Category Archives: Verenigde Staten

Is er leven op Europa?

Is er leven op Europa?” Als u deze vraag leest, waar denkt u dan aan?

  1. Aan een stel lamlendige teenagers van een rijk Amerikaans gezin die hangende op de bank met hun mobieltjes in de hand van hun ouders te horen te krijgen dat ze dit jaar naar Europa op vakantie gaan.
  2. Aan een sciencefictionfilm waar, nadat haast al het leven op aarde verloren is gegaan, een klein groepje overlevenden opeens een zwak radiobericht uit Europa ontvangt.
  3. Aan een wetenschappelijke discussie over de mogelijkheid dat er in de oceanen onder het ijs van de maan Europa van de planeet Jupiter leven mogelijk is.

Het juiste antwoord is C. Op basis van ruim twintig jaar oude NASA-data van de Jupiter-sonde Galileo zijn er nu sterke aanwijzingen voor het bestaan van geisers op de maan Europa die water in de vorm van pluimen de ruimte in blazen.

Europa – de maan; niet ons continent – is bedekt met een dikke laag ijs. Men vermoedt nu dat de (veronderstelde) waterpluimen afkomstig zijn van een grote zoutwateroceaan die zich onder de ijslaag bevindt. Er zou ook koolstof op de maan zijn en daarmee zouden de basis-ingrediënten aanwezig zijn voor mogelijke (primitieve) levensvormen. Je moet hierbij denken aan organismen die je ook wel in heetwaterbronnen aantreft.

De NASA is al een aantal jaar bezig met de voorbereidingen van een missie naar Europa om dit te onderzoeken. Zie hier.

00000000 europa

00000000 europa 2

Afbeeldingen zoals deze weergegeven staan op de site van de NASA. De onderste afbeelding is een ‘artist impression’ van de “Europa-lander” op de maan met op de achtergrond een geiser in werking.

Honderd procent zekerheid dat er inderdaad geisers zijn op Europa is er nog niet. Het is gebaseerd op berekeningen en interpretaties van meetresultaten. Dat er geisers op aarde zijn, is echter wel zeker. Die hebben wij vorig jaar nog gefotografeerd tijdens onze vakantie in  Amerika.

00000000 geisers

Geisers in werking in Yellowstone National Park. Is er leven in Amerika?

 

Een heksenjacht

President Trump spreekt altijd de waarheid. Oh jee, nu doe ik hetzelfde als Trump, een mededeling die niet helemaal waar is. De Washington Post houdt trouw bij hoe vaak Trump moeite heeft met de waarheid. De actuele stand ken ik niet, maar in zijn eerste volledig jaar waren het er 2140 stuks.

0000000 WP

Trump zal deze statistiek vermoedelijk zien als een onderdeel van een heksenjacht die volgens hem aan de gang is. Hij twittert er vaak over. Neem dit berichtje van 4 mei. Hij wil eigenlijk iets twitteren over de goede werkloosheidcijfers, maar op de een of andere wijze komt hij toch uit bij ‘WITCH HUNT!’.

0000000 witch

Maar goed, heeft Trump een punt? Is er sprake van een heksenjacht? Ik ben niet als Trump, dus ik ga dit objectief onderzoeken. De eerste stap in dit proces is het vast stellen wat hekserij eigenlijk is. Daartoe  bezoek ik in de Wikipedia de pagina over hekserijEn nu ben ik gelijk in verwarring. Want kijk eens naar de eerste afbeelding die ik daar aantref.

000000 witch hunt

Volgens het bijschrift is het ‘The Ride Through the Murky Air’, een illustratie uit het boek  ‘The Lancashire Witches’ van William Harrison Ainsworth, uitgegeven in 1848. Maar u en ik zien het direct. Het zijn Donald en Melania Trump op de bezem. Er is inderdaad sprake van een heksenjacht! Alleen is het Trump die op de bezem zit en de heksenjacht aanvoert.

 

Stien Baas-Kaiser

Zo, je hebt iets over Stien Baas-Kaiser geschreven zie ik”. Met deze woorden werd ik vanochtend wakker. Met een slaperig hoofd kijk ik naar Marianne die iets op haar mobiel zit te lezen. Stien Baas-Kaiser? Heb ik daar iets over geschreven? Ik kan me daar niks van herinneren.

Ik doe soms wel eens mee aan discussies op het supporters-forum van Go Ahead Eagles en op een discussieforum over Amerika, waar allerlei toeristische tips over Amerika worden uitgewisseld, maar ik kan me niet voorstellen dat ik daar iets over Stien Baas-Kaiser zou schrijven. Voor wie niet weet wie Stien Baas-Kaiser is, dat is een Nederlandse schaatsster uit de tijd van Ard en Keessie.

Maar misschien heb ik ooit eens een keer op deze site iets over haar geschreven, ja, dat moet het zijn, maar hoe ik ook mijn hersens pijnig, ik kan het me niet herinneren. Ik geef het op. “Eh, wat en wanneer heb ik iets over Stien Baas-Kaiser geschreven?” vraag ik. “Nee, niet over Stien Baas-Kaiser maar over de Steamboat Geyser. Gisteravond op het Amerika-forum” antwoordt Marianne zuchtend.

Oh, dat. Ik zag een berichtje op CNN, dat de Steamboat Geyser dit jaar al voor de derde keer was uitgebarsten en daar had ik even een berichtje op het Amerika-forum over geplaatst. De Steamboat Geyser is de grootste geiser ter wereld. Bij uitbarstingen spuwt hij soms tien keer zo veel water uit als de veel bekender Old Faithful geiser. Alleen de uitbarstingen van die geiser zijn – what’s in a name – veel betrouwbaarder te voorspellen dan de uitbarstingen van de Steamboat Geyser. Bij die laatste geiser kan er soms zelfs wel eens een paar jaar tussen de verschillende uitbarstingen zitten. Zo is de geiser in de jaren 2015 tot en met 2017 helemaal niet uitgebarsten. Maar goed, nu binnen zes weken dus drie keer.

000000 geyser steamboat 2005 2De Steamboat Geyser in actie in 2005; Foto; Hsing-Mei Wu; Wikipedia

De Steamboat Geser  is niet altijd de grootste geiser ter wereld geweest. Vroeger was dat de Waimangu Geyser in Nieuw-Zeeland. Bij uitbarstingen van deze geiser kwam het meestal zwart gekleurde water soms tot een hoogte van meer dan 400 meter. Sinds 1904 is deze geiser echter niet meer uitgebarsten.

000000 geyser NZ

Foto van een uitbarsting van de Waimangu Geyser in 1903; Wikipedia; Muir and Moodie Dunedin.

Maar goed, er was dus sprake van een misverstand. De Steamboat Geyser en  Stien Baas-Kaiser, hoe hou je zo ook uit elkaar.

000000 geyser steamboat 2005 000000 stien

Links Stien Baas-Kaiser; rechts de Steamboat Geyser.

Trump Twittert

Met de onthulling dat president Trump twittert zal ik waarschijnlijk niet de Pulitzerprijs voor de journalistiek winnen, maar toch schrijf ik vandaag hier even over. De reden is dat Trump eergisteren per tweet aankondigde dat hij Syrië ging aanvallen – je kan je overigens afvragen of het slim was om dit van te voren per tweet aan te kondigen; ik vermoed dat Trump vroeger niet vaak met stratego heeft gewonnen.

Omdat ik nieuwsgierig was of Trump vandaag weer iets over een mogelijke aanval zou twitteren, keek ik gisteren om een uur of twaalf ‘s middags even op zijn Twitteraccount. Weliswaar was het in Washington door het tijdsverschil nog maar zes uur ‘s morgens, maar Trump schijnt altijd al vroeg wakker te zijn. Hij schijnt dan liggend in zijn bed naar de ochtendshow van Fox News te kijken om vervolgens zijn mobiel te pakken om wat tweets de wereld in te sturen (die meestal betrekking hebben op wat hij net heeft gezien).

Ik probeer me wel eens voor te stellen hoe Trump er in zijn pyjama uit ziet. Ik vermoed dat hij of zo’n slobberige iets te grote streepjespyjama met knoopjes draagt of dat hij een speciaal voor hem ontworpen supermanpyjama heeft, maar dan eentje met een T in plaats van een S er op.

000 trump pyama

Ik raad u overigens aan om Trump in pyjama niet te visualiseren. Too much information. Maar om terug te komen op de tweets, Trump bleek inderdaad al getwitterd te hebben.

00 trump tweet

Hij had om zes uur s’morgens al liefst drie tweets de wereld ingestuurd. Eentje over de Failing New York Times die weer eens Fake News had gepubliceerd, één tweet over het sturen van de National Guard naar de grens met Mexico en een tweet waarin hij zei dat hij nooit gezegd had wanneer de aanval op Syrië plaats zal vinden – “Could be very soon or not so soon at all!”.

Om deze laatste tweet (de bovenste op bovenstaande afbeelding) gaat het mij. Kijkt u eens hoe oud de tweet was toen ik keek: 22 seconden oud slechts. Dat is toch beangstigend. Terwijl ik zit te denken zou Trump weer iets  twitteren, zit hij te twitteren. Trump en ik zijn op afstand met elkaar verbonden! (Tussen haakjes, de president van Amerika stuurt een boodschap de wereld in en 22 seconden later weet ik het al; moderne tijden.)

Wat ook opvallend aan die tweet is dat na 22 (!) seconden al 32 mensen op de tweet hebben gereageerd en er een commentaar onder hebben geschreven! Hoe kan dat? De tweet is nog maar 22 seconden oud. Die moet je dan toch eerst lezen, even nadenken hoe je wilt reageren en dan het ook nog eens op typen. Ik kan dat niet binnen die 22 seconden, maar dat zal wel met de ouderdom te maken hebben.

De reacties op de tweet blijven daarna komen. Als de tweet vijf minuten oud is, dan hebben al 1.894 mensen een reactie onder de tweet geplaatst:

00 trump tweet 3

Weer vijf minuten later is dit aantal opgelopen tot 3.852 stuks.

00 trump tweet 5

Het zijn overigens lang niet allemaal fans van Trump die reageren. Zie hier een viertal reacties die binnen twee minuten na het verschijnen van de tweet onder de tweet stonden.

00 trump tweet 2

Na een uur staat de teller van mensen die op de tweet hebben gereageerd op 13.312 stuks.

00 trump tweet 6

Let u ook even op het aantal mensen dat de tweet van een hartje hebben voorzien: 22.737 stuks. Let wel, aan de oostkust van Amerika is het nog maar zeven uur ‘s morgens. Het grootste gedeelte van Amerika slaapt zelfs nog

Kijken we hoeveel mensen twaalf uur na het verschijnen van de tweet deze van commentaar hebben voorzien, dan zien we dat dit er dan inmiddels meer dan 40.000 zijn.

00 trump tweet 9

41.622 mensen om exact te zijn, hebben twaalf uur na het verschijnen van de tweet  een commentaar onder het bericht van Trump geplaatst! Dat is toch zonde van de tijd? Wie leest die ruim 40.000 reacties nou? Maar ja, ten aanzien van het schrijven van nutteloze zaken ben ik met dit blog natuurlijk niet  de meest aangewezen persoon om hier iets over te zeggen.

Tot zover mijn inzending voor de Pulitzerprijs voor journalistiek onderzoek van dit jaar.

De Facebook-pixel

U leest deze bijdrage thuis, op kantoor of elders. Hoe ik dat weet? Dankzij een Facebook-pixel die ik sinds vandaag op  mijn blogposts heb staan. Voor degene die alle ophef van de laatste dagen gemist heeft, een Facebook-pixel – een onzichtbaar puntje op een website – registreert elk bezoek en controleert of de bezoeker een Facebook-account heeft. Zo ja, dan wordt die informatie opgeslagen in een cookie en die informatie wordt gebruikt om u gerichte advertenties aan te bieden. Zie bijvoorbeeld dit bericht wat gisteren op de site van de NOS stond.

00 nos

Je moet sowieso niet raar opkijken als je advertenties krijgt voorgeschoteld die met je acties op internet te maken hebben. Zo krijg ik bijvoorbeeld, nadat ik op het Go Ahead Eagles supporters-forum had getypt “We staan aan de rand van de afgrond maar we doen nu een groot stap voorwaarts”, steeds advertenties voor trapliften in de mail.

Overigens ook als u geen Facebook account hebt, zoals ik, dan nog volgt Facebook u. In België hebben ze daar een boete van 250.000 euro per dag (met een maximum van 100 miljoen) voor gekregen, omdat het daarmee de privacywet overtreedt, maar ze zijn in hoger beroep gegaan. (Zie hier)

Maar goed, ik waarschuw even – dat lijkt me wel zo netjes – dat ik u dus nu ook volg en dat ik alles van u weet en aangezien een gewaarschuwd mens voor twee telt, weet ik zelfs twee keer zo veel van u. En dat allemaal dankzij mijn Facebook-pixel. Ik heb alleen nog een klein technisch probleempje.

Het is natuurlijk niet de bedoeling dat u ziet dat er een Facebook pixel op mijn site staat, maar ik weet nog niet precies hoe ik de Facebook-pixel moet verkleinen. Voorlopig heb ik mijn Facebook-pixel daarom onder mijn blogpost geplaatst. Dankzij de pixel weet ik namelijk ook dat veruit de meeste bezoekers van mijn blogposts nooit tot het einde van de blogpost komen maar al veel eerder afhaken, dus de kans is klein dat u onder deze blogpost mijn nog net iets te grote Facebook pixel ziet.

p.s. Nog niet iedereen heeft het verdienmodel van Facebook door. Zo vroeg de 84-jarige Amerikaanse senator Orrin Hatch aan Mark Zuckenberg hoe het mogelijk was dat Facebook gratis is voor gebruikers. “Senator, we verkopen advertenties” was het antwoord.

Tot zover deze blogpost. (Volgende keer is onderstaande pixel zodanig verkleind dat u hem niet meer ziet.)

00 zuckeberg

 

 

 

Paul Simon

Volgens een berichtje in de Volkskrant van vanochtend stopt Paul Simon binnenkort met optredens. Hij heeft zijn afscheidstournee aangekondigd. Hij is al 76 jaar en vindt het mooi geweest. Een paar weken geleden kondigde Neil Diamond,  eveneens 76 jaar, ook al aan dat hij stopte.

Tja, dat krijg je als je zelf ouder wordt, al die artiesten uit je jeugd gaan of dood of stoppen met optredens. De eeuwig jonge Paul McCartney is inmiddels ook al 75.  Mick Jagger is overigens pas 74 jaar, die ik zie dus nog wel een tijdje door gaan. Hij kan een voorbeeld nemen aan Charles Aznavour, die is 93 jaar, maar treedt nog steeds op. Maar goed, Paul Simon stopt er dus mee.

00000 1 Paul SimonPaul Simon (rechts) samen met Art Garfunkel in 1966 tijdens een bezoek aan Amsterdam (foto Joost Evers; Anefo; Nationaal Archief).

Wij zijn een keer naar een concert van Paul Simon geweest. Dat was in 2006 in Amerika in South Lake Tahoe. Wij waren samen met de kinderen (toen 13 en 11 jaar oud) op rondreis in Amerika en op de dag dat wij in South Lake Tahoe waren, trad Paul Simon daar op in een openluchttheater.

00000 1 south lake tahoeSouth Lake Tahoe

Ik was jarig die dag en om dat te vieren kochten we voor 60 dollar p.p. kaartjes voor zijn concert. Uit ons reisverslag van 2006.

“[…] Het voorprogramma begint om half 8 en wij zijn er ongeveer een kwartier van te voren. Nog veel te vroeg blijkt wel, want het duurt even voordat het voorprogramma begint (een gitarist die alleen instrumentale country and western liedjes speelt; wanneer gaat hij nou eens zingen vraagt een verontwaardigde Marijke).

Na dit (saaie) voorprogramma duurt het nog eens een keer een half uur voordat we eindelijk Paul Simon te zien krijgen. Gelukkig is het al een plezier op zich om naar het publiek te kijken; hoewel alle leeftijden wel vertegenwoordigd zijn ligt de nadruk toch bij de wat hogere leeftijden. In een recensie van een ander concert van hem schreef de recensent dat dit het eerste concert was waar hij mensen met een rollator had gezien. We voelen ons opeens weer jong.

Het is erg leuk om naar het publiek te kijken. Jammer dat we geen fototoestel meegenomen hebben. Op de kaartjes stond dat fotograferen verboden was, dus hadden wij, brave Hollanders, geen toestel meegenomen. Een paar honderd andere bezoekers had hier zich echter niets van aangetrokken en er werden dan ook veel foto’s tijdens het concert gemaakt.

Tijdens het voorprogramma maar ook daarna nog wordt er druk door een deel van het publiek heen en weer gelopen. Sommige mensen blijven ook tijdens het hoofdprogramma lopen of staan, zodat er veel plekken op onze tribune vrij blijven, waar wij van profiteren door al snel naar een betere plek te verhuizen. (Pal voor Judith en Marijke zaten twee Amerikanen waarvan gezien hun omvang het terecht zou zijn geweest als deze een extra kaartje hadden moeten kopen).

Paul Simon heeft een hele band meegenomen. Deels speelt hij oude Simon en Garfunkel liedjes (heel leuk om te zien hoe het publiek massaal het la-la-laai refrein uit ‘The Boxer’ mee zingt), deels zingt hij liedjes uit zijn soloperiode. Nu we hem in het echt zien, valt het ons pas op hoe klein hij eigenlijk is. Wij dachten altijd dat Art Garfunkel zo groot was maar het is Paul Simon die zo klein is.

Wij vinden het concert geslaagd maar voor Marijke dreigt het in een klein drama te eindigen. Halverwege het optreden van Paul Simon verliest ze namelijk haar ring. Huilend probeert ze hem te zoeken maar ze kan hem nergens vinden. Waarschijnlijk is hij tussen de banken door onder de tribune op de grond gevallen. Ze vraagt aan iemand van de security of ze onder de tribune mag kijken. Dat mag maar pas na afloop van het concert als het licht weer aangaat. Na de laatste toegift (‘Bridge over Troubled Water’ met gitaarbegeleiding in plaats van piano) gaat ze samen met Judith onder de tribune zoeken. Wonder boven wonder vinden ze hem. De opluchting bij Marijke is groot.

Na het concert gaan we nog even Harveys in. Judith wil graag even haar MSN checken op het internet (dat kan daar à 49 cent per minuut). Terwijl wij staan te wachten loopt Paul Simon op een gegeven moment pal achter ons langs naar de lift. Van dichtbij valt op dat hij er al redelijk oud uitziet, wat op zich natuurlijk niet verwonderlijk is want hij is van 1941, dus al 65 jaar. Detective Martin constateert door naar de lichtknopjes te kijken dat hij een kamer heeft op de 11e van de 19 verdiepingen die het hotel telt. Onderweg terug naar ons hotel stoppen we nog even bij de McDonalds voor een milkshake voor Marijke.”

Overigens later aan het einde van de vakantie verloor Marijke de ring wederom en vond ze hem niet weer terug.

Tot slot, ik schrijf hier weliswaar over oude musici die of dood gaan of stoppen, maar zoals de oudste dochter opmerkt, dat geldt natuurlijk voor iedereen. Ook oude tramchauffeurs en bouwvakkers gaan of dood of stoppen.

 

Photoshop

Nu ben ik één van de laatste personen die iets mag zeggen over photoshoppen. Ik zal het maar schaamtevol bekennen, onderstaande foto – die ik een keer eerder op deze site heb geplaatst en waar ik te zien ben boven op de Mount Everest – is gephotoshopt.

00 mount everest

(Ik weet dat het moeilijk te geloven is, maar geloof me deze foto is niet echt, het is een knap gemaakte photoshop) 

Ik ben niet de enige die het doet. “Juf, hij doet het ook!”. In Amerika is nu ophef ontstaan over Vanity Fair. Dit bekende blad heeft een fotosessie  – had ik toch bijna photoshop getypt –  georganiseerd met een twaalftal bekende tv- en filmsterren met onder andere Oprah Winfrey, Tom Hanks, Robert De Niro, Nicole Kidman, and Reese Witherspoon. Zie hier.

Nu is over deze fotosessie op twitter ophef ontstaan. Op één van de foto’s is te zien dat Reese Withersspoon drie benen heeft en op een andere foto blijkt Oprah Winfrey drie handen te hebben, iets wat beiden tot nu toe goed verborgen hadden.

0 fotoshop

Enfin, het is nu in de openbaarheid. Reese Witherspoon hoopt dat ondanks haar drie benen iedereen haar blijft accepteren.

000 drie benen

Oprah Winfrey reageerde hierop als volgt:

000 drie handen

En ik hoop dat u mij kan vergeven dat ik heb gesuggereerd dat ik bovenop de Mount Everest heb gestaan. Wel heb ik bovenop de Vaalserberg gestaan, maar helaas zijn daar geen foto’s van.  Gelukkig zijn er van mijn maanavontuur wel foto’s en ik kan u verzekeren, dit is een echte foto genomen op de maan, niks geen photoshop!

00 moon

 

Zo groot als een voetbalveld

Afgelopen vrijdag was ik in het Rijksmuseum van Oudheden in Leiden. Ik bezocht daar de tentoonstelling over Nineveh. Mooie tentoonstelling, ik kan hem aanraden.

00 nineveh

Nineveh, gelegen in het huidige Irak – als u nog nooit van deze plaats gehoord hebt, dan geeft dat niet; ik had er ook nog nooit van gehoord – was 2700 jaar geleden de grootste stad ter wereld. Het telde toen 100.000 inwoners. In 612 voor Christus werd de stad echter door vijanden volledig met de grond gelijk gemaakt. In het museum in Leiden zijn nu diverse voorwerpen afkomstig uit de stad te zien. Bij één van deze voorwerpen stond vermeld dat het afkomstig was uit een paleis dat liefst 80.000 vierkante meter groot was. Om te benadrukken hoe groot dat wel niet was, stond er op het informatiekaartje bij vermeld dat dit meer dan zes voetbalvelden groot was.

Dat zie je wel vaker. Dat de grootte van iets wordt vergeleken met een voetbalveld. Blijkbaar zegt een vergelijking met een voetbalveld de mensen meer dan dat iets zoveel vierkante meter groot is. Niet alleen in Nederland wordt deze vergelijking gebruikt maar ook in andere landen. Enkele voorbeelden:

  • WOS Radio (de lokale omroep voor de gemeenten Westland, Midden-Delfland, Maassluis en deelgemeente Hoek van Holland.): “Binnen een straal van 600 meter van de Westlandse dorpskernen liggen 973 percelen met ruim 46 hectare aan asbestdaken. [..] Ter vergelijking, dat is ter grootte van bijna 100 voetbalvelden.”
  • Trouw in 2011 over de Tweede Maasvlakte: “Nederland wordt 4.000 voetbalvelden groter.”
  • Daily Mail: in 2017: “An ASTEROID larger than a football field is set to zoom past our planet tonight little over a week since it was discovered.”
  • The Independent in 2014: “Giant digital billboard in Times Square is bigger than a football field”

Zo zie je maar, er wordt wat afgevoetbald. Echter, je kan je soms wel eens de vraag stellen of de vergelijking wel klopt. Laten we eens beginnen met die van WOS-radio. Een gemiddeld voetbalveld is 110 meter lang en 67 meter breed, dat is dus een oppervlakte van 7370 vierkante meter. In die 46 hectare aan asbestdaken passen dus geen 100, maar ‘slechts’ 62 voetbalvelden – nog steeds veel –  maar bij lange na geen 100 velden. Hier wordt de zaak dus wat overdreven. Of neem de Tweede Maashaven, die is in totaal 2000 hectare groot. Dat zijn 2713 voetbalvelden, geen 4000 stuks.

Of neem dat digitale billboard op Times Square. Dat is 25.000 vierkante ‘feet’ groot. Dat is omgerekend 2323 vierkante meter oftewel nog niet eens 1/3 voetbalveld. Zelfs als we uitgaan van een kleiner American Football veld (dat heeft een oppervlakte van 5346 vierkant meter), dan nog komen we niet eens tot een half voetbalveld. De grootte van het bord wordt dus schromelijk overdreven. Fake news zou Trump zeggen.

Hoe groot de asteroïde van de Daily Mail in werkelijkheid was, weet ik niet. In een volgend bericht vergeleek  de krant het ding niet meer met een voetbalveld maar met een walvis. Die worden maximaal zo’n dertig meter lang. Ik vermoed dan ook dat hij dus kleiner dan een voetbalveld groot zal zijn geweest.

Het Leids Museum daarentegen schat de boel juist te klein in. In een paleis van 80.000 vierkante meter passen zelfs bijna elf voetbalvelden. Ok, het door hen gestelde, namelijk dat het paleis groter was dan zes voetbalvelden, is dus ook waar maar ze hadden het sterker kunnen brengen: “Het paleis was groter dan tien voetbalvelden bij elkaar!”

Nu kan ik nog wel meer voorbeelden gaan onderzoeken, maar aangezien deze blogpost nu  al bijna een voetbalveld groot is, stop ik er mee.

Op drums: Bill Clinton

Van Bill Clinton is bekend dat hij saxofoon speelde.

bill CLintn

Maar wat veel mensen niet weten, is dat hij voordat hij president werd hij in zijn jongere jaren een tijd lang drums heeft gespeeld in the Shadows.  Zie hem hier in 1980 enthousiast met zijn stokken slaan bij een optreden van de band in Top of the Pops met hun hit ‘Riders In The Sky’. En het was een heel bijzonder optreden, want op leadgitaar zien we in een gastrol ook nog eens Bill Gates!

bill CLintn 3

Met het witte pak op de drums Bill Clinton; rechts op de leadgitaar Bill Gates.

 

 

Stanislav Petrov

Donald Trump heeft een toespraak gehouden bij de Verenigde Naties. Over Kim Jong Un zei hij:  “Rocket man is on a suicide mission for himself and his regime” Dat lokte op twitter uiteraard direct allerlei reacties uit. De leukste vond ik deze.

Rocket man

Je moet daarbij wel even weten dat één van Elton John’s grootste hits ‘Rocket Man’ was.  (“And I think it’s gonna be a long long time / ‘Till touch down brings me round again to find / I’m not the man they think I am at home / Oh no no no I’m a rocket man /Rocket man burning out his fuse up here alone”.)

Tot zover het grappige, want het wordt natuurlijk een stuk minder leuk als de rocket man zijn naam eer aan gaat doen. Dat zou best wel eens kunnen, want over Noord Korea zei Trump verder nog: “The United States has great strength and patience, but if it is forced to defend itself or its allies, we will have no choice but to totally destroy North Korea”.

Niet echt de woorden waarmee je een conflict de-escaleert en voordat je het weet besluit zo’n Kim Jong Un om dan maar als eerste het bevel te geven om een raket af te schieten. Hopelijk geeft hij dat bevel dan aan de Noord-Koreaanse variant van Stanislav Petrov. “Aan wie?” zult u misschien zeggen. Aan de Noord-Koreaanse Stanislav Petrov dus.

Stanislav Petrov was een Russische luitenant-kolonel die op de avond van 26 september 1983 de leiding had van eenheid die vanuit een bunker bij Moskou met behulp van satellieten in de gaten moest houden of Amerika raketten naar Rusland zou sturen. Kort na mindernacht klonk er opeens een alarm en gaven de computers aan dat Amerika vanuit de westkust een kernraket richting Rusland had afgevuurd. Even later gevolgd door nog vier raketten.

De relatie tussen Rusland en Amerika was in september 1983 erg gespannen. Rusland had kort daarvoor een Koreaans verkeersvliegtuig uit de lucht geschoten en Reagan had eerder dat jaar Rusland omschreven als een “Evil of Empire”. Net zoals Trump nu, niet echt de woorden waarmee je vrienden maakt. In deze omstandigheden zag Petrov op zijn computerschermen dat Amerika vijf kernraketten naar Rusland had afgevuurd. De protocollen gaven aan dat hij direct het Kremlin moest waarschuwen die dan overeenkomstig het protocol en de vastgelegde strategie de opdracht aan Russische raketbasissen zouden geven om als antwoord op deze aanval kernraketten naar Amerika af te vuren.

Maar Petrov aarzelde. Hij vond het gek dat Amerika maar vijf raketten op Rusland afvuurde. Als Amerika zou aanvallen, dan verwachtte hij een aanval met honderden raketten, niet vijf. Petrov concludeerde daarop dat het een computerfout moest zijn en besloot om niet door te geven dat de systemen aangaven dat er Amerikaanse raketten naar Rusland onderweg waren. Wat volgde waren voor hem twintig angstige minuten voordat bleek dat hij gelijk had. Amerika had geen raketten afgevuurd. Het bleek een foute waarneming van een satelliet te zijn, waarschijnlijk veroorzaakt door de weerkaatsing van zonlicht op wolken.

Petrov werd aanvankelijk door zijn superieuren geprezen voor zijn actie, al kreeg hij wel een berisping omdat hij het voorval niet goed in het logboek had vastgelegd. Ruchtbaarheid werd er uiteraard aan het voorval niet gegeven maar in 1988 kwam toch naar buiten dat de wereld in 1983 dankzij het gezond verstand van een Russische militair was ontsnapt aan een kernoorlog.

Petrov was op dat moment al niet meer in dienst van het Russische leger. Mede omdat hij niet het protocol had opgevolgd – ook al hij had gelijk  – was hij uiteindelijk ontslagen. Nadat eind jaren tachtig zijn vrouw overleed, raakte hij aan de drank en leidde daarna een eenzaam leven. De man die in 1983 “de wereld redde” overleed in mei van dit jaar. Pas in augustus werd zijn lichaam in zijn flatje in Moskou ontdekt.

Klimaatverandering

Je kan veel van Trump zeggen maar niet dat hij geen uitvoering geeft aan zijn visie op het klimaat. Nog geen week nadat hij het klimaatverdrag opzegde, daalt de temperatuur hier al met tien graden. Wat nou opwarming van de aarde? Even een flauw grapje tussendoor. Wat is het verschil tussen Trump en een eendagsvlieg? Een eendagsvlieg heeft een langere termijnvisie.

Het vervelende is dat Trump niet de enige is in Amerika die er zo over denkt. In februari 2015 nam  bijvoorbeeld James Inhofe, de republikeinse senator van Oklahoma, een sneeuwbal mee in de senaat om aan te tonen dat er geen sprake was van opwarming van de aarde.

sneeuwbal

Daarmee aantonend dat hij het verschil tussen ‘weer’ en ‘klimaat’ niet goed snapte.

Maar goed, het regent en stormt nu dus. Dat we vaker najaarsstormen in het voorjaar zullen zien, is niet iets waardoor fietsers in Leiden verrast zullen worden. Gezien dit bord worden zij al gewaarschuwd voor regen en storm

fietsen

Gewoon een paraplu mee.

Trump eet een ijsje

Time is op bezoek geweest bij Donald Trump. Ze mochten een hapje mee-eten. In haar column in de Volkskrant citeert Sheila Sitalsing uit het blad – ik citeer op mijn beurt weer haar en als u mij wilt citeren, dat mag.

Sheila Sitalsing in de Volkskrant: ‘Het beste stukje gaat over het diner, waar een aantal verslaggevers van Time aanzat, samen met Trump en diens vicepresident Mike Pence. Trump krijgt suikervrije cola, terwijl de rest water krijgt geserveerd. Hij krijgt als enige een extra bakje saus bij de kip en bij het toetje krijgt iedereen een bolletje vanille-ijs met taart, behalve de president. Die krijgt twéé bolletjes.

Trump krijgt twee bolletjes ijs, de rest van het gezelschap maar één bolletje. Dat is toch fantastisch! Ik wil wedden dat een heleboel Amerikaanse jongetjes en meisjes nu ook president van Amerika willen worden. Overigens ook als kind at Donald Trump al graag een bescheiden ijsje. Zie hier:

00000 ijsje

Ook Nederland kent politici die graag een ijsje eten. Mark Rutte is een bekend ijsjes-eter en ook Dries van Agt mocht in zijn tijd graag een ijsje op het Binnenhof eten.

00000 ijsje van Agt1977: Dries van Agt eet een ijsje op het Binnenhof; foto Bert Verhoeff, Anefo, Nationaal Archief.

Ik moet overigens nu wat opbiechten – nee, niet dat ik ook graag een ijsje eet – maar dat de foto van de kleine Trump die een reuze ijsje eet fake news is.

00000 tweeettrump

Het jongetje dat een heel groot ijsje eet, is niet Donald Trump, maar een Nederlands jongetje, gefotografeerd in 1983. Ik trof de foto aan in het Nationaal Archief toen ik zocht op ijsjes-etende politici. Maar wat wel waar is dat Trump bij het eten met Time twee bolletjes ijs kreeg en de rest van het gezelschap maar één. Je bent tenslotte president van Amerika of niet.

Trumptowergate

Trump beschuldigt Obama er van dat hij hem heeft afgeluisterd. Een soort Watergate zeg maar. Trump heeft tot nu toe – zeer ongebruikelijke voor hem  – geen bewijs gegeven voor deze beschuldiging. Nu roept u misschien: “dat komt omdat er ook geen bewijs is”, maar  – en nu aarzel ik wel een beetje, want ik ben niet zo’n Trump-aanhanger  – er is wel degelijk bewijs. Bekijk deze foto van de Trump Tower maar eens. In eerste instantie lijkt er niets aan de hand.

Knipsel 2

Maar met speciale software kan je de spiegeling van de ramen wegnemen en als je dat met één van de ramen van de benedenverdieping doet, dan zie je dit:

Knipsel

Hoe noemen de Amerikanen dit ook al weer? O ja,  ”Caught red handed!”

Roe versus Wade

Zaterdag overleed Norma McCorvey. Zij is de Amerikaanse vrouw die als Jane Roe uit de rechtszaak ‘Roe versus Wade’ de Amerikaanse geschiedenisboeken is ingegaan. De uitspraak van het Amerikaanse Hooggerechtshof uit 1973 zorgde er voor dat abortus in Amerika werd toegestaan. Tot dan zorgde in sommige staten strenge wetgeving er voor dat in die staten slechts in hoogst uitzonderlijke situaties, namelijk als het leven van de moeder in gevaar was, abortus was toegestaan. Het effect van de uitspraak van het Hooggerechtshof (met zeven tegen twee stemmen) was dat in alle staten de bestaande abortusverboden onmiddellijk sneuvelden. Opmerkelijk genoeg heeft Norma McCorvey zelf nooit een abortus ondergaan.

Norma McCorvey, geboren in 1947, leefde in de staat Texas. Ze kende een ongelukkige jeugd met een vader die het gezin verliet en een moeder die aan de drank was. Op 10-jarige leeftijd liep ze van huis weg. Nadat ze betrapt werd op diefstal – ze nam geld weg uit een kassa van een benzinestation –  belandde ze op een tuchtschool. Later trok ze bij een familielid in die haar misbruikte, waarop ze weer terugkeerde naar haar moeder.

Op haar zestiende trouwde ze, ging uit huis en kreeg een kind. Maar omdat haar man haar mishandelde, keerde ze echter terug naar haar moeder. Ze raakte aan de drank en drugs en vertrok weer uit huis. Haar kind bleef bij haar moeder. Toen ze achttien was raakte ze wederom in verwachting. Ze stond het kind na de geboorte ter adoptie af.

In 1970 raakte ze voor de derde keer zwanger. Ze was toen 22 jaar en wilde ditmaal een abortus. Dat was, tenzij het leven van de moeder in gevaar was, echter in de staat Texas niet toegestaan. Omdat ze straatarm was – ze werkte af en toe in een rariteitenkabinet waar ze allerlei vreemde dieren moest verzorgen zoals een reusachtige rat, een stier met vijf poten en een slang met twee koppen; ook verkocht ze bloemen op straat – had ze geen geld om naar één van de staten te reizen waar abortus wel was toegestaan. Ze kwam in contact met twee advocaten uit Dallas  – Sarah Weddington en Linda Coffee –  die iemand zochten om het verbod op abortus in Texas juridisch aan te vechten. Haar zaak voldeed aan de eisen en namens haar dienden de twee juristes een klacht tegen de staat Texas in.

In de aanklacht werd haar naam niet vermeld maar werd ze geanonimiseerd aangeduid als Jane Roe. Aanvankelijk stond daar eerst Jane Doe – de gebruikelijke naam voor een onbekend vrouwelijk iemand; net zoals onbekende mannen John Doe worden genoemd –  maar omdat er ook een andere abortuszaak bij het gerechtshof liep met de naam Jane Doe werd haar naam veranderd in Jane Roe.

Zelf was ze op het moment dat de klacht in behandeling werd genomen al vijf maanden zwanger en daarmee te ver in haar zwangerschap voor een abortus. Het kind, een meisje, stond ze na de geboorte af voor adoptie. Ergens in Amerika loopt er, als ze nog leeft, dus een Jane Roe jr. rond. In 1973 deed het Hooggerechtshof uitspraak. McCorvey was er niet bij aanwezig. Ze las de uitspraak in de krant. Ze bleef jarenlang anoniem totdat ze in de jaren tachtig bekend maakte dat zij Jane Roe was. Ze ging actie voeren voor het behoud van abortus.

Halverwege de jaren negentig werd ze zwaar gelovig en liep ze over naar het andere kamp. Ze werd nu een vurig tegenstander van abortus en voerde regelmatig actie voor een verbod. Zo sprak ze op allerlei anti-abortusbijeenkomsten. Afgelopen zaterdag overleed ze op 69-jarige leeftijd.

Ook de andere naamgever van Roe versus Wade leeft niet meer. Henry Wade, die de staat Texas vertegenwoordigde, overleed in 2001 op 86-jarige leeftijd. De zaak Roe versus Wade is overigens niet de enige beroemde zaak waarbij hij betrokken was. In 1963 was hij in Dallas de openbare aanklager in de zaak van Jack Ruby – de man die Lee Harvey Oswald, de moordenaar van Kennedy, doodschoot.

00 wadeHenry Wade, de man links met een microfoon, tijdens een persconferentie op 25 november 1963; foto Library of Congres; fotograaf Bill Sauro.

Ook alle rechters uit deze historische zaak zijn inmiddels overleden, de laatste in 2005.

 

Kortetermijngeheugen

Breaking News! Donald Trump is actief op twitter!

Ok, misschien is het geen breaking news. Hij doet het namelijk wel erg vaak. Daardoor kan het gebeuren dat hij wel eens wat vergeet. Blijkbaar vond Trump het vervelend dat het inreisverbod voor inwoners van zeven Islamitische landen een ‘ban’ werd genoemd. Zijn persvoorlichter Sean Spicer verklaarde dinsdag dan ook: “A ban would mean people can’t get in, and we’ve clearly seen hundreds of thousands of people come into our country from other countries.,” Het was dan ook beslist geen ‘ban’ zei hij. Andere partijen zagen dit anders en noemden het wel een ‘ban’. Dit bracht Donald Trump er toe om gisteren dit te tweeten:

tweet trump 1(Let even op het aantal likes: 215.290 stuks;  het hoogste aantal likes dat ik ooit op een tweet heb gehad is 2).

Gelukkig is er één iemand die uitkomst kan geven of het nu wel of niet een ‘ban’ is, namelijk de bedenker van het plan zelf. We gaan daarom even tien Trump-tweets terug in de tijd en dan zien we hem op 30 januari het volgende tweeten:

tweet trump 2

A ha, we zijn er uit. Het is dus wel een ‘ban’; Trump zegt het zelf. Blijkbaar waren Trump en zijn persvoorlichter deze tweet even vergeten. Trump is al zeventig. Het kortetermijngeheugen speelt dan op. Daar heb ik, negen jaar jonger, ook last van. (Althans dat denk;  ik ben daar niet helemaal zeker van, wat op zich weer een bewijs is dat het toch zo is.)