Category Archives: kunst

Fotograferen voor beginners

Uit de serie fotograferen voor beginners:

Tip 6: Let op je eigen schaduw!

Als je een foto maakt met de zon in de rug, dan kan het gebeuren dat een deel van je eigen schaduw op de foto zichtbaar is.

schaduw 0

Let hier op. Als je hier geen aandacht aan geeft, dan wordt het probleem telkens groter en groter.

schaduw

Totdat op de foto’s alleen nog maar je eigen schaduw te zien is.

schaduw 1

Kunst kijken

Uw influencer heeft weer het nodige gezien. Zo was ik zondag in de Kunsthal in Rotterdam waar een tentoonstelling was van de Portugese kunstenares Joana Vasconcelos.  Zij maakt – met hulp van liefst zestig vaste medewerkers die haar in haar atelier assisteren – allerlei grote kunstvoorwerpen van alledaagse gebruiksvoorwerpen.

Zie hier bijvoorbeeld een paar schoenen gemaakt van pannetjes en deksels.

00000000000 kunsthal

(Op een Christie’s veiling in 2010 is dit werk door een particulier met veel geld en ongetwijfeld een groot huis gekocht voor 505.250 pond.)

Het kunstwerk heette Marilyn vernoemd naar Marilyn Monroe, omdat zij bij optredens vaak dit soort schoenen droeg. (Natuurlijk niet van dit formaat en niet gemaakt van pannen en deksels.) Dat de schoenen waren gemaakt van keukenspullen symboliseerde de positie (die van huisvrouw) die veel vrouwen in de maatschappij bekleden.

Een ander kunstwerk was een stoel bedekt met asperinestrips (bedoeld om het publiek aan het denken te zetten over de enorme hoeveelheid pillen die mensen slikken) en een soort helikopter met gekleurde struisveren.

00000000000 kunsthal 2

00000000000 helocopter

Ook hingen er een aantal keramische dierenbeelden van de Portugese kunstenaar Rafael Bordalo Pinheiro, die zij had bekleed met gehaakt textiel.

00000000000 kunsthal 4

Bij elk kunstwerk hoorde een verhaal. “Achter de ogenschijnlijke vrolijkheid van haar werk gaan maatschappelijke en sociaal-politieke thema’s schuil zoals onderdrukking, mensenrechten, identiteit en gendervraagstukken.” aldus de site van de Kunsthal.

Er hingen dan ook de nodige uitlegbordjes. Informatief maar daar hou ik eerlijk gezegd niet zo van. Niet alleen moet ik elke keer eerst weer de leesbril opzetten – en gaat er op het moment dat ik ze aan het lezen ben er altijd iemand voor staan – maar ook vind ik dat kunstwerken eigenlijk direct voor zichzelf moeten spreken. Maar het was wel interessant werk met een gedachte er achter.

Gisteren liep ik door Den Haag en daar zag ik op de Korte Voorhout een heel ander soort kunst staan: een drietal zandkastelen.

00000000000 aa

00000000000 aaa

00000000000 a

Ik vond ze mooi. Ik ben geloof ik sowieso toch meer iemand voor zandsculpturen dan voor stoelen met aspirines, maar dat zal het jongetje in mij zijn dat vroeger vaak zandkastelen bouwde.

 

 

 

Influencer

Gisteren bezocht ik samen met de jongste dochter het Haags Gemeentemuseum dat binnenkort zijn naam verandert in Kunstmuseum Den Haag. Op de site van het museum zegt directeur Benno Tempel over de naamswijziging:

Met Kunstmuseum Den Haag verwoorden we wat we zijn: een museum dat mede is opgericht door kunstenaars. Een museum waarbij er eerder kunst was dan een gebouw. Een museum dat is gevestigd in een kunstwerk, want het Berlagegebouw is daadwerkelijk onderdeel van de collectie van het museum. En ook een museum dat onlosmakelijk is verbonden met de stad Den Haag en haar inwoners.”

(Het gaat natuurlijk gewoon om de naamsbekendheid. De directeur: “Dat de huidige naam in het buitenland nauwelijks is uit te spreken draagt ook niet bij aan de gewenste uitstraling van ons museum.“)

000000000 kunstHet zonnetje straalt wel op het museum

Dankzij mijn Museumkaart waarmee ik toegang heb tot meer dan 400 musea kon ik de rij voor de kassa – die overigens alleen bestond uit mijn dochter die dankzij haar Rotterdampas er een gratis kaartje kon krijgen – overslaan en begaf ik mij alras naar de tentoonstelling Frisse Wind, een zomerse kijk op de Haagse School’. 

000000000 kunst 00

000000000 kunst0

Zie hier enkele van de mooie schilderijen die we konden bewonderen.

000000000 kunst1

000000000 kunst2

000000000 kunst3Dit schilderij van Jacob Maris zien we nu als een traditioneel schilderij, maar ruim honderd jaar geleden was dit niet zo en werd het aangekocht door de Vereniging voor Moderne Kunst. 

000000000 kunst7

Ook dit schilderij hieronder hing op de tentoonstelling. Heeft u enig idee wie de maker is?

000000000 kunst5

Het is een vroeg werk van Piet Mondriaan, die vooral bekend is geworden door zijn abstracte en non-figuratieve kunst. Dit is bijvoorbeeld  een typische Mondriaan:

000000000 kunst 8

Alleen is het in dit geval juist weer geen Mondriaan maar een kunstwerk van de Duitse kunstenaar KP Brehme waaraan ook een tentoonstelling was gewijd.

Het oeuvre  van KP Brehmer (1938 – 1997)  – ik citeer nu even de site van het museum – bestaat uit schilderijen, prenten, tekeningen en films die ogen als diagrammen, beeldstatistieken, abstracte kunst en dan weer als reclame affiches.”  Zie bijvoorbeeld deze twee landschappen:

000000000 kunst 811

000000000 kunst 9

Het was  interessant maar meer werk dat je in een museum gaat bekijken dan dat je het thuis aan de muur hangt.

Ziet u overigens wat ik aan het doen ben? Ik ben u aan het beïnvloeden! Zonder u expliciet  op te oproepen om naar dit museum te gaan of een Museumkaart of Rotterdampas te kopen schrijf ik zodanig positief over deze zaken,  dat u de neiging krijgt om één of meer van deze producten “te consumeren”.

Oftewel ik ben een influencer.  Ik krijg dan ook dik betaald door het (toekomstige) Kunstmuseum Den Haag en de organisaties die achter de Museumkaart en de Rotterdampas zitten.

Het gebruik maken van influencers behoort naast “het inzetten van positieve recensies”  – zie het blog van gisteren –  tot de moderne marketinginstrumenten. Het wordt tegenwoordig overal voor ingezet, zelfs door psychiaters, zoals deze Sigmund-strip van Peter de Wit laat zien.

00000000 sigmund

(Omdat dit de strip is uit de krant van gisteren en die krant vandaag alleen nog maar wordt gebruikt om de vis in te pakken, ben ik zo brutaal om hem hier te laten zien. De Sigmund-strips verdienen het om een zo groot mogelijk lezerspubliek te krijgen en niet direct bij het oud-papier te belanden.)

Misschien vraagt u zich af hoeveel ik nou betaald krijg in mijn rol als influencer. Er geldt hoe meer volgers een influencer heeft, hoe meer hij of zij betaald krijgt. Ik moest het dan ook doen met een gratis koekje bij de koffie in het voortreffelijke Grand Cafe in de tuinzaal van het museum. Maar zo gauw ik meer lezers krijg, word ik niet meer met koekjes betaald maar met schilderijen van Mondriaan. Daar heeft het Kunstmuseum Den Haag, wat meer bezoekers verdient, er meer dan genoeg van.

 

 

 

 

 

Voorwoord

Een beetje boek heeft een voorwoord waarin iemand het boek uitbundig aanprijst. Ik heb even gekeken op de site van Delpher, dat is de site waar je allerlei historische kranten kan inzien, om te zien wat het oudste Nederlandse krantenartikel was met daarin het woord ‘voorwoord’ in combinatie met het woord ‘boek’.

Ik trof een artikeltje aan uit de Middelburgsche Courant van 4 juni 1850. Daarin werd het boek ‘Sporen van de Natuurlijke Geschiedenis der Schepping, of Schepping en voortgaande ontwikkeling van Planten en Dieren, onder den invloed en het beheer der Natuurwetten’ – alleen de titel is al een boek op zich – besproken. Het boek bevatte een voorwoord, geschreven door een zekere Prof. G. J. Mulder. De krant citeerde uitgebreid uit dit voorwoord:

Ik ken geen Boek, dat in den laatste tijd het licht zag, hetwelk voor beschaafde liedern meer geschikt is, om in algemeene trekken der Natuur van hare meest uitmuntende zijde te vertoonen. Het zal den blik van elken Lezer met kracht bepalen bij eenen schat van kennis, die hem treffen zal, indien hij er zich voor het eerst aan waagt, maar die ook hem zal boeijen, die reeds meer of min met de Natuur is vertrouwd geworden.” aldus de professor.

000000 voorwoord

Kijk, met dat voorwoord zal de schrijver van het boek blij zijn geweest. (Al is het natuurlijk wel altijd de bedoeling van een voorwoord dat het boek een beetje opgehemeld wordt.)

De geschiedenis van het voorwoord is veel ouder dan 1850. Zo bevat het beroemde boek van Sir Thomas Malory over koning Arthur uit 1485 al een voorwoord (van William Caxton) en ongetwijfeld zijn er nog oudere voorbeelden. (Het Engelse woord voor ‘voorwoord’ is ‘preface’. Het is afkomstig uit het Latijn (‘prae fatia’), dat staat voor ‘eerder gesproken’. Grote kans dus dat er al allerlei oude Romeinse boeken met een voorwoord zijn.

Vanwaar schrijf ik nu over voorwoorden? Dat komt omdat er afgelopen maandag in de Volkskrant eenmalig een CaMu- bijdrage stond van Remco Campert. Dit ter gelegenheid van het feit dat hij 90 jaar oud was geworden. Daardoor moest ik opeens denken aan 2003 toen ik hem vroeg om een voorwoord voor mijn eerste boek te schrijven.

Remco Campert had tussen 1996 en 2006 afwisselend met Jan Mulder een korte column (CaMu) op de voorpagina van de Volkskrant. Daarin voerde hij allerlei figuren op onder andere Drs. Mallebrootje en het jonge ding uit de achterban, veldwachter Bonkjes, de boerenfamilie Kneupma en de wetenschappelijke onderzoeker Bob Bamzaai van de SOEA. Waar de SOEA een afkorting van was, weet ik niet meer – de ‘S’ zal wel van Stichting zijn. Het was in ieder geval een instituut dat allerlei onzinnige onderzoeken deed.

Nu had ik in die tijd ook zo iets, namelijk de VIENO. Dat stond voor de Vereniging voor Interessante Edoch Nutteloze Onderzoeken. Die “publiceerde” regelmatig allerlei nutteloze voetbalonderzoeken, onder andere in de Volkskrant-rubriek ‘Het Schavot’ van Bert Wagendorp. De VIENO en de SOEA van Remco Campert begaven zich dus min of meer op het zelfde onderzoeksdomein. De VIENO was iets ouder dan de SOEA maar daar stond tegenover dat Remco Campert veel leuker schreef dan ik.

Het leek me dan ook in 2003 een goed idee om Bob Bamzaai van de SOEA te vragen of hij voor mijn boek ‘De Oranje Rapporten’ – met allerlei VIENO-rapporten over het Nederlands elftal (het boek zou verschijnen ter gelegenheid van het EK voetbal in Portugal in 2004)  – een voorwoord wilde schrijven. Weliswaar had Bert Wagendorp al toegezegd om een voorwoord te schrijven, maar een boek met twee voorwoorden zou uniek zijn leek me en dan kon mijn boek zich mooi onderscheiden van andere voetbalboeken. Bovendien een boek met een voorwoord van zowel Bert Wagendorp als Remco Campert dat moest wel een goed boek zijn.

Ik trok de stoute schoenen aan en stuurde Remco Campert een brief. Volgens mij stond zijn adres toen gewoon in de telefoongids van Amsterdam. Eerlijk gezegd verwachtte ik geen reactie, maar hij stuurde een kaart terug. Op de voorkant van de kaart stond het gedicht ‘Pluk de dag’ van Cees Budding.

000000 voorwoord rc2

Op de achterkant schreef hij dat Bamzaai bereid was een voorwoord te schrijven maar dat, gezien het feit dat de SOEA niet van de wind kon leven, Bamzaai liet weten dat er wel een geldelijke vergoeding tegenover moest staan.

000000 voorwoord rc

Ik liet de kaart zien aan de jongens van de uitgeverij – het was een kleine tweemansuitgeverij – maar helaas, er was geen geld voor een voorwoord van Bob Bamzaai. Bovendien vonden ze het niet nodig, één voorwoord  – Bert Wagendorp deed het voor een fles wijn; hij bedierf daarmee behoorlijk de markt voor schrijvers van voorwoorden –  was meer dan genoeg vonden ze.

Ik stuurde Remco Campert daarom een brief terug dat de VIENO helaas niet in staat was om Bob Bamzaai te betalen voor het voorwoord van de SOEA en bedankte hem hartelijk voor zijn antwoord. (Ik heb er nu uiteraard spijt van dat ik Bob Bamzaai niet van mijn eigen geld heb ingehuurd; De kaart van Remco Campert heb ik wel altijd bewaard.)

Overigens heb ik nog een goed idee voor een boek getiteld ‘Voorwoord’. Dat bestaat dan uit een stuk van mij van een pagina of tien over de geschiedenis van het voorwoord, met enkele leuke en verantwoorde voorbeelden van voorwoorden, voorafgegaan door liefst vijftig voorwoorden voor het boek geschreven door allerlei bekende mensen. Lijkt me een uniek boek.

Ik moet het maar eens voorleggen aan mijn uitgever, als die nog weet dat ik besta (mijn laatste boek verscheen in 2012). En hoe krijg ik vijftig bekende mensen zo gek dat ze een voorwoord willen schrijven voor een boek dat alleen maar bestaat uit een korte verhandeling over het fenomeen voorwoord?

In ieder geval moeten Bert Wagendorp  – hij schreef voor al mijn boeken een voorwoord; altijd tegen een fles wijn; hij kent zijn marktwaarde niet) en Remco Campert (ook al koste het eventueel geld) tot die vijftig mensen behoren. Gezien de leeftijd van Remco Campert – dat hij nog veel ouder mag worden –  moet ik hier echter  niet te lang mee wachten.

Eureka

Ik zat me net af te vragen waarover ik zou schrijven toen ik een berichtje las over de overcapaciteit van cannabis in Oregon. Eureka! Ik had een onderwerp: Eureka.

Eureka is een plaats van zo’n 27.000 inwoners in Oregon, een kuststaat gelegen in het noordwesten van Amerika. De staat heeft volgens het berichtje dat ik las momenteel te maken met een enorme wietberg. Ze hebben een legaal overschot van meer dan 500.000 kg. Sinds 2015 is het in Oregon legaal toegestaan om cannabis te kweken en recreatief te gebruiken – daarvoor was alleen medicinaal gebruik toegestaan.

Andere staten in Amerika waar recreatief cannabisgebruik is toegestaan zijn Alaska, California, Colorado – dat was in 2012 de eerste staat waar het werd gelegaliseerd – Illinois, Maine, Massachusetts, Michigan, Nevada, Vermont en Washington (plus het District of Columbia). Medicinaal cannabisgebruik is in meer dan dertig staten toegestaan. Landelijk (‘federal’) is het recreatief gebruik van cannabis echter nog wel verboden.

00 cannabis

Nu heeft Oregon het de burgers heel gemakkelijk gemaakt om cannabis te kweken.  Ze stellen in tegenstelling tot andere staten nauwelijks eisen aan de productie. Je hebt er weliswaar een vergunning voor nodig, maar in Oregon kost die maar 1000 dollar. Ter vergelijking in Californië betaal je 10.000 dollar voor een vergunning om te produceren.

Oregon telt zo’n 4 miljoen inwoners die naar verluidt zo’n 125.000 kg – de schattingen lopen uiteen –  cannabis gebruiken.  Er is dus een grote overproductie, maar die mag niet over de staatsgrens geëxporteerd worden. Hij wordt deels vernietigd en verdwijnt deels in het zwarte circuit.

Het gevolg is dat in Oregon de prijzen alsmaar gedaald zijn en veel producenten er nu mee stoppen. Ook is er een grote overcapaciteit van winkels waar je marihuana kan kopen. De staat Oregon telt bijvoorbeeld meer winkels waar je cannabis kan kopen dan het totaal aantal filialen van Starbucks en McDonald’s in de staat samen.

Dat ik iets van cannabis in Oregon weet, komt omdat ik tijdens een vakantie in 2015 in Yosemite National Park in Californië in gesprek raakte met iemand uit Eureka. Hij vertelde dat in Eureka iedereen met de cannabis-business te maken had. De helft zat in de productie en de andere helft was gebruiker. Nu leek me dat enigszins overdreven, maar gezien zijn woeste uiterlijk sprak ik hem maar niet tegen.

Hij had een oom, zo vertelde hij, die jarenlang in Oregon illegaal cannabis produceerde en het er verkocht. Maar nu dat legaal was geworden, was de lol er van. Hij was met zijn handel verhuisd naar een staat waar het nog illegaal was. Daar kon je tenminste nog geld verdienen.

Later die vakantie kwamen we in Eureka en reden er rond. Niet op zoek naar cannabis maar naar muurschilderingen. In Eureka heb je veel muurschilderingen – murals worden ze ook wel genoemd – die al of niet onder invloed van cannabis zijn gemaakt. Zie hier enige exemplaren die wij zagen.

00 eureka 0Ik wil niet uitsluiten dat de maker van deze muurschildering cannabis gebruikte.

00 eureka 3De auto’s op deze foto zijn geen dinky toys maar echte auto’s. Als automobilist zou ik hier overigens niet toeteren.

00 eureka 4Dit was de grootste muurschildering in Eureka die wij zagen

00 eureka 00De rode auto is getekend; de witte is echt.

00 eureka v2Dit is één van de bekendste murals in Eureka.

Ik mag overigens graag “in een mural gaan staan” (zie het blog van gisteren). Dan krijg je dit.

00 eurekaAltijd in voor een goed gesprek.

En ook hieronder ben ik onderdeel van het kunstwerk.

00 eureka 000

Ik zou eigenlijk voor mijn optredens als onderdeel van de kunstwerken betaald moeten krijgen.

Voor wie ook een keer in Eureka komt, op deze site staat een wandeling van zo’n vijf kilometer beschreven die je langs 22 muurschilderingen voert.

00 eureka 0000

Laurel en Hardy in Den Haag

Over Stan Laurel en Oliver Hardy doet het verhaal de ronde dat ze ooit voor de grap een keer meededen aan een Laurel en Hardy dubbelgangerswedstrijd. Ze eindigden als zevende. Of het verhaal daadwerkelijk klopt, weet ik niet. Ik las een soortgelijk verhaal  ook een keer over Charly Chaplin.

Maar goed, dit in het achterhoofd houdend, wie van de mensen op onderstaande foto is de echte Stan Laurel? Is dat het rare mannetje rechts op de foto of is het ‘de dunne’ van “de dikke en de dunne” links op de foto? (Even tussen haakjes, ik kwam ooit een keer de omschrijving ‘Stan Laurel met diarree’ in een cryptogram tegen. De oplossing was ‘dunne’.)

00 laurel

Het antwoord op de fotovraag luidt uiteraard geen van beide. Het mannetje rechts op de foto is uw verslaggever. De ‘dunne’ links is een getekende versie. De echte Stan Laurel is al jaren dood. Hij overleed in 1965 op 74-jarige leeftijd. (Stan Laurel: “If any of you cry at my funeral, I’ll never speak to you again!”)  

Als u zich afvraagt waarom uw verslaggever zo raar met zijn hand in zijn haar staat, dat is omdat het een bekend handgebaar van Stan Laurel was. Zie bij voorbeeld het standbeeld van hem in North Shield, de plaats in het noordoosten van Engeland waar hij een deel van zijn jeugd doorbracht.

00 laurel 4

Foto Dposte46; WIkipedia

De muurafbeelding van Laurel en Hardy in Den Haag is te zien op de Schenkkade. Als u denkt, wat jammer van dat vervelende mannetje rechts op de foto, hierbij een afbeelding zonder hem.

00 laurel 3

Hiroshige

Ando Hiroshige (1797 – 1858), ook bekend als Utagawa Hiroshige, is een Japanse kunstenaar die wereldberoemd is geworden dankzij zijn prenten met landschapsafbeeldingen. Zie hier enkele werken van hem.

0 hiroshige 0

0 hiroshige 6

0 hiroshige wave

Vincent van Gogh was een groot bewonderaar. Hij verzamelde prenten van hem en heeft een tweetal nageschilderd. Links het origineel van Hiroshige; rechts de versie van Van Gogh.

0 hiroshige van gogh 0 hiroshige van gogh 2

0 hiroshige van Gogh

Echt zeldzaam zijn de prenten van Hiroshige niet. Hij heeft honderden verschillende gemaakt, die elk nog eens veelvuldig zijn afgedrukt. Soms zelfs nog tot tientallen jaren na zijn dood in 1858 . Ook zijn er allerlei moderne ‘reprints’ op de markt. Dus als je een originele prent van Hiroshige wilt kopen, moet je wel even goed opletten.

(Daarnaast zijn er nog twee andere Japanse kunstenaars uit de negentiende eeuw met de naam Hiroshigi en wel Hiroshigi II en Hiroshigi III. Dit zijn leerlingen van Hiroshigi die beiden met zijn dochter trouwden. Niet tegelijkertijd natuurlijk. Eerst de ene en na een scheiding de andere. Beiden namen na het huwelijk de naam van hun schoonvader aan.)

Vooral de originele prenten van Hiroshigi zijn erg gewild. Er worden prijzen van €100 tot soms wel zo’n €2500  voor betaald, afhankelijk van de zeldzaamheid en staat.

Op de site van Museumdepotshop, waar je werken kan kopen die Nederlandse musea niet meer willen hebben, worden momenteel af en toe door het Japanmuseum SieboldHuis  in Leiden prenten van Hiroshige te koop aangeboden. Ze zijn afkomstig uit de collectie van de arts Philipp Franz von Siebold die, toen hij in Japan woonde (1823-1829), een grote verzameling aanlegde van prenten, oude landkaarten, keramiek, herbaria, kleding en andere Japanse spullen. Je mag daarom aannemen dat de prenten die het museum te koop aanbiedt originele prenten zijn.

De prenten die dit museum aanbiedt, ook van andere Japanse kunstenaars, zijn buitengewoon populair. Binnen een minuut nadat de Museumdepotshop met ‘nieuwe’ exemplaren komt, zijn ze al weg. Vanochtend om 8.30 uur ging de shop weer open en nam ik een kijkje. Ik was precies op tijd. Er werden twaalf prenten aangeboden, waarvan één van Hiroshige.

0 hiroshige 3

Ik drukte op het plaatje en had de prent in mijn winkelmandje.

0 hiroshige

Als je de prent in je winkelmandje hebt, dan heb je hem echter nog niet “gekocht”. Iemand anders kan hem tegelijkertijd ook in zijn winkelmandje hebben gekregen. Degene die het eerst het betalingsproces heeft doorlopen is dan de koper. Je moet dus niet alleen precies op tijd in de museumshop kijken en op de afbeelding drukken, maar ook nog eens heel snel het betalingsproces doorlopen.

Dat deed ik niet. Bewust. Ik vond hem eigenlijk niet zo mooi. Het was de compositie die mij stoorde. De heuvel rechts verstoorde het beeld vond ik, evenals het blauwe heuveltje links en de donkerblauwe rand boven. Ok, dat kan je er allemaal van af knippen en dan hou je dit over.

0 hiroshige 2

Of bijvoorbeeld zo als je een ‘staande’ variant wilt hebben.

0 hiroshige 59

Kijk, dit vind ik zelf al een veel mooier plaatje, maar dat stukken afknippen van een prent, dat doe je niet. Eén van mijn verre voorvaderen uit de Amsterdamse tak, Hubertus van Neck, heeft dat in de zeventiende eeuw ooit wel gedaan en wel met de Nachtwacht van Rembrandt – hij knipte de zijkanten er van af omdat hij de compositie zonder die figuren die daarop stonden mooier vond –  en daar zijn ze bij het Rijksmuseum nu nog kwaad over.

Ik liet de prent de prent – zeker voor €250. Wel besloot ik het betalingsgedeelte tot aan het daadwerkelijke moment van betalen in te vullen. Dit voor het geval ik in de toekomst ooit wel iets op de site van de Museumdepotshop  zou willen kopen. Dan kon ik alvast zien hoe het werkte. De site vroeg om mijn NAW-gegevens en of ik mijn aankoop aangetekend wilde verzenden. Dat kostte dan 5 euro. Oké, dat is goed.

Nadat ik alles had ingevuld, en klaar was om daadwerkelijk te betalen, bekeek ik het overzicht. Het totaal door mij te betalen bedrag bedroeg 5 euro. De prent was ondertussen blijkbaar al door iemand anders afgerekend. Ik hoefde alleen nog maar het aangetekend verzenden van niets te betalen. Ja, zeg. Ik ben gekke Henkie niet. Heb ik mooi niet gedaan.

p.s. Voor wie wil weten wat Japanse prenten op veilingen doen, op de site van Catawiki zijn regelmatig allerlei online-veilingen van ‘originele’ en reprints van Japanse prenten.

 

 

 

 

 

 

 

My fifteen minutes of fame in de schaakwereld (1)

Kent u de uitdrukking ‘fifteen minutes of fame’? Die uitdrukking wordt vaak gebruikt als iemand kortstondig bekend is, meestal om iets wat niet echt belangrijk is. We hebben deze uitdrukking te danken aan Andy Warhol die in 1968 in een catalogus voor een tentoonstelling van zijn werk in het ‘Moderna Museet’ in Stockholm schreef: “In the future, everyone will be world-famous for 15 minutes”

De Amerikaanse fotograaf Nat Finkelstein stond naar eigen zeggen in 1966 mede aan de basis van deze woorden. Hij fotografeerde toen Andy Warhol voor een boek. Tientallen mensen probeerden bij die gelegenheid ook op de foto te komen, waarop Warhol zei “Iedereen wil beroemd worden”. Hierop antwoordde Finkelstein: “Yeah, for about fifteen minutes, Andy.” Of het inderdaad zo gegaan is, kunnen we niet meer navragen. Andy Warhol overleed in 1987 en Finkelstein in 2009.

0 andy warhol 2Op bovenstaande foto, tweede van links, is Andy Warhol te zien. Hij was beroemd op 2 september 1967 van 14.00 uur tot 14.15 uur, toen hij aan boord van de S.S. France sprak met de Amerikaanse auteur Tennessee Williams. (Foto James Kavallines; Library of Congress Prints and Photographs Division. New York World-Telegram and the Sun Newspaper Photograph Collection. LC-USZ62-121294).

Het Engels kent naast ‘fifteen of fame’  nog een soortgelijke uitdrukking, namelijk “a nine days’ wonder”. Die uitdrukking stamt al uit de Middeleeuwen. In een boek uit 1325 komt de uitdrukking al voor. Dat waren nog de ‘good old days’. Toen was je nog gewoon negen dagen beroemd. In de haastige wereld van vandaag nog maar een kwartiertje. En dat is dan ook de reden dat ik mijn verhaal over mijn fifteen minutes of fame in de schaakwereld nu stop en morgen pas weer vervolg.

Dan heb ik mooi twee keer mijn ‘fifteen minutes of fame’.

 

Erwin Olaf

Het Fotomuseum Den Haag organiseert samen met het Gemeentemuseum Den Haag een dubbeltentoonstelling van het werk van de fotograaf Erwin Olaf. Gisteren hebben Marianne en ik een bezoekje gebracht aan deze tentoonstellingen.

0000 olaf 0

De affiche van de dubbeltentoonstelling. Hij is vanwege succes (in twee maanden tijd al meer dan 200.000 bezoekers) verlengd tot 16 juni 2019.

In het Fotomuseum hangt zijn vroege werk uit de periode 1980 – 2000. Het betreft hier vooral zwart-wit naaktfoto’s.  Ik kreeg het idee dat Erwin Olaf in die tijd vooral bezig was om taboes doorbrekende foto’s te maken. Technisch knappe foto’s maar eerlijk gezegd vond ik die foto’s niet allemaal even interessant – met uitzondering  van een serie foto’s van jongens met een hoed op uit de tijd van Rembrandt.

In het naast gelegen Gemeentemuseum was het werk vanaf  het jaar 2000 te zien. De meeste foto’s hier waren in kleur. Die foto’s vond ik boeiender.

0000 oloaf 1

Er hingen niet alleen foto’s maar ook installaties met gefilmde portretten van mensen die langzaam bewogen, zoals deze dames uit Shanghai.

0000 oloaf 2

0000 oloaf 3Zoek de zeven verschillen

In een aparte ruimte hingen de foto’s die Erwin Olaf de laatste jaren van Willem-Alexander en zijn gezin heeft gemaakt.

0000 olaf

Er hingen meerdere series. Marianne had de pech dat op het moment dat zij met haar mobieltje een foto probeerde te maken er telkens een vervelend mannetje met een grote blauwe trui hinderlijk in beeld ging staan.

0000 olaf 1

0000 olaf 2

0000 olaf 3

0000 olaf 4

Tot slot, toen wij de portretten van de Koninklijke familie bekeken, kwam er een oud mannetje met een stok de zaal binnen gelopen. Hij keek naar de foto’s en zei toen: “Deze hebben hun kleren aan.” 

 

Een mislukte safari?

Toen wij maandag door Noordwijk fietsten, kwamen we voorbij een groot huis. Een Porsche op de oprit en twee garages. De meest opvallende auto stond echter in de tuin. Wat is het? Een kunstwerk of een herinnering aan een mislukte safari?

00 safari

Een Haagse stadswandeling

Afgelopen zaterdag liepen Marianne en ik een rondje door het centrum van Den Haag. Af en toe stonden we stil voor een winkel – logisch zult u zeggen, Marianne was erbij. De etalages waren echter niet de reden om stil te staan, nee, we stonden stil om het hele gebouw te kunnen bekijken. Het waren allemaal panden uit het begin van de vorige eeuw die gebouwd waren in de Jugendstil. (Ik had hier eerst Jugendstilstijl willen typen maar dat is geloof ik dubbelop.)

Over al deze panden wist ik Marianne allerlei interessante feitjes en wetenswaardigheden te vertellen. “Wow, wat een man, wat een kennis heeft hij toch!” zult u wellicht zeggen, maar eerlijk gezegd haalde ik deze kennis uit een boekje, dat ik een paar weken geleden voor 50 cent in de plaatselijke kringloopwinkel had gekocht, en las ik het alleen maar voor.

jugernstil

Mijn bron van informatie

Op een gegeven moment stonden Marianne en ik stil voor ‘De Duif’ een pand in de Venestraat en tuurden we omhoog. De Duif is ontworpen door architect Molenbroek, dat is dezelfde architect die ook het bekende ‘Witte Huis’ in Rotterdam  heeft ontworpen.

witte huis

Het ‘Witte Huis’ in Rotterdam, de eerste ‘wolkenkrabber’ van Nederland en waarschijnlijk ook van Europa; Foto F. Eveleens

Net toen ik Marianne wilde vertellen dat de indeling van de vensters van de Duif in het geheel was vervangen, waardoor veel van de evenwichtigheid was verloren gegaan –  dat stond in mijn boekje –  werden we aangesproken door een man die vroeg of we iets over het gebouw wilden weten.

de duifDe Duif vroeger en de Duif nu.

Ik dacht even dat het de winkelier was, maar het bleek een architectuurhistoricus te zijn die ons naar het pand zag kijken. Peter van Dam – zo bleek hij te heten – is een groot kenner van de Haagse architectuur en is bezig met een serie boeken over bekende Haagse architecten. Een drietal boeken (zie hier) is al verschenen, een vierde is onderweg.

Minstens een half uur lang heeft Peter ons vervolgens onderhouden met allerlei interessante  wetenswaardigheden over oude Haagse panden in de buurt en voor wie daarin ook is geïnteresseerd – even reclame maken – op zondag 14 april, van 10.30 – 13.00, verzorgt hij een architectuurrondleiding door het centrum van Den Haag. De kosten bedragen €7,50 en daar zit een kop koffie bij inbegrepen. Het vertrekpunt is boekhandel De Vries Van Stockum, Spui 40 in Den Haag. Voor meer informatie en aanmelden voor deze wandeling, zie de site van Van Stockum (even doorscrollen naar 14 april.)

Zelf zijn we die dag verhinderd, maar wij hebben al een deel (gratis) mogen horen. En ook zonder rondleiding loont het  om niet alleen naar de etalage van panden in de Haagse binnenstad te kijken, maar om ook eens een blik omhoog te werpen.

Kort nieuws

  1. Nieuwe lantaarnpalen langs de A44 in Den Haag aan de korte kant

lantarenpaal a44 2

lantarenpaal a44

Automobilisten klagen over de geringe hoogte van de nieuwe lantaarnpalen langs de A44. Een woordvoerder van Rijkswaterstaat verklaarde dat dit nu eenmaal het gevolg was van de opgelegde bezuinigingen. “Het moet uit de lengte of uit de breedte komen. In de breedte viel niet veel meer te halen.”

 2. Kritiek op sponsorovereenkomst kunsthandel ‘Galerie’ 

galerie

Er is veel kritiek op de uitgelekte sponsorovereenkomst die de Haagse kunsthandel ‘Galerie’ heeft afgesloten met de door haar gesponsorde kunstenaars. Volgens deze overeenkomst moeten de schilders op elk schilderij de naam van de kunsthandel vermelden. Volgens critici staat dit de artistieke vrijheid in de weg. Galeriehouder Drs. Gerrit Kwast: “Ik snap die kritiek niet. In het voetballen gebeurt het al jaren. Zo’n Messi en Ronaldo zijn ook ware kunstenaars en die lopen probleemloos met de naam van de sponsor op hun shirt. Daar doet niemand moeilijk over.

3. Al In 1958 oefenden koningin Elizabeth en koningin Juliana voor een mogelijke brexit respectievelijk een Nexit

'brexit

Er is een foto uit 1958 opgedoken waarop een gezamenlijke ‘Exit’-oefening te zien is van koningin Elizabeth, prins Philip, koningin Juliana, prins Bernhard en prinses Beatrix. Dit voor het geval er een onverwachte Brexit of een Nexit zou zijn. In het geval van een Brexit zou Koningin Elizabeth naar Nederland vluchten, in het geval van een Nexit zou Koningin Juliana de oversteek naar Engeland wagen. Beide vorsthuizen ontkennen dat er ooit een dergelijke oefening is geweest.

4. Tegenvallende opkomst manifestatie op het Malieveld van liefhebbers van het blog van Martin van Neck 

malieveld

Het aantal bezoekers van de manifestatie op het Malieveld voor liefhebbers van de blogposts van Martin van Neck viel wat tegen. Organisator Martin van Neck verklaarde na afloop:  “We gaan de zaak evalueren. Misschien moeten we iets meer aan publiciteit doen. De manifestatie was alleen aangekondigd op de blogpost, dat wordt natuurlijk niet veel gelezen. Ook waren de kaartjes voor de exclusieve ‘meet and greet’ met Martin van Neck wat aan de dure kant.

Dat volkszanger Bolle Tinus niet wist dat de Koningstunnel was afgesloten en daardoor in de file belandde hielp ook al niet. Toen hij na een uur nog niet was gearriveerd, ontstond er helaas wat onrust op het veld en moest de politie met hulp van het waterkanon de menigte verspreiden.”

waterkanon

Tot zover het korte nieuws van vandaag.

Vier verdwenen wilgen

Valt u wat op aan deze foto?

bomen

Het zijn wilgen die weerspiegelen in het water. Maar telt u ze eens. Er staan vijf grote wilgen. Maar in het water zijn negen grote wilgen te zien. Waar zijn die andere vier wilgen gebleven?

In dit geval is een citaat van de Oostenrijkse schrijver Karl Kraus – als u geen idee heeft wie dat is, ik ook niet – van toepassing. Die schijnt ooit eens gezegd te hebben: “De kunstenaar is slechts iemand die vanuit de oplossing het raadsel kan maken“.

De oplossing van dit raadsel is dat ik de foto (gemaakt door Marianne met haar mobieltje) op zijn kop heb gezet. Zo ziet hij er normaal gesproken uit.

bomen 2

Van de negen wilgen “halen” er slechts vijf  de plas. De overige vier staan daarvoor te ver naar achteren.  De Franse filmregisseur Jean-Luc Godard – u ziet, ik kijk niet op een citaatje meer of minder –  zou zeggen: “Kunst is niet de weerspiegeling van de werkelijkheid, het is de werkelijkheid van die weerspiegeling.”

Ik had de foto ook een kwart slag kunnen draaien, dan krijg je dit:

bomen 3

Maar dan had u direct gezien dat de foto gedraaid was.