat stond een lantaarnpaal die, als je er op een bepaalde manier naar keek, wel iets van een UFO had, vooral na de nodige alcoholische consumptie. Ik besloot er een foto van te maken.

0000000000 ufo2

Maar helaas, hoe je er ook naar keek, het was en bleef een lantaarnpaal en geen UFO. Nu had je in die tijd, de jaren zeventig, nog geen digitale foto’s, dus even de foto over maken ging niet zo snel. Ik besloot daarom – ik had de foto nu eenmaal toch gemaakt en betaald – om hem toch maar naar de Tubantia op te sturen. Alleen niet als UFO maar als een ISO. Dat stond voor Identified Standing Object, iets wat ik ter plekke verzon. De waarneming van een ISO in Enschede vond de Tubantia belangrijk nieuws en de volgende dag stond er dit berichtje in de krant.

0000000000 ufo

Omdat ik niet zeker wist of het voor mijn latere carrière goed zou zijn dat ik met UFO’s en ISO’s kon worden geassocieerd stuurde ik de foto op onder het pseudoniem P. Hoekstra. Nu bijna veertig jaar later durf ik, met excuses aan Tubantia, wel op te biechten dat ik P. Hoekstra was.

ISO’s heb ik in de loop der jaren nog vaak gezien. UFO’s niet. Maar goed, vandaag is het dus wereld UFO dag.

 

Voorzitter van de Eerste Kamer

Vannacht had ik een rare droom. Ik was voorzitter van de Eerste Kamer. Om het publiek meer bij de politiek te betrekken had de regering bepaald dat één keer per maand een gewone burger die dag voorzitter van de Eerste Kamer zou zijn. Er werd daarvoor geloot en het lot had mij aangewezen. Je kon je er niet aan onttrekken. Je was verplicht te komen.

Ik zou ’s morgensvroeg de agenda van de vergadering thuis gestuurd krijgen, maar hoe vaak ik ook in mijn mailbox keek, er zat geen mailtje met de agenda in. Dat begon al lekker. Op een gegeven moment moest ik weg, want anders zou ik te laat komen. Dan maar zonder agenda. Ik fietste naar het Binnenhof en om kwart voor negen liep ik de zaal van de Eerste Kamer binnen. Ik was de eerste. Er was nog niemand. Tien minuten later was ik nog steeds de enige in de zaal en opeens bedacht ik dat ik misschien wel in de verkeerde zaal zat.

Ik holde de zaal uit, vroeg aan iemand waar de Eerste Kamer die dag vergaderde en om één voor negen liep ik bezweet de goede zaal binnen. Ik ging op mijn plek zitten. Naast me zat een griffier die me gedurende de dag zou ondersteunen. Ik keek op mijn horloge. “Is iedereen er?” vroeg ik aan de griffier en toen hij daar bevestigend op antwoordde zei ik in de microfoon: “Het is negen uur. Zullen we beginnen” “Nee” zei de griffier “U moet zeggen: Hierbij verklaar ik de vergadering voor geopend.” “Excuses, hierbij verklaar ik de vergadering voor geopend.” sprak ik op deftige toon.

Direct liep er een kamerlid van de regeringspartij naar de interruptiemicrofoon. “Hier protesteer ik tegen. Het is nog maar één voor negen en u kunt de vergadering dus nog niet openen.” zei hij op verontwaardigde toon.  Ik keek op mijn horloge. Dat gaf nu aan dat het twee minuten over negen was. ”Ik heb het al na negenen” zei ik “En bovendien, als het nog geen negen uur was en de vergadering nog niet geopend kan zijn, dan kunt u dus ook niet protesteren.” Ik vond dat wel slim van mij bedacht en de oppositie was het mij eens want die ging luid op hun bankjes trommelen.

Enfin, de vergadering begon. Het onderwerp was een of ander moeilijke juridische zaak en nadat de eerste spreker, een lid van de oppositie, een ellenlang en saai verhaal had gehouden, zei ik: “Dank u wel voor uw interessante bijdrage”. Direct liep het kamerlid die eerder vond dat ik de vergadering niet had mogen openen naar de interruptiemicrofoon en zei: “Wilt u dat woord terugnemen. Het woord ‘interessant’ houdt een waardeoordeel in en de publieksvoorzitter van de Eerste Kamer moet neutraal zijn.” De griffier fluisterde me in het oor dat het betreffende kamerlid één van de felste tegenstanders was van een burger als Kamervoorzitter. Nee, echt leuk vond ik het leiden van de vergadering niet.

000000000 1e kamerCollega Prof. J.P. Mazure, voorzitter van de Eerste Kamer in 1966; Fotograaf onbekend; Nationaal Archief.

Wat ik wel leuk vond, was dat er een intermezzo was en wel van Paul McCartney. Waarom weet ik niet maar deze held uit mijn jeugd zou een korte toespraak in de Eerste Kamer houden. Ik moest – in mijn rol als Kamervoorzitter – hem welkom heten. Daar zag ik wel een beetje tegen op, want het moest in het Engels en dat houdt bij mij niet echt over. Ach, had ik hem nu maar aangekondigd met zo’n typische Britain’s Got Talent zin als: ‘the floor is yours’, maar ik moest zo nodig zeggen dat de Nederlandse regering zeer verheugd was dat hij zijn kostbare tijd aan ons ter beschikking stelde. En had ik nu maar deze zin door een professional laten vertalen, maar ik dacht dat ik dit wel zelf kon.

Nadat ik mijn welkomstwoord had uitgesproken, ontstond er wat geroezemoes in de zaal. “Je hebt zojuist gezegd dat je blij bent dat hij ter beschikking wordt gesteld van de regering, of te wel dat hij TBS krijgt” fluisterde de griffier in mijn oor. Ik kreeg een rood hoofd, maar Paul McCartney trok zich niks van mijn woorden aan. Hij zei dat hij blij was in Holland te zijn, dat hij van iedereen in Europa hield en dat hij tegen de Brexit was. Daarna begon hij een paar Beatles liedjes te zingen. Iedereen in de zaal, zowel de regeringspartijen als de oppositie zong mee, behalve het ene Kamerlid van de regeringspartij die de hele tijd al protesteerde. Die zat strak voor zich uit te kijken.

Toen het optreden voorbij was ging de vergadering weer verder. Ik vond het leiden van de vergadering maar niks en was blij dat het om twaalf uur was afgelopen. Ik ging lunchen met de griffier en liep daarna naar buiten. Het was lekker weer en ik ging op een bankje bij de Hofvijver zitten. Daar zat ik om twee uur nog, toen opeens mijn mobieltje ging. Het was de griffier. Waar ik bleef? De vergadering ging verder. Iedereen zat op mij te wachten. “Oh”, zei ik verbaasd. “Ik wist niet dat de vergadering ’s middags verder zou gaan” “Had ik dan niet in de agenda gekeken?” vroeg de griffier. “Die heb ik niet gehad” stamelde ik en haastte me naar de vergaderzaal.

Maar voordat ik daar aan kwam, werd ik gelukkig wakker. Ik bleek alles gedroomd te hebben. Dat was een opluchting.

Enfin, en nu dus de vraag, waarom droom ik nou zo iets? Paul McCartney kan ik nog verklaren. Een paar dagen geleden zagen Marianne en ik op YouTube het mooie filmpje waarin Paul McCartney samen met James Corden door de straten van het Liverpool uit zijn jeugd reed, terwijl hij tussen de gesprekken door samen met James Corden allerlei Beatles-liedjes zong.

000000000 1e paulAls je op de afbeelding klikt, dan kom je bij het filmpje op YouTube.

Maar voor de rest, geen idee waarom ik dat allemaal droomde. Wat ik wel weet, is dat in het geval u een goede dagvoorzitter voor een bijeenkomst zoekt, dat u dan beslist niet mij moet inhuren.

 

De vraag stellen

Kent u de uitdrukking ‘De vraag stellen is hem beantwoorden’? Ik neem aan van wel. Bij KPN had ik vroeger wel eens te maken met een variant daarop: de vraag stellen is hem zelf beantwoorden. Zo was ik in de tijd dat ik bij de algemene Control-afdeling van de business unit Vaste Verbindingen van KPN  werkte ook de controller van de kleine IT-afdeling van de business unit. Het was een kleine nevenfunctie die niet veel tijd kostte.

Nu was het zo dat elke maand alle afdelingen van de business unit zich moesten verantwoorden in een review. Zo ook de afdeling IT. Nu had mijn manager bij Control weinig zicht op de afdeling IT en om in de review de juiste vragen te kunnen stellen vroeg zij daarom altijd aan mij welke vragen zij het beste aan de manager IT kon stellen. Ik gaf haar dan wat suggesties. Even later had ik met mijn andere petje op ter voorbereiding op de review meestal ook een overleg met de manager IT. Deze vroeg dan op zijn beurt of ik wist wat voor een soort vragen hij die maand kon verwachten en wat hij daar dan het best op kon antwoorden. Ik had meestal wel een idee en ik moet zeggen dat de reviews altijd prima verliepen.

00000000 mies26 november 1962; Mies Bouwman met twee telefoons; Foto Joop van Bilsen; Anefo; Nationaal Archief

Een ander voorbeeld van het beantwoorden van mijn eigen vraag betrof die keer dat ik als business analist van de afdeling Marketing & Sales van de Zakelijk Markt van KPN bepaalde informatie nodig had over verkochte aantallen van een bepaald product. Ik stuurde daarvoor een mailtje naar de manager van de betreffende afdeling en vroeg of hij mij deze aantallen kon doen toekomen. Ik kreeg een mailtje terug dat hij de cijfers niet voorhanden had, maar dat hij de vraag binnen zijn organisatie had uitgezet.

Drie weken later kreeg ik een mailtje van iemand met de vraag of ik hem soms kon helpen aan bepaalde gegevens. Ik keek naar het mailtje. Er hing een lange lijst van telkens doorgestuurde mailtjes onder. Het alleronderste mailtje was mijn oorspronkelijke vraag. Ik antwoordde dat ik de gegevens niet had maar dat ik ook wel geïnteresseerd was in het antwoord.

Wat denkt u, zal het nog steeds zo gaan bij KPN?

Verdwenen sporten (2)

Uit de serie Verdwenen Sporten: Het vliegtuigtrapaflopen voor filmsterren – categorie gemengd.

Van 1953 tot en met 1960 werd er op Schiphol elk jaar het ‘WK vliegtuigtrap aflopen voor filmsterren’ georganiseerd.  Zowel mannelijke als vrouwelijke filmsterren konden deelnemen. Het evenement trok in die tijd tal van bekende deelnemers. Ze kwamen uit de hele wereld aangevlogen om aan de wedstrijd te kunnen mee doen.

Meestal werd de wedstrijd op 19 augustus georganiseerd, de geboortedag van Orville Wright, die als eerste met een vliegtuig de lucht invloog en weer veilig landde.

0 wilbur RightWilbur Wright in 1901 na een landing met een zweefvliegtuig; Het vliegtuigtrapaflopen stelde in die tijd nog niet veel voor. Foto Library of Congress.

Niet alleen de tijd bepaalde de winnaar van het vliegtuigtrapaflopen. De filmsterren werden door een deskundige jury ook beoordeeld op de onderdelen: elegantie, zwaaien, glimlachen en bloemen in ontvangst nemen. Een snelle tijd alleen was niet voldoende om te winnen. Zo struikelde in 1956 de Amerikaanse filmster Marlon Brando op de bovenste tree en viel daarna de trap omlaag. Hij had van alle deelnemers die dag veruit de snelste tijd, maar kreeg lage scores op de onderdelen elegantie, zwaaien en vooral glimlachen. Zijn grote concurrent Gary Cooper won dat jaar.

In 1960 was er het Gina-Audrey schandaal. De Italiaanse filmster Gina Lollobrigida beschuldigde de jury, die onder leiding stond van de Nederlandse prins Bernhard, dat deze een voorkeur had voor de uit Nederland afkomstige Audrey Hepburn. Zij won dat jaar, vooral dankzij hoge jurybeoordelingen, voor de derde keer op rij de titel. De Italiaanse filmster vond dat de jury niet objectief beoordeelde en tekende een formeel protest tegen de jurybeoordelingen aan.

0 Gina

Gina Lollobrigida protesteert bij de jury; foto Ivo Bulanda; Wikipedia

Toen dit niet werd gehonoreerd, ging Lollobrigida als protest op de landingsbaan zitten en hield dat drie uur lang vol. Al die tijd konden er op Schiphol geen vliegtuigen opstijgen en vertrekken, wat de directie van Schiphol deed besluiten om het evenement het jaar er op naar vliegveld Eelde te verplaatsen.

Dat was bepaald geen succes. Doordat er geen grote vliegtuigen op vliegveld Eelde konden landen, werden de deelnemende filmsterren met een klein vliegtuigje naar Eelde gevlogen. De filmsterren hoefden daardoor alleen maar een klein stukje trap af te dalen, wat veel van de glans van het evenement weg haalde.

0 prins

Juryvoorzitter Prins Bernhard doet voor hoe je ondanks het kleine trapje toch nog elegant van de trap af kan dalen; Foto Joop van Bilsen; Anefo; Nationaal Archief.

Audrey Hepburn ontbrak dat jaar, dit omdat zij ten tijde van het WK in New York verbleef voor de filmopnames van ‘Breakfast at Tiffany’s’, waardoor zij haar titel niet kon verdedigen. Richard Burton, een specialist in het aflopen van kleine vliegtuigtrappen, won met grote overmacht.

Het was het laatste jaar dat het WK werd georganiseerd. In de jaren daarna raakte de sport in de vergetelheid. Zie hier de winnaars van 1953 tot en met 1961, al of niet vergezeld van hun coaches.

0 Ann Todd1953: Winnaar: Ann Todd; fotograaf Harry Pott: Anefo; Nationaal Archief

0 Errol Flyn1954 Winnaar: Errol Flynn; fotograaf Wim van Rossem; Anefo; Nationaal Archief

0 Gloria Swanson1955: Winnaar: Gloria Swanson;  fotograaf Wim van Rossen; Anefo; Nationaal Archief

0 Gary Cooper1956: Winnaar: Gary Cooper; fotograaf J.D. Noske; Anefo; Nationaal Archief

0 Jane Mansfield1957 Winnaar: Jane Mansfield; fotograaf Harry Pot; Anefo; Nationaal Archief

0 audrey hepburn1958 Winnaar: Audrey Hepburn; fotograaf Eric Koch; Anefo; Nationaal Archief

0 audrey hepburn 19591959; Winnaar: Wederom Audrey Hepburn (met echtgenoot tevens trainer traplopen Mel Ferrer); fotograaf Harry Pot; Anefo; Nationaal Archief

0 audrey hepburn 19601960; Winnaar: Audrey Hepburn. Nadat Audrey Hepburn in 1960 het WK vliegtuigtrap aflopen voor de derde keer op rij had gewonnen, mocht zij de gouden wisselbeker definitief houden. Fotograaf Harry Pot; Anefo; Nationaal Archief.

0 Richard burton1961: Winnaar Richard Burton daalt op vliegveld Eelde de trap af; fotograaf onbekend; vermoedelijk iemand van het Dagblad voor het Noorden. Op de foto is duidelijk te zien hoe kort het trapje is.

Tot zover de geschiedenis van het ’WK vliegtuigtrapaflopen voor filmsterren’

De koning en zijn gezin

Op de site van het Koninklijk Huis zijn nieuwe statiefoto’s van Koning Willem-Alexander en zijn gezin verschenen. De foto’s zijn genomen door Erwin Olaf en ik moet zeggen, dat heeft hij aardig gedaan. Als ik het bijschrijft goed begrijp – “Het auteursrecht op de foto’s in deze rubriek berust bij de RVD en wordt hier uitdrukkelijk voorbehouden. Het is evenwel toegestaan de foto’s te downloaden ten behoeve van redactioneel gebruik door nieuwsmedia, het tonen in openbare ruimten, privégebruik en educatieve doeleinden”– mag ik, aangezien ik een erg educatieve nieuwssite heb, ook hier een foto tonen. (Als dat niet zo is, dan hoor ik het wel en haal ik ze uiteraard weer weg.)

Eén van de foto’s van het Koninklijk gezin leek wel een promotiefoto voor een nieuwe serie op Netflix.

00000 oranje 0Binnenkort op Netflix: “Orange is the new king”.

Wat me verder opviel, was het bijschrijft bij de foto:

Amsterdam, maart 2018: Koning Willem-Alexander, Koningin Máxima en hun dochters (v.l.n.r.) Prinses Ariane, Prinses Alexia en de Prinses van Oranje in het Koninklijk Paleis Amsterdam.
Beeld: © RVD – Erwin Olaf

Iedereen wordt in het onderschrift bij zijn of haar voornaam genoemd, behalve prinses Amalia. Bij haar staat alleen Prinses van Oranje en niet haar voornaam. Dat is niet alleen bij deze foto zo, maar dat geldt voor alle foto’s van haar op de site. Nergens wordt haar voornaam vermeld. Is dat een gevalletje van ‘Niemand weet dat ik Amalia heet’ of ligt hier een andere reden achter?

En als we het toch over het Koninklijk Huis hebben, zojuist nog even op tv het laatste gedeelte gezien van het Koninklijk bezoek aan Groningen. Aan het einde ging Willem-Alexander de Groningers bedanken. Tijdens dit soort toespraakjes moet je even naar Maxima kijken. Meestal kijkt ze met een blik vol verbazing naar haar man, alsof hij zojuist een nieuwe relativiteitstheorie heeft onthuld.

Na het spelen van het volkslied werd Willem-Alexander ook nog even door het publiek toegezongen, “Lang zal hij leven”. Maxima fungeerde enthousiast als dirigent. Dit tot groot vermaak van haar man en dochter

00000 oranje 3Max, wat doe je nou weer”, zie je de koning denken.

Zo was de reclame niet bedoeld.

In een reclamefilmpjes zie je soms iets in het beeld dat niet in overeenstemming is met de boodschap die de reclame wil uitstralen.

Neem bij voorbeeld de reclame van Toptaarten.nl. Deze zenden sinds kort een reclamefilmpje uit waarin een oma te  zien is die niet bij de verjaardag van haar kleinzoon aanwezig kan zijn. Dus laat ze via Toptaarten.nl een speciale verjaardagstaart maken. “Kun je er niet bij zijn, bestel de lekkerste taarten bij Toptaarten.nl”. Even later wordt de taart bezorgd en zie je het gezin bij een kopje thee een lekker stukje taart eten. “Toptaarten. nl ambachtelijk genieten”, aldus de voice-over. Maar kijk eens goed naar het beeld.

toptaarten

Ze eten niet de taart van oma. Die staat onaangesneden op tafel.  Ze genieten dus van een andere taart. Wat voor een taart is dat?

Of neem de reclame van de NS waarin twee oudjes in een bejaardentehuis het brood niet lekker vinden en dan besluiten om met de trein naar Parijs te reizen om daar een croissantje te gaan eten. Het begin van de reis vindt in Nederland plaats. Twee jongeren bieden hun een zitplaats aan, maar de krasse knarren slaan dit af. Daarna zie je het beeld van een trein die voorbij raast. De oudjes staan in het gangpad.

ns

Begrijp ik het nu goed dat de NS hiermee wil uitstralen dat voor binnenlandse reizen er niet genoeg zitplaatsen zijn en dat er een grote kans is dat je moet staan?

Verzin het onderschrift

Quizvraagje: welk onderschrift hoort bij deze foto?

00000 flessen

  1. Reünie afgetreden VVD-bewindslieden trekt ook dit jaar weer veel deelnemers.
  2. Oprichtingsvergadering van de afdeling Wassenaar van de AA druk bezocht.
  3. “Het was een feest”, aldus minister-president Mark Rutte over afscheid Halbe Zijlstra van de ministerraad.
  4. Basisschool Johannes Vermeer in Delft wil weer schoolmelk voor overblijvers.
  5. Glascontainer bij de AH in Leidschendam kan het aanbod niet aan.

 

Marleen Barth

De gemeente Wassenaar telt een hoop partijen in de gemeenteraad. Naast de usual suspects: VVD (4 zetels); CDA (4 zetels); D66 (3 zetels); Groen Links (2 zetels); PvdA (1 zetel), zitten er liefst vier lokale partijen in de raad: Wat Wassenaar Wil (3 zetels); Passie voor Wassenaar (2 zetels), Democratische Liberalen Wassenaar (1 zetel) en Hart voor Wassenaar (1 zetel).

Wassenaar is dan ook een lastig te besturen gemeente, waar ook nog eens de nodige relletjes hebben plaatsgevonden. Zo was er in 2012 de zogenaamde seksrel waarbij na een gemeenteraads-vergadering tijdens een nazit met de nodige alcoholconsumptie een VVD-wethouder al of niet seksueel getinte opmerkingen naar een raadslid gemaakt zou hebben. Er volgden allerlei onderzoeken naar dit gebeuren maar de details kwamen nooit naar buiten. Gezien een kop van GeenStijl uit 2014: “Wassenaar houdt piemellengte wethouder geheim” denk ik: gelukkig maar. Too much information. Wel werd bekend dat het de gemeente Wassenaar uiteindelijk 151.000 euro uit de gemeentekas kostte om dit allemaal weer glad te strijken.

De burgemeester gedurende dit gebeuren was de D66-er Jan Hoekema. Hij was liefst tien jaar burgemeester in Wassenaar. In 2017 vertrok hij echter vroegtijdig. Hoekema had het tijdens zijn burgermeesterschap in Wassenaar niet eenvoudig. Behalve de seksrel waren er meer opvallende zaken waarmee Wassenaar in het nieuws kwam. Het AD vermeldt in een artikel uit 2016 onder andere de torenhoge verbouwingskosten van de ambtswoning, een pizzarel, de commotie rondom een geplande ‘nutteloze’ reis van de burgemeester naar Tanzania (hij zou daar een school openen die al twee jaar open was) en de ophef die ontstond om de prijzige workshops aan Wassenaarse ambtenaren van visagist Mari van de Ven’. Kortom, in Wassenaar is altijd wat doen zou Herman Finkers zeggen.

In 2017 stapte Hoekema voortijdig op. ”Wegens gebrek aan chemie”. Er werd een geheime vaststellingsovereenkomst getekend, waarin werd vastgelegd dat Hoekema gedurende de tien maanden tot aan zijn AOW-leeftijd een extra uitkering kreeg bovenop zijn wachtgeld. Ook mochten hij en zijn vrouw Marleen Barth nog een jaar in de ambtswoning (marktwaarde bijna 2 miljoen) blijven wonen tegen een huurbedrag van 1400 euro per maand. Dat we dit weten is te danken aan de NRC die een beroep deed op de Wet openbaarheid van bestuur (Wob). Volgens de NRC vertraagden Hoekema en zijn echtgenote de openbaarmaking door naar de voorzieningenrechter te stappen, maar lieten ze later hun bezwaren alsnog varen.

Dat het burgemeestersechtpaar niet zo happig was op de openbaarmaking had misschien te maken met het feit dat de gemaakte afspraken in strijd waren met de Gemeentewet. Er ontstond dan ook het nodige rumoer. Hoekema heeft inmiddels besloten om de extra 17.800 euro terug te storten. „Door vragen van NRC ben ik gaan nadenken en heb voor mijzelf de conclusie getrokken dat ik het geld ga terugstorten. Het hoeft niet, maar de context waarbinnen ik tegen de overeenkomst aankijk, is veranderd.” aldus Hoekema in de NRC.

Soit, klein bier zouden ze in Wassenaar zeggen. Dat ik hier toch over schrijf komt door de rol van Marleen Barth, de vrouw van Hoekema. Blijkbaar vond zij de 1400 euro huur per maand voor een woning van bijna 2 miljoen nog te hoog en probeerde zij via mails die de NRC ook publiceerde een huurverlaging te krijgen. Detail, de gevraagde verlaging betrof alleen de huur over de periode 16 januari 2017 tot 6 maart 2017 (toen werd Hoekema waarnemend burgemeester in AA en Hunze).

00000 1 wassenaarMail zoals gepubliceerd door de NRC

Het gaat om een bedrag van bij elkaar van ruim 400 euro. Je kan het natuurlijk altijd vragen, maar toch, hoe krijg je het in je hoofd om dat te doen zou je zeggen, vooral gezien haar positie. Ze is namelijk de fractieleidster van de PvdA in de Eerste Kamer. Van zo iemand verwacht je zo iets niet, althans ik niet, maar dat blijkt maar weer eens te naïef gedacht.

Het partijbestuur van de PvdA heeft over de zaak overleg gevoerd met mevrouw Barth. Achteraf vond zij dat het “niet handig” was om de mails te sturen.  Waarom iemand in haar positie zoiets doet, geen idee. Geldgebrek kan het niet zijn. Zij verdient als Eerste Kamer-lid ongeveer 30.000 euro per jaar (daarnaast heeft zij ook nog enkele nevenfuncties). Hij kreeg als burgemeester van Wassenaar meer dan 90.000 euro per jaar en zal nu als waarnemend burgemeester ook wel zo’n bedrag krijgen. Per maand verdient het echtpaar bij elkaar minstens 10.000 euro bruto. En dan nog ga je zeuren om die 400 euro, waarvan het ook nog eens twijfelachtig was of je er wel recht op had.

Tja, om Plato te citeren: “Wie rijk wil zijn, moet niet zijn vermogen vermeerderen maar zijn hebzucht verminderen.”

Captain America

Op Teletekst stond vandaag een opmerkelijk berichtje over iemand die in een Spaanse quiz 100.000 euro misliep:

00000 TT

Ik dacht dit is nep. Maar op YouTube staat een filmpje van zijn optreden in de quiz. Het kan natuurlijk zijn dat het allemaal in elkaar is gezet om de aandacht voor de quiz te generen, maar zie hier een screenshot uit het YouTube filmpje. Hij draagt inderdaad een shirt van Captain America!

00000 quiz

Hij was in ieder geval heel dicht bij het juiste antwoord.

Overigens, het berichtje op Teletekst begon met de opmerking dat Alberto  er niet zo om kom lachen.  Als ik echter naar zijn gezichtsuitdrukking op bovenstaand screenshot kijk, dan vraag ik me af of dat deel van het berichtje op Teletekst wel klopt. Dus toch een stukje fakenews!