Category Archives: Verenigde Staten

Trump over Global Warming

Terwijl Australië te maken heeft met een hittegolf, hebben grote delen van Amerika last van een koudegolf. Het is dan ook erg koud in sommige delen van Amerika, vooral in het noorden. Zie dit CNN-bericht.

0000000 temp

Naar aanleiding van deze koudegolf heeft President Trump gisteren weer eens een keertje een tweet de wereld ingestuurd over global warming. Hij tweette overigens over ‘Global Waming’, maar ik neem aan dat hij ‘Global Warming’ bedoelde.

0000000 global warming

Trimp laat met deze tweet maar weer eens zien dat Amerika echt het land van de ongekende mogelijkheden is. Waar ter wereld kan je immers president worden zonder ook maar iets van global warming te snappen? (Ok, er zijn nog een aantal landen waar dat kan.) Maar Trump is de president van Amerika en daar verwacht je dus beter van.

Ook in november van vorig jaar liet Trump al zien dat hij er niet veel van snapte. Toen tweette hij:

2018 11 21

Uiteraard werd de president er door velen op gewezen dat er een verschil is tussen klimaat en weer. Zo reageerde ene Astah Sarmah, een Amerikaanse scholiere als volgt.

tweet

Vooral de zin ‘It has pictures and everthing’ is leuk. Ook zijn tweet van gisteren leverde uiteraard weer veel reacties op. Eén van de leukste vond ik deze.

0000000 global warming 2

En ook deze is leuk.

0000000 global warming 3

Maar goed, van de ideeën van Trump over global warming krijg ik dus geen warm gevoel van binnen.

 

 

Tweety Trump (2)

Amerika is het land van de onbegrensde mogelijkheden. Waar ter wereld kan immers een vijfjarig kind president worden. Ok, in werkelijkheid is Trump al 72 jaar oud, maar hij gedraagt zich vaak als een vijfjarig kind. Zo geeft hij heel vaak bijnamen aan politieke tegenstanders, ongeacht of het democraten of republikeinen zijn.

Crooked Hillary (Hillary Clinton), Lyin’ Ted (senator Ted Cruz), Little Marco (senator Marco Rubio), Wacky Jack (senator Jacky Rosen), Low Energy Jeb (Jeb Bush), Cryin’ Chuck (senator Chuck Schumer), Pocahontas (senator Elizabeth Warren) en Low-IQ Maxine Waters (congreslid) om er maar eens een paar te noemen.

000 trump tt

Ook niet-politici krijgen van Trump bijnamen, bijvoorbeeld: Sloppy Carl Bernstein, Crazy Jim Acosta,  Sloppy Michael Moore, Failing Glenn Beck, The Dumbest Man on Television (Don Lemon, CNN-presentator), Psycho Joe (Joe Scarborough, een televisie-presentator) en crazy and very dumb morningmika (Mika Brzezinski, een televisie-presentratice),

000 trump dumb

Zo kinderachtig allemaal, dat geven van bijnamen door Tweety Trump.

Eén van de weinige politici die hij niet vaak met een bijnaam durft te betitelen is Nancy Pelosi, de voorzitster van het Huis van Afgevaardigden.  ‘High Tax, High Crime Nancy Pelosi’ daarmee moet ze het doen.

000 trump pelosi

Misschien is hij bang dat ze op het schoolplein de pestkop terug slaat. Maar ook met haar zit hij nu in een kinderachtige strijd verwikkeld. Zolang de shutdown duurt mag Trump van haar zijn State of the Union (zeg maar de Amerikaanse troonrede) niet in het Huis van Afgevaardigden komen houden. Hij moet zijn toespraak maar in het Witte Huis houden of de rede per brief sturen.

Daarop verbood Trump haar om gebruik te maken om met een militair vliegtuig naar Afghanistan te reizen waar zij samen met een aantal andere congresleden de Amerikaanse troepen zou bezoeken. Ze moest maar een commerciële vlucht nemen. “Als ik niet bij jou mag komen spelen, dan mag jij mijn step niet lenen”. Tja.

Enfin. Je zult zien dat de volgende stap in het kinderachtige gedoe  het maken is van rare afbeeldingen van tegenstanders.

00 trump

Zo kinderachtig allemaal.

Wonen en werken in een vuurtoren?

Soms zie je wel eens een vacature voorbij komen, waarbij je denkt hé, dat is een interessante functie.  Zo wordt voor de East Brother Light Station,  een in gebruik zijnde vuurtoren, anex bed and breakfast, gelegen op een piepklein eilandje in de baai van San Francisco, een stel gezocht (“The two keepers don’t have to be a couple, but they will share close quarters — so buddying up with someone you get on well with is probably advisable”) dat het beheer van de B&B overneemt van de huidige uitbaters.

The successful candidates will be a couple, one of whom must possess a Coast Guard commercial boat operator’s license. They will operate the five-room inn, serving both dinner and breakfast, as well as providing ferry service for guests and all other tasks from chef  to maid.” ( Ik moet het er met Marianne nog even over hebben wie het beste de rol van ‘chef’ en wie het beste de rol van ‘maid’ op zich kan nemen)

“High-quality culinary experience and capability will be a critical qualification. The inn is open four days a week, and the island is also available for day use and special events.”

Het gecombineerde jaarsalaris bedraagt $130.000, (“trending upward”), onderling te verdelen. “Compensation includes a health plan and living quarters on the island.”

000 vuurtoren 1

De blauwe stip geeft de plek  aan waar het eiland ligt.

000 vuurtoren 0Het eilandje met de vuurtoren en wat bijgebouwen; rechts de aanlegsteiger; foto Almonroth: Wikipedia

000 vuurtoren cHet eiland gezien vanuit de lucht; foto Nbv4; Wikipedia

000 vuurtoren 2

Het eiland gezien vanuit een bootje. Deze foto en alle overige foto’s in de rest van deze blogpost zijn gemaakt door Frank Schulenburg en door hem geplaatst op de Wikipedia..

000 vuurtoren

De B&B telt vijf kamers, vier in het hoofdgebouw, eentje in het gebouw waar twee misthoorns boven op staan. Omdat die bij mist in werking zijn, lijkt me dat een klein minpuntje. Ook moet je er rekening mee houden dat het een in gebruik zijnde vuurtoren is (“Hé, kan dat licht uit.”)

000 vuurtoren 4Het gebouw met de misthoorns op het dak. 

000 vuurtoren 5 000 vuurtoren 6

Links de dieselgenerator in het misthoorngebouwtje; rechts een opvangbak voor regenwater op het eiland.

000 vuurtoren 1bDit lampje zorgt voor het licht

Het is geen goedkope B&B. De prijzen van de kamers variëren tussen de $325 en $425 per nacht.

000 vuurtoren 3

Bij de prijs zit wel het diner inbegrepen. Van de site (hier kan je ook online reserveren):

A gourmet multi-course dinner is one highlight of the evening. Although the menus and accompanying wines change seasonally, some of the favorites include Citrus Glazed Rock Cornish Game Hen or beef and salmon Wellington in a puff pastry served with a dill hollandaise sauce. Dinner is served for all guests at the same time, in the dining room, giving ample time for guests to get to know one another.”

A ha! Hollandaise saus. Ik heb als Hollander vast een streepje voor als ik solliciteer. “Also my boerenkool is famous.

Ook zit bij de prijs het ontbijt –  “Breakfast is no less a work of culinary art” (hagelslag!) – en de overtocht van en naar het eiland inbegrepen. Niet inbegrepen bij een ééndaags bezoek is een douchebeurt. Vanwege het gebrek aan het water op het eiland mag je alleen douchen als je er meerdere dagen verblijft.

Je kan het eiland ook met een halve dagtocht, inclusief een rondleiding, bezoeken. De kosten daarvan bedragen ‘as we speak’ $25 per persoon.

000 vuurtoren 7De aanlegsteiger, je moet deze met een soort “zwembadladdertje’ beklimmen.

Al met al lijkt het me wel wat, maar ik kom denk ik niet aanmerking. Je moet namelijk de gasten met een bootje – tien minuten varen –  ophalen en daarvoor moet je beschikken over een ‘Coast Guard commercial boat operator’s license”.  Uit een interview van CNN met Tom Butt, de burgemeester van Richmond:

Unfortunately a lot of people who respond to this, they say ‘Oh, surely I can get a license?’ They think it’s like getting drivers’ license — and it’s not, if you don’t have it, you’re not going to get it,”

Volgens de burgemeester is het ook handig om een “outgoing personality” te zijn.  “When people stay in a place like that, they want to have somebody who is cheerful and makes them feel at home.”

Grote kans dus dat als ik solliciteer, ik een mailtje terug krijg met de tekst: “Wij hebben inmiddels een eerste selectie gemaakt uit de binnengekomen sollicitaties en moeten je helaas meedelen dat de keuze daarbij niet op jou is gevallen. Wij zijn van mening dat andere kandidaten beter passen in het door ons gevraagde profiel. Wij danken je voor je interesse in onze organisatie en de tijd die je hierin hebt geïnvesteerd en wensen je veel succes met eventuele andere sollicitaties.”

Maar misschien het eilandje dan maar een keertje als dagtrip  bezoeken.

 

 

Tweety Trump

Donald Trump is iemand die graag tweet. Zo stuurde hij gisteren bijvoorbeeld liefst negentien tweets de wereld in.

00 trump tweets are coming

Ik licht er eentje voor u uit. Hij plaatste hem 21 uur geleden.

00 trump tweet 2

Een nietszeggende tweet, maar het gaat in dit geval om de cijfertjes er onder. Ik zal ze voor u toelichten. Als eerste zien we een wolkje met daarnaast het getal 16.512. Dat betekent dat liefst 16.512 mensen de tweet van commentaar hebben voorzien. Je kan je afvragen waarom je dat zou doen. Trump gaat het echt niet lezen. Stel dat hij elk antwoord op zijn tweet drie seconden bekijkt – lijkt me een lange tijdsspanne voor Trump om geconcentreerd bezig te zijn – , dan is hij alleen al met het lezen van de antwoorden op deze tweet 14 uur bezig. En hij heeft nog eens 18 andere tweets ook geplaatst die dag.

Vervolgens staan er twee pijltjes met daarnaast het getal 20.866 . Dat wil zeggen dat 20.886 mensen (of robots) deze tweet geretweet hebben, dat wil zeggen doorgestuurd.  Dat kan je al of niet vergezeld van commentaar doen.  Ik zou bijvoorbeeld de tweet kunnen doorsturen vergezeld van het commentaar ‘But Democrats can’t get to work because there is a shutdown.’ Dat ziet het er dan zo uit.

00 trump tweet 3

Al mijn twaalf volgers krijgen nou de tweet van Trump te zien vergezeld van mijn commentaar. (Zullen ze blij mee zijn). Op deze manier verspreiden de Tweets van Trump zich nog veel verder.

Het laatste symbool dat je ziet is een hartje gevolgd door het getal 96.777. Dat is het aantal mensen dat de tweet leuk vindt. Dat zullen aanhangers van Trump zijn vermoed ik.

Snapt u nu de betekenis van de getallen een beetje? Dan laat ik de tweet nog een keer zien.

00 trump tweet

Valt u wat op? Inderdaad, de aantallen zijn compleet anders! Niemand heeft de tweet nog doorgestuurd, niemand vindt de tweet nog leuk en nog maar één iemand heeft er commentaar onder geschreven – dat was ik overigens niet.

Hoe komt dat?  Dat komt omdat ik de tweet al zag 34 seconden nadat Donald  Trump hem had geplaatst (dat kan je boven in de tweet zien.) Is dat niet eng? Dat 34 seconden nadat Donald ‘Tweety’ Trump een tweet plaatst, dat ik die al zie. Alsof er soort een trans-Atlantische connectie tussen ons is. Brrrrrrr!

Forrest Trump

Als je zoveel tweet als Donald Trump is het logisch dat je af en toe een spelfout maakt. Het beroemdste voorbeeld hiervan is zijn ‘Covfefe’ tweet uit 2017.

0 Covfefe

Hoewel, waarschijnlijk betreft het hier geen spelfout maar viel hij in slaap bovenop zijn mobiel.

Een maandje geleden verkondigde hij dat er ‘NO COLLUSION’ was. (Trump houdt er wel van om af en toe wat HOOFDLETTERS te gebruiken.) Er was geen enkel bewijs voor de collusion twitterde Trump. No ‘Smocking Gun’. In eerste instantie denk je nog aan een typefout, maar gezien het feit dat hij het woord twee keer fout spelde, kan het ook heel goed zijn dat hij niet wist hoe je Smoking Gun moest schrijven.

0 forrest trump2

Trump verbeterde deze fout niet en liet de tweet zo staan.

Dat deed hij niet met een tweet die hij eergisteren plaatste. Daarin had hij het over ‘forrest’ in plaats van ‘forest’. Al snel werd de tweet weggehaald en vervangen door een tweet met de juiste spelling van het woord ‘forest’. Maar het was al te laat. Afbeeldingen van de tweet met het fout gespelde woord zwierven al over het internet, waarbij zo’n beetje iedereen dezelfde grap bedacht: Forrest Trump.

0 forrest trump3

0 firrest

Nu was dit een spelfoutje zonder veel grote gevolgen (behalve wellicht voor het ego van de president).

Veel kostbaarder (18,5 miljoen dollar) was een typefout die een programmeur van de NASA in 1962 maakte. Het was de bedoeling dat de sonde Mariner-1 naar Venus zou vliegen. In een reeks van software-instructies vergat de programmeur ergens een ‘-‘ te typen (andere bronnen spreken van een vergeten komma), waardoor de raket die de sonde de ruimte in moest schieten, een instructie verkeerd uitvoerde. De raket raakte hierdoor onbestuurbaar en moest vijf minuten na de lancering tot ontploffing worden gebracht.

0 spelfoutje

1962: de Mariner-1 gaat met een typefoutje aan boord omhoog.

 

Struik en Troef

Gisteren las ik op de site van de New York Times een artikel over de Amerikaanse ‘Government Shutdown’ (het sluiten van de Amerikaanse overheid). “Maar dat is in het Engels!” zult u wellicht roepen. Geen probleem (no problem). Ik lijk niet alleen qua uiterlijk op Ivo Niehe, ik beschik ook over zijn talenkennis.

In het artikel kwam de zin: Democrats called the meeting “contentious” while the president and Republican allies called it “productive.” voor. Nu weet ik uiteraard wat het woord “contentious”  betekent, maar voor de zekerheid (to be sure) besloot ik het toch even te controleren.

Vroeger pakte je daar een woordenboek (a book with words) voor, maar vandaag de dag (today the day) kan je het artikel online door Google Translate laten vertalen.

“Democraten noemden de bijeenkomst ‘controversieel’, terwijl de president en de Republikeinse bondgenoten het ‘productief’ noemden.” aldus Google Translate. Ha, ik had het goed. “contentious” betekent ‘controversieel’.

Nu is het zo dat als Google aan het vertalen is, dat hij dan ook alles vertaalt. Dus het hele artikel werd in één keer vertaald. Het bevatte ook een grafiek met het aantal Illegale grensovergangen (“Illegal Border Crossings”) die Trump en zijn voorgangers hebben gebouwd.

000000000 bush

Kijkt u eens goed naar de namen van de presidenten in de vertaling.

000000000 struik 2

Obama blijft Obama, maar zijn voorganger en opvolger heten nu opeens Struik en Troef.

Tot slot (till lock): het vertaalprogrammma is weliswaar nog niet helemaal volmaakt. Maar zoals George Bernard Shaw al zei: “Engels is de gemakkelijkste taal om slecht te spreken.”

Geheim agent 90-60-90

Stel u werkt voor de Nederlandse contra-spionagedienst en u krijgt de opdracht om een hoge ambtenaar van het Ministerie van Defensie te volgen, die er van verdacht wordt dat hij contacten onderhoudt met een buitenlandse agente. U volgt hem tijdens een wandeling in het landgoed Clingendael, gelegen op de grens van Den Haag en Wassenaar. U heeft de opdracht om foto’s te maken van iedereen met wie hij contact legt.

Op een gegeven moment gaat hij op een bankje zitten. U maakt een foto en ziet dit.

000 bamkje 3

Het eerste wat u denkt is: “Shit, dat krijg je er nou van als je ingaat op de aanbieding van de goedkoopste leverancier van fototoestellen in plaats van de beste leverancier”; Als tweede denkt u: “Zit daar nou iemand naast hem in witte camouflagekleding of u niet?” U zoomt wat uit en dan ziet u dit:

000 bamkje 2

Er zit inderdaad iemand naast hem. De vrouw draagt een witte jas, waardoor zij zittend op het witte bankje niet opvalt. U meldt het aan uw leidinggevende en onmiddellijk gaan op het hoofdkantoor van de Dienst alle alarmbellen af. Een vrouw met een voorkeur voor witte bovenkleding, dat zou Anna Chapman kunnen zijn.

Anna Chapman is een Russische geheim agente. Ze heeft in de pers de bijnaam ‘geheim agent 90-60-90’.  Ze werd op 23 februari 1982 geboren als Anna Vasil’yevna Kushchyenk.  In 2001 vertrok ze naar Londen en ontmoette daar Alex Chapman. Ze trouwden een jaar later en sindsdien gaat ze door het leven als Anna Chapman.

000 anna chapman

Anna Chapman op een Amerikaanse ‘mugshot’ (politiefoto) uit 2010.

In 2006 scheidde het stel en Anna, die inmiddels ook de Britse nationaliteit had, verhuisde in 2009 naar New York. Daar ging ze aan de slag als een internationale makelaar, aanvankelijk met weinig succes, maar in de zomer had ze opeens 50 man in dienst en was de zaak van de een op de andere dag veranderd in een winstgevend bedrijf.

Vermoedelijk zat de Russisch geheime dienst hier achter, want in de zomer van 2010 werd zij als zogenaamde ‘sleeper’ (dat is een geheime agent die zich nog niet als zodanig gedraagt) van de Russische dienst samen met negen anderen ‘sleepers’ gearresteerd.

000 anna chapman 2

Hier heeft Anna Chapman (de vrouw met het witte t-shirt) contact met een undercoveragent van de FBI. De foto is afkomstig van een YouTube kanaal van de FBI. Raar maar waar, de FBI heeft een eigen YouTube account waar ze soms filmpjes over hun werk plaatsen.

000 anna chapman 3

Van de tien gearresteerde Russische geheim agenten was Anna Chapman veruit de aantrekkelijkste en de pers gaf haar de bijnaam geheim agent 90-60-90.  Een maand later kwamen de Russen en de Amerikanen overeen om een aantal spionnen te ruilen. (De Amerikaanse tv-showhost Jay Leno vroeg in zijn tv-show aan Joe Biden, de toenmalige Amerikaanse vice-president, of ze die ene agente niet hadden kunnen houden.)

Het tiental werd een maand later geruild tegen een aantal in Rusland vast zittende Russen, die daar vanwege spionage waren veroordeeld.  Onder hen was Sergei Skripal. Dat is de Rus die later in 2018 samen met zijn dochter in Engeland vergiftigd zou worden.

Anna Chapman werd in Rusland een publiek figuur. Ze trad onder andere op als model in modeshows en in een voorlichtingsfilm om Russische jongeren over te halen om dienst in het leger te nemen.

Terug nu naar de ontmoeting van de ambtenaar met zijn mogelijke  contactpersoon. Uw leidinggevende geeft u de opdracht om de ambtenaar te laten lopen en de vrouw met de witte kleding te volgen en deze zo veel mogelijk te fotograferen. Dit om te zien of het inderdaad Anna Chapman is. U doet wat u is opgedragen. U volgt de vrouw en slaagt er in om haar liefst vijf keer te fotograferen.

000 bankje 1

000 bankje 2

000 bankje 3

000 bankje 5

000 bankje 4

Helaas liep ze elke keer net op een wit bruggetje, waardoor ze met haar witte camouflagekleding telkens tegen de achtergrond weg viel en ze niet te zien was.

De vraag blijft daarom: loopt Anna Chapman nu wel of niet rond in Nederland of bevindt zij zich nog steeds in Rusland?

George H.W. Bush

George H.W. Bush – senior dus –  is overleden. Ik heb hem wel eens ontmoet. Nou ja, ontmoet is een groot woord. We hebben interactief oogcontact gehad. Drie jaar geleden heb ik daar een keer een blogpost over geschreven. Ik citeer even een stukje daaruit.

“Het was juli 1989. Bush sr. was op staatsbezoek. […] Het was een maandagmorgen en ik liep door de stad op weg naar kantoor. Vlakbij het binnenhof stonden allemaal dranghekken. Die bleken voor Bush te zijn – althans voor het publiek aan de kant van de weg – maar dat was eigenlijk volkomen overbodig want er stond geen mens. Alleen op de hoek bij de vijver van het Binnenhof stond een Amerikaan met twee vlaggetjes te wachten. Ik vroeg hem wat er aan de hand was. Hij vertelde dat zijn president zo langs zou komen. Ik besloot even te wachten om te kijken wat er gebeurde.

Even later kwam de auto met Bush er in aan rijden. Deze zat somber om zich heen te kijken, want er was werkelijk niemand op straat om naar te zwaaien. Op dat moment begon de Amerikaan naast mij wild enthousiast met zijn vlaggetjes te zwaaien. Bush zag het, veerde helemaal op en begon enthousiast naar ons te zwaaien.

Bush in de auto

Ik zwaaide braaf terug, waarop Bush zich omdraaide en zijn beide duimen nog naar ons opstak om aan te geven dat de Amerikaan en ik goed bezig waren. Daarna reed de autostoet weer verder. Aardige man pa Bush.”

00 bush 21989: Bush komt aan op het Binnenhof waar hij ontvangen wordt door Ruud Lubbers.

00 bush1989: Bush en Lubbers later die dag bij het Catshuis.

Bush is 94 jaar en 171 dagen oud geworden. Dat is de hoogste leeftijd die een (ex-)president van de Verenigde Staten ooit heeft bereikt . De vorige recordhouder was Gerarld Ford. Deze was 93 jaar en 165 dagen oud toen hij in 2006 overleed.

George Bush sr. dreigt echter zijn record kwijt te raken aan Jimmy Carter. Deze is net zoals George Bush sr. ook in in 1924 geboren, alleen 3,5 maand later.  Hij is  momenteel 94 jaar en 62 dagen oud (“and counting“) Als Jimmy Carter het nog vier maandjes vol houdt – en hij is nog steeds  “alive and kicking” –  dan is hij de oudste (ex-)president ooit.

00 presdientenVijf Amerikaanse presidenten bijeen in 1991: Van links naar rechts: Gerald Ford, Richard Nixon, George Herbert Walker Bush, Ronald Reagan en Jimmy Carter.

Opvallend detail, de drie presidenten die de hoogste leeftijd van alle Amerikaanse presidenten bereikt hebben, waren allemaal maar één termijn president. Ze werden alle drie niet herkozen. Voor president Trump is het dus te hopen dat hij in 2020 niet wordt herkozen. Zou voor iedereen beter zijn.

Voor wat betreft de Nederlandse Minister-Presidenten,  dan wel de ‘Voorzitter van de ministerraad (zo luidde de titel vanaf 1848 tot 1945), daarvoor geldt dat Willem Drees degene is die het oudste is geworden. De man die de AOW invoerde kon daarvan zelf heel lang profiteren, want hij werd uiteindelijk 101 jaar en 10 maanden oud .

0 dreesDrees, tweede van links, braaf in de rij wachtend bij het stembureau. 

0 drees 11953: toen helikopters nog niet zo veel voorstelden, maar de minister-president wel.

Degene die Drees bijna deze titel had afgepakt, was Piet de Jong. Deze voormalige duikbootkapitein en minister-president van april 1967 tot juli 1971 stierf in het zicht van de haven (van het record) op de leeftijd van 101 jaar en 4 maanden. Dat scheelde dus niet veel.

00 Piet de JongDuikbootkapitein Piet de Jong in 1958

De nummer drie op de lijst is met grote achterstand Dirk Jan de Geer. Deze vooroorlogse voorzitter van de ministerraad is op een maandje na 90 jaar geworden.

Degene die momenteel de beste vooruitzichten heeft om een plekje in de top drie van oud geworden minister-presidenten te krijgen is Dries van Agt. Hij is momenteel 87 jaar oud.

00 minister2011 Op het Catshuis, zes minister-presidenten: Van links naar rechts: Wim Kok, Dries van Agt, Piet de Jong, Mark Rutte, Ruud Lubbers en Jan Peter Balkenende. Zeven jaar later zijn drie van de zes overleden. Nederland telt nog maar drie levende (ex-) minister-presidenten. 

Laat niet als dank (2)

We zijn een aantal keer in Amerika op vakantie geweest. Naast Yosemite National Park is Yellowstone National Park ons favoriete nationale park in Amerika. Het is vooral bekend om zijn beren, wolven, geisers en andere thermische zaken.

0000000 geisersUpper Geyser Basin, rechts op de voorgrond de Castle Geyser. Foto door ons gemaakt in augustus 2017.

De meest bekende geiser van Yellowstone is de Old Faithful.

0000000 old faithfulEen uitbarsting van Old Faithful gezien vanaf Observation Point; foto door ons gemaakt in juni 2015

Je kan overal ter wereld “live” de uitbastingen van Old Faithful bekijken.  Eén van de webcamps in Yellowstone is namelijk op de Old Faithful gericht. Zo ook op 15 september van dit jaar. Nu wil het toeval dat op de achtergrond van dit beeld in de verte de Rare Ear Spring te zien is. Dat is een heetwaterbron. Vroeger was het een geiser maar sinds 1957 is deze geiser, op twee kleine mini-erupties in 1959 en in 2004 na, niet meer uitgebarsten.

0000000 easy geiser

Beeld van de webcamp. De grote rookpluim is van de Old Faithful. In het rode cirkeltje bevindt zich de Rare Ear Hot Springs.

Normaal gesproken is het een ‘rustige’ kleine heetwaterbron.

000000-yellow ear sprinfsDe Rare Ear Spring; Foto NPS

Maar op 15 september gebeurde er echter iets bijzonders. De Rare Ear Springs barstte die dag opeens weer uit. Toevallig zat er iemand van het park achter de webcamps. Hij zag het gebeuren en zoomde  op de uitbarsting in. Zie hier een kort filmpje van het gebeuren.

000000-ear spring

Het was niet echt een spectaculaire uitbarsting, maar wat het wel interessant maakte, was – naast het feit dat het meer dan 60 jaar geleden was dat hij was uitgebarsten – datgene wat de Rare Ear Spring tijdens die eruptie allemaal omhoog spoot: een grote hoeveelheid afval. Toen parkrangers na de uitbarsting gingen kijken, troffen ze van alles aan.

000000-yellow1

000000-yellow 2 000000-yellow 3 000000-yellowSchermafdrukken van een filmpje dat de NPS op Facebook plaatste.

Van de sokkel van een oud waarschuwingsbord tot een speen, van blikjes tot allerlei munten. Van alles was in de loop van de tijd in de heetwaterbron beland. Sommige zaken – de speen bijvoorbeeld; hopelijk zat de baby er niet aan vast –  zullen er per ongeluk in beland zijn, maar andere zaken zoals de muntjes zullen er met opzet in zijn gegooid.

Zo’n vervuiling kan grote gevolgen hebben voor de heetwaterbron. Neem de bekendste heetwaterbron in het Upper Geyser Basin: de Morning Glory Pool.

0000000 morning glory pool 2De Morning Glory Pool zoals die vandaag de dag op Google Earth te zien is.

De heetwaterbron heeft tegenwoordig een gele rand en  een beetje blauwgroene kern – de kleuren worden veroorzaakt door algen en bacteriën die in het hete water leven. Vroeger was de bron echter helemaal diepblauw –  zo’n beetje als de kleur van de bloemen van de morning glory plant; vandaar de naam.

0000000 morning glory

De bloem van de Morning Glory; foto Aftabbanoori; Wikipedia

Maar doordat mensen in de jaren zestig zoveel rotzooi in de heetwaterbron gooiden, zorgden verstoppingen in het toeleveringskanaal dat de bron “voedde” er voor dat de temperatuur daalde en dit had invloed op de bacteriën die in de bron leefden en daarmee op de kleur.

Due to all the vandalism and consequent lowering of the temperature, concentric rings of bright yellow and orange bacteria and algae grew around the blue center, to the point where the name is now not really appropriate”

0000000 morning glory pool

Foto’s NPS

Regelmatig moet het parkbeheer de heetwaterbron dan ook schoon  maken. “Rangers found $86.27 in pennies, other coins, clothing that included 76 handkerchiefs and “delicate items of underclothing,

0000000 morning glory pool 3Schoonmaakactie van de bron; foto NPS

Ook vandaag de dag wordt de heetwaterbron nog steeds regelmatig schoon gemaakt. “Although most visitors today observe the rules and have the good sense not to throw things into hot springs, cleaning out Morning Glory Pool is still needed from time to time“, aldus de NPS.

Dus bezoekt u Yellowstone, laat dan niet als dank voor het aangenaam verpozen …..

 

Hij doet het weer (Hubble)

Drie weken geleden schreef ik dat de NASA een mannetje zocht om de gyroscopen aan boord van de Hubble ruimtetelescoop te maken. Het goede nieuws is dat hij het weer doet. Daardoor kan de ruimtetelescoop weer foto’s maken zoals deze van een sterrenstelsel dat op ‘slechts’ 40 miljoen lichtjaren van ons af staat.

000 nasa 2

Het sterrenstelsel is ongeveer even groot als onze Melkweg. “It has a bright and energetic core called an active galactic nucleus, which is powered by a supermassive black hole. ” Foto NASA: 27 oktober 2018

Voor het geval u zich afvraagt hoe ze het ding hebben gemaakt, luidt het antwoord: net zoals ik het meestal doe als iets het niet doet, namelijk door het uit te zetten en dan weer aan te zetten. Toen deed hij het weer. Zie hier een stukje uit een persbericht van de NASA van vorige week.

Last week the operations team commanded Hubble to perform numerous maneuvers, or turns, and switched the gyro between different operational modes, which successfully cleared what was believed to be blockage between components inside the gyro that produced the excessively high rate values

Niet alleen hebben ze het ding uit en aangezet (“and switched the gyro between different operational modes”), ook hebben ze er mee staan schudden (“the operations team commanded Hubble to perform numerous maneuvers, or turns”). 

Eigenlijk hebben ze dus een Control-Alt-Delete signaal naar de ruimtetelescoop gestuurd.  Control-Alt-Delete is een Microsoft- toetsencombinatie die oorspronkelijk was bedoeld om een vastgelopen IBM-PC  te resetten. De toetsen moeten tegelijkertijd worden ingedrukt. Toevallig kwam deze combinatie deze maand weer eens in het nieuws omdat David Bradley, de man die deze combinatie bedacht, met pensioen ging.

In 1980 liep de pc van IBM nog al eens vast. Hij moest dan helemaal uitgezet worden. Dat was niet handig. Bradley kreeg de opdracht om een instructie te schrijven zodat het vastgelopen programma werd gesloten zonder dat de pc opnieuw opgestart hoefde te worden. Bradley schreef het programma in vijf minuten. Hij koos voor de toetscombinatie Control, Alt en Delete. Dit omdat deze toetsen op een QWERTY-toetsenbord zo ver uit elkaar lagen, dat je ze niet per ongeluk tegelijkertijd met één hand zou kunnen in drukken.

000 control alt delte

Heel wat computergebruikers hebben de woorden Control-Alt-Delelte zien opduiken op het gevreesde zogenaamde “Blue Screen of Death”. Voor de jeugdige lezertjes van dit blog, dit zag er in Windows 3  als volgt uit:

000 blue screen 1

Tot degene die dit scherm wel eens zagen verschijnen, behoorde ook Bill Gates. Alleen overkwam hem het op een ongelukkig moment, namelijk toen hij een nieuwe versie van Windows wilde presenteren. In plaats van het programma verscheen er dit op het scherm, wat David Bradley later tijdens een conferentie deed opmerken – Bill Gates zat op het podium naast hem – dat hij weliswaar de combinatie Control-Alt- Delete had bedacht, maar dat het Bill Gates was die hem beroemd had gemaakt. Bill Gates was “not amused’.

Overigens over dit blauwe scherm gesproken, nog even deze anekdote. Tijdens een forumdiscussie met een hoop autofabrikanten riep iemand van de Microsoft dat hij vond dat autofabrikanten maar heel traag met het ontwikkelen van nieuwe producten waren. Bij Microsoft deden ze het veel sneller. Daarop antwoordde één van de autofabrikanten dat ze dit deden, omdat ze liever niet hadden dat tijdens het rijden de voorruit van de auto opeens op blauw zou springen met het verzoek om control-alt-delete in te drukken.

Maar goed, nu dwaal ik wel heel ver af. Daarom tot slot nog een recent door de NASA geplaatste foto gemaakt door de Hubble.

000 nasa 4Image Credits: NASA, ESA and STScI; Acknowledgment: H. Arab (University of Strasbourg)

(De NASA plaatste vorige week deze foto uit 2016 van ‘the Ghost of Cassiopeia’ omdat het 31 oktober Haloween is.)

 

 

 

 

 

 

 

Tonya Harding

Gisteren hadden de dochters en ik een cultureel en maatschappelijk uitje. Eerst bezochten we een tentoonstelling over Alexej von Jawlensky in het Haags Gemeentemuseum, daarna woonden we kort een vergadering van de Tweede Kamer bij.

De dochters hadden nog nooit de ‘nieuwbouw’ uit 1992 van binnen gezien en wilden er wel eens een kijkje nemen. Er was een vergadering aan de gang over asbestverwijdering, een onderwerp waar je mij in het midden van de nacht voor wakker kan maken. Ik zat dan ook op het puntje van mijn stoel, maar helaas moesten we al weer snel weg, want de jongste dochter moest terug naar Rotterdam. Ze had met een vriendin afgesproken om samen naar de film te gaan. Welke film vroeg ik. ‘I Tonya’,  over het leven van een Amerikaanse kunstschaatsster’ zei ze.

Zie hier de trailer van de film

i tonya

Ze dacht dat ik wel nooit van Tonya Harding gehoord zou hebben, maar dat zag ze fout. Ik heb zelfs een keer een column over haar geschreven in de tijd dat ik nog ‘het Nutteloze Kennisparadijs’ in de Volkskrant schreef. Onder de kop ‘De driedubbele Axel van een bokster’ schreef ik in 2005:

“In januari 1994 waren er voor het Amerikaans kampioenschap kunstrijden drie kanshebsters. Dat waren Nancy Kerrigan, de kampioene van 1993, Tonya Harding, de kampioene van 1991, en de toen pas 13-jarige Michelle Kwan, de latere vijfvoudige wereldkampioene. Het was een belangrijke wedstrijd. Alleen de eerste twee zouden zich plaatsen voor de Olympische Spelen van Lillehammer in Noorwegen.

Vlak voor het kampioenschap gebeurde er iets sensationeels. Een onbekende man, ‘a 6-foot-2 white male’, sloeg met een ijzeren staaf hard op de rechterknie van Nancy Kerrigan, waardoor ze zodanig gewond raakte dat ze niet aan het kampioenschap kon meedoen. Kampioene werd nu Tonya Harding voor Michelle Kwan.

Een week na het kampioenschap werden er vier mannen gearresteerd, waaronder Tonya Harding’s lijfwacht en Jeff Gillooly, Harding’s voormalige echtgenoot. Harding zelf ontkende iets met de affaire te maken te hebben en werd na een tien uur durende ondervraging vrijgelaten.

Het Amerikaanse Olympisch Comité overwoog om Harding uit te sluiten van deelname van de Olympische Spelen, maar nadat ze dreigde met een schadeclaim van 20 miljoen dollar mocht ze deelnemen. Het werd geen succes. Ze werd achtste. Een herstelde Kerrigan – ze had een vrijkaart van het Amerikaanse Olympisch Comité gekregen ten koste van Kwan-  deed het beter en werd tweede.

tonya harding 1994Tonya Harding tijdens de Olympische Spelen van 1994

In maart 1994 werd Jeff Gillooly tot twee jaar gevangenisstraf veroordeeld. Harding zelf, die bekende dat ze een week na de aanslag van Gillooly vernomen had dat deze achter de aanslag zat, werd vanwege belemmering van de rechtsgang veroordeeld tot een boete van 160 duizend dollar en vijfhonderd uur dienstverlening.

Tonya Harding kwam uit een arm gezin. Ze woonden in ‘motorhomes’ en verhuisden in tien jaar tijd twaalf keer. Haar ambitieuze, alcoholistische moeder zette haar als 3-jarige op het ijs. Ze bleek een natuurtalent te zijn. Als 5-jarige won ze haar eerste wedstrijd. Haar moeder liet haar uren trainen. Eens plaste ze op het ijs in haar broek, toen haar moeder haar niet naar de wc liet gaan. Aangrijpend zijn de toevallig opgenomen televisiebeelden van de 14-jarige Tonya, die na afloop van haar eerste landelijke wedstrijd naar huis belt om vol trots te melden dat ze zesde is geworden. Haar moeder schold haar door de telefoon uit en zei dat ze beter moest presteren. In 1991 sprong ze als eerste Amerikaanse – pas in 2005 zou een tweede Amerikaanse het haar nadoen – een driedubbele axel. Dat jaar werd ze ondanks haar faalangst Amerikaans kampioene. Het was het hoogtepunt van haar leven.

Ook na 1994 ging haar leven niet over rozen. Gillooly – fijne ex-echtgenoot – verkocht buiten haar medeweten om een video met naaktopnames van hun tweetjes onder de naam ‘Tonya Harding’s Wedding Night’. Geregeld kwam ze vanwege alcoholproblemen met de politie in aanraking. Nadat ze haar vriend in een dronken bui met een motorhelm op zijn hoofd had geslagen, omdat hij meer om zijn motor zou geven dan om haar, werd ze opnieuw tot een taakstraf veroordeeld.

Tegenwoordig is ze bokster van beroep. Ze wordt gepromoot als ‘The Bad Girl’. Haar eerste gevecht was tegen Paula Jones, de vrouw die in 1997 Bill Clinton van oneerbare voorstellen had beschuldigd. Echt gelukkig als bokster is Harding niet. Ze heeft al twee keer haar neus gebroken.

Toch ziet niet iedereen haar als een ‘bad girl’. Zeker niet de familie van Alice Olson, een destijds 81-jarige vrouw, die in 1996 in een bar in Portland een hartaanval kreeg. De toevallig aanwezige Harding gaf haar mond-op-mond beademing en redde haar leven.”

Als aanvulling op dit bovenstaande kan ik melden dat Tonya Harding na zes gevechten stopte met boksen. Ze voorzag daarna in haar levensonderhoud door te werken als lasser en schilder in een fabriek en als kassière bij Sears.

In 2010 vestigde ze met een Ford Model A uit 1931 een snelheidsrecord  voor auto’s van voor de Tweede Wereldoorlog – nooit geweten dat daar wereldrecords voor bestaan – door op de zoutvlakte bij Salt Lake City een snelheid te halen van 156 km per uur. Dat zelfde jaar trouwde ze (het was haar derde huwelijk) met Joseph Price en nam diens achternaam aan. Twee jaar later kreeg ze op 40-jarige leeftijd een zoon.

Tegenwoordig is er sprake van een soort ‘eerherstel’. Zo was ze te gast in de show van Ellen Degeneres en nam ze in 2018 deel aan de Amerikaanse versie van Dancing with the Stars. Ze werd samen met haar danspartner derde.

Dat haar levensgeschiedenis is verfilmd, is niet zo verbazing-wekkend. Haar geschiedenis, van het arme arbeidsmeisje met de drillende moeder dat moet opboksen tegen meisjes uit de hogere kringen, gecombineerd met een aanslag op haar concurrente, is bij uitstek geschikt om te verfilmen – eerder waren er al documentaires, een rockmusical en een toneelstuk over haar gemaakt. Het budget voor de film bedroeg 11 miljoen dollar. (Voor Amerikaanse begrippen is het daarmee een low-budget film.) Tot nu toe bracht de film wereldwijd 55 miljoen dollar op.

De Australische actrice Margot Robbie speelde Tonya Harding. Ze oefende drie maanden lang op kunstschaatsen. Ze had twee doubles die de moeilijke sprongen deden, maar omdat deze niet de drievoudige axel konden, werd deze sprong door middel van een computersimulatie “verfilmd”.

Voor haar rol kreeg Margot Robbie een Oscarnominatie in de categorie beste vrouwelijke hoofdrol. Ze won niet. Wel won Allison Janney, die de rol van haar moeder speelde, een Oscar voor beste vrouwelijke bijrol.

Het menselijk geheugen

In juli schreef ik een blogpost over de Jachtlaan 28 in Apeldoorn. Dat is het huis waar ik geboren ben en waar ik tot mijn tiende heb gewoond. Ik schreef onder andere over een luik op zolder, waaronder een ruimte was waar vermoedelijk in de Tweede Wereldoorlog onderduikers hadden gezeten.

Deze week kreeg ik een mail van de huidige bewoner van het huis met de vraag of ik nog foto’s van het huis uit die tijd had. Die had ik eigenlijk niet, wel stuurde ik hem wat informatie over het huis en de directe omgeving uit die tijd. Ik stuurde de mail ook naar mijn oudere broer met de vraag of hij nog foto’s had en of ik in mijn mail en in mijn blogpost niet te veel onzin had verteld. Mijn broer is niet alleen ouder en wijzer, maar heeft ook een beter geheugen. Mijn geheugen bleek niet helemaal vlekkeloos gewerkt te hebben. Zo schreef mijn broer over de onderduikers in het huis aan de huidige bewoner:

Er zat direct op de zolder een luik verborgen onder het zeil. Alleen die berging was niet zo diep als mijn broer dacht. Vermoedelijk hebben daar illegale dingen in de oorlog gelegen. Boven de zolderkamer zat verborgen nog een bergruimte. Daar zaten vermoedelijk de onderduikers. Verder was er een raadselachtige koker naar de achterste slaapkamer, waar ik sliep. Geen idee waar die voor diende.”

Kortom, de kern van mijn verhaal – de onderduikers – zat nog wel goed in mijn geheugen, maar de details niet. Gisteren las ik toevallig in de Voetbal International een verhaal, geschreven door Geert-Jan Jacobs, waarin dit fenomeen – de kern van het verhaal klopt maar de details zitten fout in het geheugen – ook te zien was. Het betreft een anekdote die de cabaretier Freek de Jonge tijdens een bijeenkomst in het Abe Lenstra Stadion in Heerenveen vertelde over een ontmoeting van hem met Abe Lenstra. Ik citeer uit het stuk.

Eén keer ontmoette hij zijn idool. Het gebeurde in Zaandam, waar het gezin De Jonge begin jaren vijftig vanuit het Friese Workum was neergestreken. Tussen huis en basisschool passeerde hij altijd de fietsenwinkel annex sportzaak van Lou Rep, de oom van de latere international John. Op zekere middag, volgens de Jonge was het in 1951 of 1952, wierp hij een blik in Reps toko en zag daar tot zijn verbijstering een overbekend silhouet. Dat van Abe Lenstra, die geknield aan de voeten van de winkeleigenaar zat.

‘Hij keek naar buiten, onze blikken kruisten elkaar. Toen móét Abe iets gezien hebben van mijn Friese achtergrond, dat kan niet anders. Hij deed de deur open en zei: “Do moat ik hawwe!”. Abe was vertegenwoordiger bij Quick, hij ging het hele land door met schoenen. Hij haalde een paar Quick Juniors uit zijn tas en legde aan Lou uit dat zelfs de grootste boerenlul met die schoenen heel aardig kon voetballen. Dus ik kreeg ze aangemeten.’  

 In het Abe Lenstra Stadion deinen grijze kruinen geamuseerd op en neer als De Jonge voordoet hoe hij al die jaren geleden de bal zorgvuldig klaarlegde en de moeder aller aanlopen nam. ‘Ik gaf dat ding een onvoorstelbare hengst. Die bal knalde tegen de muur, vloog door de hele zaak en eindigde op een plank met sportbekers. Ze vielen allemaal op de grond.” Abe stond er hoofdschuddend bij en zei: “Dat is net sa best.”. Waarop ik antwoordde: “Mar wol in de priezen!” Lenstra adviseerde het spichtige kereltje komiek te worden, een tip die De Jonge ter harte nam.

Tot zover de anekdote van Freek de Jonge. Hij blijkt echter niet alle details juist te hebben, want het verhaal in de VI gaat als volgt verder:

‘Leuk verhaal’, zegt een besnorde meneer in het publiek. Hij hoorde de anekdote van De Jonge al een keer of vijf eerder, maar kon er toch wel weer om gniffelen. ‘Er zaten wel een paar foutjes in.’ Met glinsterende ogen:  ‘In 1951 en 1952 was Abe nog werkzaam op het gemeentehuis van Heerenveen, dus in die jaren kan dit nooit gebeurd zijn. Bovendien was hij later geen vertegenwoordiger namens Quick. Abe ging de winkels langs met zijn eigen sportschoen: De Abe Junior’.

0000 abe29 januari 1952; Abe Lenstra aan het werk op het gemeentehuis van Heerenveen; foto Harry Pot, Anefo, Nationaal Archief

Kortom, ook bij Freek de Jonge is te zien dat menselijke geheugen soms details van verhalen uit het verleden aanpast of vergeet en dat brengt me naar de actualiteit. In Amerika beschuldigt dr. Christine Blasey Ford Brett Kavanaugh, Trump’s kandidaat voor het Hooggerechtshof, er van dat hij haar begin jaren tachtig seksueel heeft belaagd.

Omdat zij niet meer precies wist, wanneer en waar dit gebeurde, beweren een aantal leden van de Republikeinse partij dat deze beschuldiging niet waar kan zijn. Die redenatie lijkt me niet juist. Het lijkt me eerder een voorbeeld dat het menselijk geheugen wel de kern van de zaak onthoudt, maar de details vergeet of verkeerd onthoudt. Vooralsnog geloof ik haar wel. Brett Kavanaugh lijkt me gezien zijn opvattingen over allerlei zaken sowieso geen geschikte kandidaat, maar dat is een heel ander verhaal.

Een Perzisch kleedje

Zoals bekend heeft Amerika  weer economische sancties ingevoerd tegen Iran. Nu zit er in ons winkelcentrum een Perzische zaak die allerlei Iraanse spullen verkoopt. Onder andere dit opmerkelijke kleedje.

00 kleedje

De waarde van het kleedje fluctueert met de dollarkoers.

De omgekeerde Jenny (2)

In 1918 kostte het versturen van een brief in Amerika drie cent. Het versturen van een brief per luchtpost, de nieuwe dienst waarmee de US Postal Service in mei van dat jaar begon, was echter aanmerkelijk duurder. Daarvoor gold een tarief van 24 cent. De US Postal Service bracht hiervoor een speciale postzegel op de markt.

00 postzegel correct2

Op deze tweekleuren-postzegel was het vliegtuig, de ‘Curtiss JN-4HM’, ook wel de Jenny genoemd, te zien waarmee de nieuwe dienst werd uitgevoerd. Technisch was het in 1918 lastig om een dergelijke postzegel te drukken. Het in twee kleuren drukken was een bewerkelijk proces. De luchtpostzegel was dan ook pas de tweede tweekleurenpostzegel die de US Postal Services uitgaf. Eerst werden de rode delen gedrukt, vervolgens werd het papier opnieuw in een machine gelegd, waarna de blauwe delen konden worden gedrukt.

Hierbij ging soms wel eens wat mis. De US Postal Services had dan ook een aantal mensen in dienst wiens taak het was om postzegels, voordat deze werden verzonden naar de postkantoren, op misdrukken te controleren. Ook hadden de loketambtenaren op de postkantoren de uitdrukkelijke opdracht om op misdrukken te letten. Toch kwam het nog wel eens voor dat ondanks al deze maatregelen er een misdruk door heen glipte. Deze waren erg geliefd bij postzegelverzamelaars.

Tot deze postzegelliefhebbers behoorde ook ene William T. Robey, een 29-jarige kantoorklerk van het effectenkantoor Hibbs and Company uit Washington. Tijdens zijn lunchpauze op 14 mei bezocht hij een postkantoor op de New York Avenue in Washington om er de nieuwe luchtpostzegel te kopen die een dag eerder was verschenen.

00 postzegel kantoor

Het postkantoor in Washington in 1918 waar Robey de postzegels kocht. Foto Smithsonian National Postal Museum

De loketbediende legde een velletje van 100 zegels op de toonbank en vroeg hoeveel zegels Robey wilde hebben. Robey keek naar de postzegels en zoals hij later in een interview zou zeggen “mijn hart stond stil”. Het vliegtuig stond op zijn kop.

00 postzegelDe omgekeerde Jenny.

Later zou blijken dat de loketbediende nog nooit van zijn leven een vliegtuig had gezien. Hij zag dan ook niet dat het vliegtuig op de postzegel ondersteboven vloog en herkende er daardoor geen misdruk in. “A fellow asked for a sheet of airmails and I handed him one without looking at it. And anyway, how was I to know the thing was upside down? I never saw a plane before.” Robey aarzelde niet en kocht voor 24 dollar het hele velletje van 100 zegels.

Nadat hij afgerekend had en de postzegels had opgeborgen, vroeg hij aan de loketbediende of hij nog zo’n velletje had. Deze pakte daarop een ander vel, maar op dit vel stond het vliegtuig wel goed afgebeeld. Nee, ik bedoel zo’n vel zoals ik zo net heb gekocht, zei Robey. Daarop kreeg de loketbediende argwaan en smeet het loket dicht. Robey vertrok en liep naar een ander postkantoor in de buurt en informeerde daar ook naar de luchtpostzegel. Ze hadden er alleen de goede zegels. Robey keerde met zijn kostbare aankoop terug naar kantoor en vertelde zijn collega’s over zijn vondst.

Eén van zijn collega’s liep daarop naar het postkantoor op de New York Avenue om te informeren of ze soms nog zo’n velletje zegels hadden met het vliegtuig ondersteboven, hij bedoelde zo’n velletje zoals zijn collega Robey hier net even eerder had gekocht. Hierdoor kwam het postkantoor de naam van de koper van de foute zegels te weten en ze belden direct naar zijn huis en naar zijn kantoor met het verzoek om de postzegels terug te brengen.

Ook werd tussen vier en zes uur ’s middags de landelijke verkoop van de luchtpostzegel stil gelegd. Eerst moesten de postkantoren alle zegels op misdrukken controleren. Uiteindelijk zouden er nog zeven velletjes met omgekeerde Jenny’s ontdekt worden. Deze werden allemaal vernietigd. Van de in totaal 2,1 miljoen postzegels die werden gedrukt, waren de honderd zegels van Robey de enige foute zegels die verkocht werden.

Robey weigerde de zegels te retourneren en toen het postkantoor daarop dreigde dat ze dan de zegels wettelijk zouden terug vorderen werd Robey nerveus. Hij legde die nacht de zegels onder zijn matras en hij en zijn vrouw – Robey, zijn vrouw Caroline en hun dertien maanden oude dochter Louise woonden in een éénkamer-appartement – sliepen er bovenop.

De volgende dag besloot Robey om de zegels zo snel mogelijk te verkopen. Hij benaderde een postzegelhandelaar in Washington. Deze bekeek de zegels en bood 500 dollar voor het velletje. Een andere postzegelhandelaar bood 2500 dollar en weer een derde bood zelfs $10.000 voor de zegels. Robey besloot na enige aarzeling om ook dit bod ter zijde te leggen. Hij legde telefonisch contact met enkele postzegelhandelaars in Philadephia en New York en reisde in het weekend per trein naar New York.

Ondertussen nam hij contact op met de Washington Post – waarschijnlijk om zijn zegels te promoten – en vertelde dat hij een velletje met omgekeerde Jenny’s had gekocht en dat hij een bod van 10.000 dollar hierop had afgewezen en nu naar New York was afgereisd. “In the meantime young Mrs. Robey is hoping that her husband’s lucky find will bring the top price.”

00 postzegel wp

Uiteindelijk zou Robey in New York een bod krijgen van 15.000 dollar en verkocht hij de zegels op 21 mei aan een zekere Eugene Klein. Deze verkocht de zegels dezelfde dag voor 20.000 dollar door aan Edward – “colonel Ned”-  Green. Dit was een zeer excentriek figuur, die een enorme rijkdom had geërfd van zijn moeder Hetty. Ik citeer even een stukje over’ Colonel Ned’ uit ‘The Day They Shook The Plum Tree’, een boek van Arthur H. Lewis over de familie Green.

Hetty’s will put her entire estate into the hands of Colonel Ned,’ a six-foot four-inch, three-hundred-pound, wildly eccentric, one-legged son who blithely tossed away $3,000,000 a year on yachts, coins, stamps, diamond-studded chastity belts, female teenage ‘wards,’ pornography, orchid culture, and Texas politics.”

00 postzegel auto

Links de koper van het velletje, ‘Colonel Ned’ Edward H. R. Green in Dallas in 1899 in een auto die op gas werkte. (foto: Dallas Historical Society. www.dallashistory.org)

Dat Edward Green in zijn jeugd een been had verloren, had hij aan zijn moeder te danken. Hij brak als kind een keer bij het spelen zijn been. Zijn superrijke moeder, die ook wel bekend stond als “the Witch of Wall Street”, probeerde hem eerst in een gratis ziekenhuis voor armlastige mensen te laten opnemen. Ze werd echter herkend en Edward werd er geweigerd. Nadat zijn been in een ander ziekenhuis gezet was, besloot zijn moeder om hem niet daar te laten opnemen, maar – om geld uit te sparen – hem zelf thuis te verzorgen. Hij liep daarbij een infectie op en zijn been moest worden afgezet. Over deze Hetty, zij was ooit de rijkste vrouw van Amerika, schreef de eerder genoemde Arthur Lewis.

But it was whaling plus the shrewdness of Black Hawk Robinson that enabled his daughter Hetty, through forgery, perjury, penury, genius, ruthlessness, and physical stamina, to die in 1916 the richest and most detested woman in America and the mother of two children whose lives she had ruined. Since Hetty gave nothing to charity while she lived, nobody expected her to give anything to charity when she died. Nobody was disappointed..”

Colonel Ned besloot om het grootste gedeelte van de postzegels te verkopen. Aristoteles zei ooit eens: “Het geheel is meer dan de som van de delen”, maar in dit geval besloot Green dat het andersom toch beter was. De losse delen waren meer waard dan het geheel. Hij liet het velletje splitsen in een blok van acht zegels, een aantal blokken van vier zegels, een aantal combinaties van twee zegels en verder allemaal losse zegels – dat scheuren zal overigens een zenuwachtig werkje zijn geweest.

00 postzegel 4 struks

Een velletje van vier met onderin zichtbaar het nummer van het vel.

Voordat hij de zegels liet scheuren, zette hij eerst achter op de zegels met een potlood een nummer (1 t/m 100), waardoor elke zegel een uniek nummer kreeg. (Hierdoor konden in de loop van de tijd de zegels individueel gevolgd worden.) Vervolgens bood hij de zegels voor 250 dollar per stuk te koop aan met uitzondering van de negentien zegels die aan één kant niet getand waren. Daar vroeg hij 175 dollar voor. Er was grote vraag en al snel verhoogde hij zijn prijzen. Zo vroeg hij in juli al 650 dollar per zegel. Dat een deel van de zegels aan één zijde niet getand was, kwam overigens doordat een deel van de zegels zo gedrukt was.

00 postzegel 100 stuksFoto afkomstig van Siegel/InvertedJenny.com

Hier een velletje van 100 “goede” zegels. Te zien is dat de bovenste rij van tien en de rechter kolom van tien zegels aan één zijde geen tandingen hebben. De zegel rechtsboven heeft daardoor zelfs aan twee zijden geen tandingen.

Green liet ook één omgekeerde Jenny in een glazen medaillon voor zijn vrouw plaatsen. Het grootste deel van zijn zegels verkocht hij uiteindelijk, maar een deel hield hij voor zichzelf. Erg voorzichtig ging hij met deze postzegels niet om. Nadat hij in 1936 overleed – hij liet een vermogen van 44 miljoen dollar na  – werd bij hem thuis in een enveloppe 19 omgekeerde Jenny’s aangetroffen die aan elkaar zaten gekleefd. Ze moesten los geweekt worden, waarbij ze hun gom verloren.

In de loop van de tijd stegen de postzegels snel in waarde. Er werden steeds hogere prijzen betaald. In 2005 werd een velletje van vier zegels voor 2,5 miljoen dollar verkocht en in 2016 werd voor een losse omgekeerde Jenny, inclusief opslag, op een veiling 1,3 miljoen dollar betaald. Vandaag de dag zijn er nog 93 omgekeerde Jenny’s bekend. Een aantal verloren is gegaan. Ook zijn er er een aantal gestolen (veelal weer teruggevonden) en raakte een aantal exemplaren beschadigd. Zo viel één exemplaar onopgemerkt uit een postzegelalbum op de grond, waar het door de hulp in huis met de stofzuiger werd opgezogen. (Het werd daar na lang zoeken beschadigd aangetroffen.)

Overigens zijn ook van de gewone Jenny misdrukken bekend, waarbij het vliegtuig niet in het midden van de postzegel staat. Deze misdrukken komen echter veel vaker voor en zijn lang niet zo veel waard als de omgekeerde Jenny. Zie hier enkele voorbeelden van een “fast Jenny”, een “barely grounded Jenny” en “totally grounded Jenny”.

00 postzegel misdruk

Voor wat betreft de luchtpostdienst van de US Postal Service, binnen zes maanden werd het tarief naar 16 cent verlaagd en werden er nieuwe zegels gedrukt. Eentje met een waarde van 16 cent en eentje met een waarde van zes cent, waar een speciale toeslagzegel van tien cent naast moest worden geplakt. De afbeelding van deze twee zegels was hetzelfde als de Jenny, maar wellicht wijs geworden door de eerdere ervaringen met de zegel van 24 cent werden deze twee zegels in één kleur gedrukt.

00 postzegel 6 ct 00 postzegel 16 ct

In 1924 werd de luchtpostdienst in heel Amerika ingevoerd. Het land werd in drie zones ingedeeld. Een zone New York – Chicago, een zone Chicago –Cheyenne en een zone Cheyenne –  San Francisco. Binnen een zone kostte het versturen van een brief per luchtpost acht cent. Stuurde je een brief per luchtpost van New York naar San Francisco dan moest je dus 24 cent betalen. Er verschenen nieuwe luchtpostzegels met de waarden van 8, 16 en 24 cent.

In 2013 deed de US Postal Service iets opmerkelijk. Ter gelegenheid van een grote postzegeltentoonstelling in Washington brachten ze de Jenny opnieuw uit. Deze keer echter met een waarde van twee dollar en met het vliegtuig bewust op de kop.

00 postzegel nieuw

De zegels werden verkocht in een velletje van zes stuks die verpakt zaten in een ondoorzichtig enveloppe. Om de verkoop te stimuleren liet de post weten dat er tussen de zegels er honderd velletjes van zes zegels zaten waarbij het vliegtuig wel rechtop  was afgebeeld. Een soort omgekeerde omgekeerde Jenny. Omdat je pas als je de enveloppe open maakte, kon zien wat voor een velletje je had gekocht, had iedereen evenveel kans op een dergelijke “misdruk”.

00 postzegel 2013

Een goed velletje met het vliegtuig op zijn kop en een fout velletje met het vliegtuig rechtop.

Hoewel de US Postal Service van te voren toestemming had gekregen voor deze actie, kreeg zij later van de overheid toch kritiek op deze stunt. Er werd zo bewust schaarste gecreëerd werd gezegd. Het was min of meer een verkapte loterij. Een aantal vinders van het velletje meldden zich. In 2014 werd een velletje met de omgekeerde omgekeerde Jenny op een veiling voor 50.000 dollar verkocht.

Ten slotte, voor wat betreft William Robey: hij en Arthur Green zijn de enigen geweest die alle honderd zegels in hun bezit hebben gehad. Nadat hij de zegels had verkocht, heeft hij nooit meer een omgekeerde Jenny bezeten. Spijt had hij daar niet van. Van het geld kocht hij een huis en een auto. Vijf jaar later kreeg zijn dochter een ernstige ziekte. In zijn oude situatie had hij geen geld gehad om voor de medische zorg te betalen, maar nu kon hij een lening van de bank krijgen met zijn huis als onderpand. Zijn dochter herstelde en zoals ze later eens in een interview zei: “Ik heb mijn gezondheid te danken aan een velletje postzegels dat mijn vader ooit kocht.”

00 postzegel Robey

William Robey in 1940 tijdens de bruiloft van zijn dochter. Hij stierf in 1949 op 59-jarige leeftijd. Zijn hele leven lang verzamelde hij postzegels.

De omgekeerde Jenny (1)

Een paar maanden geleden verschenen er op internet een aantal leuke verhalen over de eerste officiële luchtpostvlucht van de US Postal. De aanleiding hiervoor was dat het 15 mei 2018 honderd jaar geleden was dat deze eerste officiële vlucht met luchtpost plaats vond (tussen 1911 en 1918 had de US Postal al geëxperimenteerd met verzenden per luchtpost). Ik dacht hier kan ik ook wel even een blogpost over schrijven, maar omdat ik druk bezig was met iets anders, liet ik het een paar dagen liggen en vergat het daarna. Dat zal de leeftijd zijn.

Dit weekend zag ik op de site van de Washington Post opeens weer een artikeltje over deze eerste vlucht. Oh ja, dat is waar ook dacht ik.  Daarom er toch maar even over schrijven. Nu kan ik daarmee wel wachten tot 15 mei 2068 – dan is het 150 jaar geleden dat deze vlucht plaats vond – maar tegen die tijd ben ik 112 jaar oud en is de kans groot dat ik het dan weer vergeet, dus daarom nu maar.

Er zitten twee leuke verhalen achter deze vlucht. Het eerste verhaal betreft de vlucht zelf. Het zou een dienst Washington – Philadelphia – New York worden. Zowel vanuit Washington als vanuit New York zou een vliegtuig opstijgen dat naar Philadelphia zou vliegen. Daar zouden ze elkaar ontmoeten, de post zou er uitgewisseld worden en de vliegtuigen zouden daarna weer terug vliegen naar de plaats van vertrek.

00 postzegel 0Brief die met de eerste vlucht Washington – New York mee ging. In de stempel staat ‘AIR MAIL SERVICE – WASH. N.Y. PHILA.” “MAY 15, 1918 – FIRST TRIP” “PHILA’

In Washington was er die dag een officiële bijeenkomst georganiseerd om de start van de nieuwe dienst te vieren. Op het vliegveld waren tal van hoogwaardigheidsbekleders aanwezig om het vertrek van het vliegtuig bij te wonen, waaronder de Amerikaanse president Thomas Woodrow Wilson.

Als piloot voor de vlucht was een zekere luitenant George Leroy Boyle aangewezen. Hij was een nieuweling die net van een militaire vliegschool af kwam. Hij had minder dan zestig uur vliegervaring. De reden dat hij toch voor deze belangrijke vlucht was aangewezen, was dat hij verloofd was met de dochter van Charles McChord, de Interstate Commerce Commissioner, iemand die een grote vinger in de pap had ten aanzien van het aanwijzen van de piloten voor de vluchten.

00 vliegtuigHet vliegtuig van Boyle, een ‘Curtiss JN-4HM, ook wel een ‘Jenny’ genoemd, wordt voor de vlucht klaar gemaakt. Foto: (National Postal Museum, Smithsonian Institution).

00 vliegtuig 3

Boyle, in het midden op de foto krijgt vlak voor de vlucht nog enkele instructies over de route van een collega piloot. Volgens de verhalen besteedde Boyle echter meer tijd aan zijn verloofde (dat is de vrouw rechts op foto) dan aan zijn instructies.

Onder luide toejuichingen nam Boyle vervolgens plaats in zijn toestel en startte de motor. Er gebeurde helemaal niets. Men was vergeten om het vliegtuig van brandstof te voorzien. Nu was er op dat moment op het vliegveld nergens meer brandstof voor handen, waardoor men deze uit enkele andere vliegtuigen op het vliegveld moest halen. Nadat het toestel van Boyle alsnog van brandstof was voorzien, kon hij met een vertraging van een uur om 11.45 uur alsnog opstijgen.

00 vliegtuig 4Boyle stijgt samen met een postzak met 62 kg op. (foto National Postal Museum, Smithsonian Institution )

Of het nu kwam doordat Boyle bij de instructies meer aandacht aan zijn verloofde dan aan de instructies had gegeven of vanwege een andere reden is niet bekend, maar wat tot verbijstering van de officials gebeurde, was dat Boyle na de start de verkeerde kant opvloog. Naar het zuiden in plaats van het noorden.

Boyle had al snel door dat hij verkeerd zat, zette zijn vliegtuig aan de grond om zich te oriënteren, steeg weer op, verdwaalde wederom en landde even verderop nog een keer. Bij deze landing, op 32 km afstand van Washington, brak de propeller van het vliegtuig en moest Boyle de vlucht staken. Toevalligerwijs was hij geland naast het huis van de plaatselijk postkantoorhouder. Deze bracht hem met postzak en al per auto weer terug in Washington. (De vlucht van het andere toestel vanuit New York naar Philadelphia verliep overigens wel probleemloos.)

Dankzij zijn hoge connecties zou Boyle twee dagen later nog een tweede kans krijgen van de US Postal Service. Deze keer vloog voor de zekerheid een ander vliegtuigje tijdens het begin van zijn vlucht met hem mee om hem de weg te wijzen naar de Chesapeake Bay. Boyle had de instructie gekregen om aangekomen bij de oever van deze baai deze in noordelijke richting te volgen totdat hij bij het meest noordelijk punt kwam. Vanaf daar moest hij in noordoostelijk richting verder over land naar Philadelphia vliegen.

Het ging wederom mis. Aangekomen bij Elkton sloeg Boyle niet af, maar bleef de oever van de baai (in zuidelijke richting) volgen om uiteindelijk helemaal in het meest zuidelijke puntje van de baai bij Cape Charles te belanden. Daar kwam hij zonder brandstof te zitten. Hij zette zijn vliegtuig aan de grond en had geluk dat hij naast een boerderij landde. Van de boer kon hij brandstof lenen. Deze wees hem de weg en deze keer vloog Boyle wel de goede richting op.

00 vlucht 0

Echter, zo’n 15 mijl voor zijn eigenlijk bestemming in Philadelphia raakte zijn brandstof op en zette hij in de schemering zijn vliegtuig op het vliegveld van de Philadelphia Country Club neer. Bij de landing ging het helaas mis. Het vliegtuig raakte een obstakel op de landingsbaan. Boyle werd uit het vliegtuig geslingerd. Gelukkig voor hem raakte hij hierbij slechts licht gewond. Het vliegtuig had wel veel schade. Zo brak er één van de vleugels af. Uiteindelijk zou Boyle samen met zijn postzak per trein in Philadelphia arriveren.

Ondanks aandringen van zijn toekomstige schoonvader weigerde de US Postal Service om daarna nog gebruik te maken van de diensten van Boyle.

Een maand na deze vlucht zouden Boyle en zijn verloofde trouwen. “One of the most notable of the June weddings in the capital,” Een jaar later kregen ze een kind. Drie jaar later gingen ze uit elkaar. Boyle werkte op dat moment al niet meer als piloot maar als advocaat. Hoe het verder met hem in het leven is gegaan, is niet bekend.

Tot zover het verhaal over George Boyle en de eerste vlucht. In een volgende blogpost het verhaal over de postzegels die ter gelegenheid van de eerst vlucht werden uitgegeven. Dan zal ook duidelijk worden dat de naam van deze blogpost ‘de omgekeerde Jenny’ niet op het gecrashte vliegtuig van Boyle slaat maar op iets anders .