Dick Advocaat

We hebben een beroemde plaatsgenoot: Dick Advocaat. Hij woont in een luxe villa aan de Vliet. Hij kocht de villa in 2013 naar het schijnt voor 2,4 miljoen euro. “De verkoper zou in eerste instantie 3,4 miljoen voor de villa hebben gevraagd. Maar toen het langer dan een jaar te koop stond, werd de prijs verlaagd naar 2,7 miljoen. Daar heeft Advocaat dus nog wat vanaf gekregen.” aldus de betrouwbare bron Shownieuws.

0 adv006 januari 1986. Het Nederlands Voetbalelftal vertrekt vanaf Schiphol naar Italië. De spelers hebben taxfree ingekocht. Bondscoach Dick Advocaat draagt twee tasjes.

In ons dorp weten we niet heel veel van onze Dick. We kennen hem dan ook niet echt. Ik citeer even een stukje uit een column uit de Volkskrant van Bert Wagendorp uit 2017.

Niemand weet iets van Advocaat, de man is een fascinerend mysterie. In een in 2009 verschenen biografie stond weinig dat ons veel verder hielp bij het doorgronden van de mens Advocaat. Hij schijnt een dochter te hebben, maar zelfs zijn beste vrienden kennen haar naam niet. Wie mevrouw Advocaat is, weet alleen mevrouw Advocaat, en mogelijk Dick zelf. Het gerucht gaat dat hij graag mag stofzuigen, maar dat is het dan ook wel zo’n beetje.”

0 adv0Uit de tijd dat hij in de jaren tachtig van de vorige eeuw nog assistent-bondscoach bij het Nederlands elftal was.; Foto’s Nationaal Archief.

Wat we wel weten is dat hij een goede trainer is. Sinds hij Jaap Stam opvolgde bij Feyenoord, gaat het een stuk beter met Feyenoord. Ze zijn onder zijn leiding geklommen van de twaalfde naar de derde plaats in de Eredivisie. Zie bij voorbeeld ook deze tweet van Sportzeloot.

0 feyenoord

Oké, het decennium is nog jong. Maar verbaasd ben ik niet. Hij woont immers in onze gemeente.

 

 

Berichten uit de ruimte

-1-

Gisteren plaatsten heel veel sites, onder andere die van de BBC, de Volkskrant en Nu.nl, een foto van dertig jaar geleden. Het betrof een foto van de aarde genomen op 14 februari 1990 door de Voyager-1. De ruimtesonde bevond zich toen op 6,4 miljard kilometer afstand van de aarde. (Inmiddels bevindt de sonde zich op 22 miljard kilometer afstand. Op deze site van de NASA kan je live “zien” waar de Voyager 1 en de Voyager 2, beide gelanceerd in 1977, zich nu bevinden.)

aarde

In de lichte baan rechts zit een wit stipje. Dat is de aarde. (De strepen op de foto werden veroorzaakt door zonlicht dat weerkaatste in de camera van de sonde.) De foto is bekend geworden als de ‘Pale Blue Dot’.

Astronaut Andre Kuipers: ‘De foto laat zien dat de aarde een minuscuul, kwetsbaar dingetje is in een onmetelijk groot heelal.

De reden dat alle nieuwssites met deze foto van dertig jaar geleden op de proppen kwamen, is dat de NASA gisteren een verbeterde versie van de foto publiceerde.

aarde 0

We zijn nog even klein.

Ook van iets dichterbij is de aarde niet groot. Zie bijvoorbeeld deze andere iconische foto genomen in 2013 door de ruimtesonde Cassini.

_110891851_pia17171_hires

Dat ding bovenaan is Saturnus. (De pijl is niet echt in het heelal te zien; hij is in de foto geplaatst om aan te geven waar de aarde te zien is. )

-2-

Sturen wij dingen de ruimte in, andersom gebeurt dat ook. Iets of iemand in de ruimte zendt signalen uit. Die worden regelmatig op aarde opgepikt, maar nu is er wat opwinding onder de wetenschappers ontstaan, want er zijn signalen opgepikt, die met een zekere regelmaat (elke zestien dagen) naar ons worden gezonden.

0 siganlen

“Mogelijk is het afkomstig van de overgebleven kern van een overleden reuzenster.”  staat er in het artikel. Maar u en ik weten wel beter wie deze signalen verzenden.

0 cupcakes

Abbey Road – 3

Rondom kerst 1986 bezochten Marianne en ik Londen. We wilden een keertje de sfeer rond kerst in Londen meemaken. Londen was in feeststemming. De winkels waren allemaal feestelijk versierd. Met een dubbeldekker reden we ’s avonds door het centrum van Londen en waren als kinderen zo blij toen bleek dat bovenin de bus de voorste rij vrij was. We zaten met onze neusjes tegen het raam gedrukt om alle verlichte etalages van de winkels goed te kunnen bekijken.

harrods

In Londen bekeken we niet alleen de kerstwinkels, we beklommen ook de Tower Bridge en bezochten een tentoonstelling in de Tower waar je de kroonjuwelen kon zien – we stonden er in een ellenlange rij; en hoewel een el maar zo’n 69 cm lang is, mag u van mij aannemen dat de rij veel langer dan dat was. Toen we eindelijk dachten dat we er waren, bleek er om de hoek nog zo’n rij te zijn.

rij

Ook reisden we met een bus heen en weer naar Portsmouth, waar op dat moment een Japanse correspondentievriendin van mij woonde – ik begon in mijn studententijd met haar te schrijven toen ze nog in Osaka woonde. Ze was een half jaar eerder met een Engelsman getrouwd. Toen we bij hen thuis waren, vroeg ik bij een kopje thee in mijn beste Engels “How was your marriage?”, waarop  hij haar een heel venijnige blik gaf (“wat heb je ze geschreven?”)

Ik bedoelde slechts te vragen hoe hun huwelijksdag was geweest, maar ja, mijn Engels – later bleek dat ze op dat moment al zo ongeveer in scheiding lagen. Niet veel later gingen ze dan ook uit elkaar. Een aantal jaar na haar scheiding ontmoette ze een Amerikaan en trouwde met hem. Ze verhuisde naar Seattle aan de westkust van Amerika. Ook daar hebben we haar tijdens een rondreis door Amerika een keertje opgezocht, maar bij die gelegenheid heb ik maar niet gevraagd hoe het met haar huwelijk ging. Ik neem aan goed, want ze wonen na twintig jaar nog steeds samen.

Het geplande culturele hoogtepunt van ons Londen-tripje moest een bezoek aan de zebra van Abbey Road worden. Dat had ik althans bedacht. Nu moet ik eerlijk zeggen dat dit niet bovenaan op het lijstje van Marianne stond, tenzij je haar lijstje zou omdraaien. Maar ze moest er wel aan geloven.

Op een druilerige morgen namen we de metro die ons in de buurt van Abbey Road zou brengen. Toen we uit het metrostation stapten, bleek het te regenen. Goed voor de plantjes, maar niet voor Marianne haar humeur. Helemaal niet toen het hard ging regenen. Aangekomen bij de zebra bleken we de enige aanwezigen te zijn. “Only mad dogs and Englishmen go out in the midday sun, only Dutch in the rain”. We konden dus niemand vragen om een foto van ons tweeën op de zebra te maken.

“Ik loop dan wel alleen over het zebrapad en dan moet jij een foto van mij maken. Dan doe ik dat daarna bij jou” stelde ik voor. “Ja, ik ben niet gek, ik kijk wel uit” antwoordde ze “Met die regen gaat mijn toestel naar z’n mallemoer. Dat doe ik niet hoor.“ Marianne sprak op een toon waaruit op viel te maken dat hier geen discussie over mogelijk was. Ik mocht nog wel een keertje – “Snel!” – van haar heen en weer over de zebra lopen – “Goed gedaan.” riep ze toen ik klaar was –  en toen liepen we met gezwinde pas weer door de regen terug naar de metrohalte. “Nou, dat was leuk.” zei ze toen we de ondergrondse weer binnen stapten.

Omdat ik geen foto had van mij lopende over het zebrapad, moest ik natuurlijk nog een keertje terug naar Abbey Road. Al snel, nou ja snel, 23 jaar later, deed die mogelijkheid zich voor. In 2009 bezochten we Londen weer. Deze keer samen met onze toen 16 en 14 jaar oude dochters. Voor het bezoek aan Londen had ik om goed voorbereid te zijn een speciale reisgids gekocht, ‘Het Londen van the Beatles’, geschreven door Piet Schreuders, Mark Lewisohn en Adam Smith. In deze mooie gids, althans dat vind ik, staan liefst 467 Beatleslocaties aangegeven die je in en om Londen kan bekijken.

londen van de beatles. 4

De eerste locatie, 57 Green St, Mayfair, London, die we bezochten was een flat waar de Beatles met zijn vieren hadden gewoond, toen ze net vanuit Liverpool naar Londen waren verhuisd. (Marianne en de dochters hadden alleen met een bezoek aan dit huis ingestemd, omdat het op maar vijf minuten lopen van het warenhuis Selfridges in Oxford Street lag.)

Ter plekke aangekomen, bestudeerde ik mijn boekje, keek omhoog, wees naar het dak en sprak toen de magische woorden: “Kijk daar helemaal bovenin, het is niet zo goed te zien vanaf beneden af, maar daar bovenin dus hebben de Beatles  in een appartement gewoond!” We staarden allemaal omhoog. Er was niks te zien.

green streetGreen Street 57 zoals te zien is op Google Street View

“Boeiend hoor, gaan we nu naar Selfridges?” sprak de oudste dochter. “Heel mooi pap” zei de jongste. “Hoeveel van die locaties staan er nog in dat boekje van jou?” vroeg Marianne. “Nog 466” zei ik. Ik voelde aankomen dat we ze niet allemaal zouden gaan bezoeken.

Ik mocht er nog één kiezen. Dat werd uiteraard de zebra bij Abbey Road. Toen we er aankwamen, regende het net, zoals 23 jaar eerder. Had ik weer, maar geloof of het niet, deze keer wilde Marianne wel wat foto’s nemen terwijl we over het zebrapad liepen. Voor degene die dit echt niet wil geloven, zie hier.

abbey road 0

De hoes van Abbey Road heeft uiteraard ook een achterkant. Hierop is een stenen straatnaambordje van Abbey Road te zien. Veel toeristen willen dan ook  graag ook met dit bordje op de foto, maar dat kan helaas niet meer. Het bordje was bevestigd aan een muur die stond op de hoek van Abbey Road en Alexandra Road. Die straat en de omliggende gebouwen bestaan niet meer. Ze zijn begin jaren zeventig gesloopt om plaats te maken voor een groot appartementencomplex. Ook is het zo dat de stenen Abbey Road straatnaambordjes zijn vervangen door onbreekbare metalen bordjes, mede omdat souvenirjagers steeds de stenen letters mee namen.

bordDe metalen bordjes in de omgeving staan helemaal vol gekliederd.

Wat de meeste toeristen echter niet weten – en ik dankzij mijn boekje wel –  is dat er toch nog één stenen Abbey Road straatnaambordje is (situatie 2009). Daarvoor moest je 800 meter richting Kilbur lopen. Op de hoek van een parkje bij de kruising van Abbey Road en Boundary Road bevond zich volgens mijn boekje het laatste  stenen Abbey Road bordje. Daar moest ik dus heen. De dames volgden mij en sjokten braaf bijna een kilometer achter mij aan. Het bordje bleek er inderdaad nog te zijn. Direct op de foto dus gezet voordat het weg gehaald zou worden. Zie hier het resultaat.

abbey road bordMarianne – linksonder niet te zien – hoefde niet zo nodig met het bordje op de foto.

Enthousiast zei ik na deze fotoshoot: “Ik weet nog veel meer leuke Beatles-locaties” en hield mijn boekje omhoog, maar de dames – allen fans van de Harry Potter boeken –  hadden andere plannen. Met gezwinde spoed begaven we ons daarom naar King’s Cross Station om daar een foto te maken van een karretje dat je zogenaamd door een muur kon duwen. Echt? Ja, echt. Ach, iedere generatie zijn eigen iconen. Zie hier hoe wij alle vier genoten van deze fotomogelijkheid.

treinstation

Enfin, ik moet maar weer eens naar Londen. Nog 465 Beatles locaties te gaan.

Abbey Road -2

Als echte Beatles-liefhebber moet je natuurlijk een keer over het zebrapad bij de Abbey Road studio in Londen hebben gelopen. Daar liepen op 8 augustus 1969 de Beatles drie keer heen en weer om een foto te laten maken voor de hoes van hun nieuwe album,

De foto was een idee van Paul McCartney. Een politieman hield tien minuten lang het verkeer tegen en fotograaf Iain Macmillan, hij stierf in 2006 op 67-jarige leeftijd, nam vanaf een keukentrapje zes foto’s. Op deze tweet van de ‘Abbey Road Studios uit augustus 2019 kan je alle zes foto’s zien. (De foto midden onder op de tweet is de foto die uiteindelijk op de hoes belandde.) Een door Iain Macmillan gesigneerde set van de zes foto’s werd in november 2014 voor een bedrag van 180.000 pond geveild.

De hoesfoto is iconisch geworden.  Zelfs iemand die toevallig op de achtergrond van de foto staat, zoals de Amerikaanse toerist Paul Cole, die daar die dag op straat op zijn vrouw stond te wachten, werd er later “beroemd” door.

Een jaar na het uitkomen van de plaat ontdekte hij toevallig dat hij op de foto stond. Zijn vrouw, die orgel in de kerk speelde, kreeg de plaat van iemand te leen, omdat ‘Here comes the sun’, één van de nummers op het album, in de kerk gespeeld zou worden. Paul Cole zag de hoes en zag tot zijn stomme verbazing dat hij er op stond. De muziek van de Beatles vond hij overigens maar niks. Hij draaide alleen maar klassieke muziek.

man

Nadat later algemener bekend was geworden dat hij  de ‘mystery man’ op de foto was, werd hij door allerlei Britse kranten geïnterviewd. In een interview met The Sun in 2004 vertelde hij: “I just happened to look up, and I saw those guys walking across the street like a line of ducks. A bunch of kooks, I called them, because they were rather radical-looking at that time. You didn’t walk around in London barefoot.”

Toen hij in 2008 op 96-jarige leeftijd overleed, stond er boven een artikeltje waarin hij werd herdacht de volgende kop.

paul cole 2Heb je 96 jaar geleefd, is dit je nalatenschap. Nou ja, misschien schrijven ze wel over mij in 2080: “Martin van Neck, de man die in 2020 over Paul Cole schreef, is gisteren op 125-jarige leeftijd overleden.”

Of Paul Cole inderdaad de man op de foto is, is overigens niet helemaal zeker. Zie bijvoorbeeld deze uitgebreide mooie blogpost van de ‘DailyBeatle’ waarin uitgebreid op de hoes wordt ingegaan met heel veel foto’s gemaakt tijdens het maken van de hoesfoto. Echt alles wat over de hoes te vertellen is, kan je in die blogpost lezen.

Niet alleen de mystery man heeft dankzij de hoes een plekje in de popgeschiedenis gevonden, dat geldt ook voor de witte Volkswagen Kever die op de foto te zien is.

auto

De betreffende Volkswagen op 8 augustus 1969. De man wiens gezicht zo hinderlijk op de foto staat, is de vrij bekende Engelse gitarist Harrison, die die dag toevallig in de buurt aan het werk was.

Het was de auto van een buurtbewoner die zijn auto wel vaker daar in de straat parkeerde. Zie hier bijvoorbeeld hoe de witte kever op 25 september 1969 aan de overkant van de studio staat (onder de boom rechts op de foto).

wiite volkswagenHet witte gebouw op de achtergrond is de Abbey Road Studio. De twee schoolmeisjes op de foto lopen bij de zebra. foto Dr. Ronald Kunze; Wikipedia.

De eigenaar van de Volkswagen was overigens niet zo blij met de hoesfoto.  Nadat de plaat uitkwam, werd namelijk zijn kentekenplaat met het kenteken LMW 281F herhaaldelijk door fans gestolen. Later verkocht de man de auto op een veiling voor 2530 pond. Hij – de auto; niet de man –  heeft een tijdje in het Volkswagen Museum in Wolfsburg tentoongesteld gestaan.

Morgen – cliffhanger (!)- meer over de keren dat ik zelf over de zebra heb gelopen. Wie niet tot morgen kan wachten, kan de rest van de dag naar deze webcam kijken. Hij staat gericht op de zebra. Regelmatig zie je er toeristen stoppen om een foto te maken.

abbey road webcam

 

Abbey Road

Gisterenavond zijn we samen met de oudste dochter en haar vriend naar een concert geweest van The Analogues in Luxor Rotterdam. (Om misverstanden te voorkomen de groep heet ‘The Analogues’ en niet  ‘The Analogues in Luxor Rotterdam.’ Ze traden op in het Luxor theater in Rotterdam.)

Het is een groep die zo goed mogelijk de Beatles studioalbums na speelt. Momenteel zijn ze bezig met een tournee in Nederland, waar ze voor de pauze het volledige Abbey Road album spelen. Na de pauze spelen ze nummers van andere Beatles-studioalbums.

De dochter had de kaartjes gekocht nadat ze een optreden van hen in de DWDD had gezien. Ze dacht dat ik dat wel leuk zou vinden. Dat had ze goed gezien.

dwdd analoguesThe Analogues in de DWDD in september 2019

Ik ben van kinds af aan al fan van de Beatles. In 1968 kocht ik als dertienjarig jongetje mijn allereerste singletje. Dat was ‘Hey Jude’ van de Beatles. Ik betaalde daar 4,25 gulden voor. Ik weet niet meer hoeveel zakgeld ik per week van mijn ouders kreeg, maar ik weet nog wel dat ik dat die 4 gulden en een kwartje best veel geld vond. Geen wonder dat de Beatles rijk waren. (Voor een lp betaalde je in die tijd 19,95 gulden.)

Ik heb het singeltje nog steeds, al zijn de tekenen des tijds na meer dan 50 jaar wel te zien. (Zowel bij mij als bij het hoesje.)

beatles

Links bovenaan had ik voor de zekerheid mijn naam op de hoes gezet. Op een gegeven moment scheurde de hoes en om te voorkomen dat het singeltje uit de hoes kapot op de grond zou vallen, plakte ik een plakbandje aan de onderkant. De plak is er in 2020 wel vanaf, dus moet ik opnieuw uitkijken dat het singeltje er niet uit glijdt.

 

beatles 3

Voor de jeugdige lezertjes, dit is dus een singeltje. Je zet er een naald op; geen gewone naald maar een muzieknaald – en laat vervolgens de platenspeler met een snelheid van 45 omwentelingen per minuut ronddraaien. (LP’s draai je met een snelheid van 33 rpm. Doe je dat toch met 45 rpm, dan krijg je heel hoge stemmen te horen. Tegenwoordig zou je dat discomuziek noemen.)

beatles 2De achterkant van het hoesje. Er bestaat nog steeds een Beatles fanclub, maar die is niet meer gevestigd aan de Telderskade 8 in Leiden – dat is volgens Google Maps overigens een gewoon rijtjeshuis, geen kantoorpand van een muziekuigeverij.

Op de achterkant van ‘Hey Jude’ stond ‘Revolution. Dat was een tamelijk luidruchtig nummer. Ik draaide het een paar keer – ik had immers ook voor de achterkant betaald – maar dat was niet tot ieders genoegen in ons huis. “Wat een herrie. Kan dat niet wat zachter” zei mijn moeder. Ach ja, oudere mensen, een andere generatie.

Maar goed, terug naar het concert van gisteren. Het mooiste nummer vond ik een nummer dat ze na de pauze speelden,  Eleanor Rigby, afkomstig van de lp Revolver. De zang werd hierbij alleen begeleid door violen. Dat was overeenkomstig de Beatles die tijdens de opname van het lied zelf ook geen enkel instrument bespeelden – ze konden veel maar geen viool spelen. (Paul McCartney die het nummer schreef, componeerde het nummer aan de piano. )

Eleanor RigbeuZie hier een YouTube filmpje van een uitvoering van het nummer door the Analugues tijdens een eerder concert in de Ziggo Dome in Amsterdam in oktober 2019.

Ze speelden ook wat luidruchtiger nummers met als hoogtepunt – of als dieptepunt; het is maar hoe je het bekijkt –  Helter Skelter. Ik citeer hiervoor even de Wikipedia. “Het nummer is een product van McCartneys inspanning om een zo luid en lelijk mogelijk klinkend geluid te creëren en wordt door muziekhistorici gezien als een belangrijke invloed in de ontwikkeling van heavy metal.” Voor mij had dat niet gehoeven. Maar gelukkig speelden ze ook nummers als ‘A day in the life’, het slotnummer van Sergeant Pepper.

a day

De gehele avond overzien was het een geslaagde avond. Vooral hun uitvoering voor de pauze van het complete Abbey Road album vond ik mooi. Tot slot – zowel van deze blogpost als van het concert –  het allerlaatste nummer dat ze speelden was ‘Revolution’, zoals gezegd de achterkant van Hey Jude. Liefst twee drummers speelden er bij het nummer mee. (Vraagje aan John Lennon tijdens een persconferentie in 1966: “Is Ringo Starr de beste drummer van de wereld?” Antwoord: “Nee, zelfs niet van de Beatles.“)

Ik moet zeggen dat het nummer veel harder klonk dan vijftig jaar eerder. Heel eventjes dacht ik: “Wat een herrie. Kan dat niet wat zachter?”

 

 

 

 

slagerij J. van der Ven

In het kader van de landelijke actie: ‘Breng je tijd ook eens een keer nutteloos door’ heb ik gekeken of ik wat informatie kon vinden over ‘Slagerij J. van der Ven’, bekend uit de beginregels van  ‘Het Dorp’  van  Wim Sonneveld.

Thuis heb ik nog een ansichtkaart
Waarop een kerk, een kar met paard
Een slagerij J. van der Ven
Een kroeg, een juffrouw op de fiets
Het zegt u hoogstwaarschijnlijk niets
Maar het is waar ik geboren ben

0000000 het dorp

‘Het Dorp’ is een Nederlandse versie van ‘La Montagne’ van Jean Ferrat, waarin hij de teloorgang bezingt van de Franse bergdorpjes.

0000000 jean Ferrat

(Voor beide afbeeldingen geldt, dat als u er op klikt u bij de YouTube filmpjes uit komt.)

Een letterlijke vertaling lag vanwege het ontbreken van bergen in Nederland niet zo voor de hand. Daarom baseerde tekstschrijver Friso Wiegersma, tevens de levenspartner van Sonneveld, de Nederlandse tekst voor dit lied op zijn jeugdherinneringen aan zijn geboorteplaats Deurne.

De strekking van beide teksten is hetzelfde. Wim Sonneveld zong in het refrein: “En langs het tuinpad van m’n vader / Zag ik de hoge bomen staan / Ik was een kind en wist niet beter / Dan dat ‘t nooit voorbij zou gaan. “,

Jean Ferrat zong (vertaald): “En toch, wat zijn de bergen mooi / Hoe kun je het je voorstellen, / bij het zien van een zwerm zwaluwen, / dat de herfst ooit zal komen ?”

Maar goed, slagerij J. van der Ven dus. Ik vroeg me af of slagerij J. van der Ven daadwerkelijk heeft bestaan? Het antwoord luidt nee. Het is vermoedelijk een combinatie van slagerij van Goch in Deurne en Jan van der Ven die daar vanaf 1942 als bedrijfsleider werkte. Ik citeer even de DeurneWiki – de Deurnese encyclopedie

“Slagerij J. van der Ve
De veel bezongen slagerij J. van der Ven uit het door Friso Wiegersma geschreven lied Het Dorp was feitelijk de nog steeds bestaande slagerij Van Goch, destijds gevestigd in de Schoolstraat in Deurne.

Carel van Goch, de grondlegger en eigenaar van slagerij Van Goch, stierf in 1942 op 46-jarige leeftijd. Hij liet een vrouw met tien kinderen achter terwijl het elfde kind onderweg was. Het oudste kind, zijn zoon Jo van Goch, was op dat moment nog maar zestien jaar oud en zat op de Sint-Henricusulo in Deurne. De overbuurman Jan van de Ven, wonend op het adres F.81, ook slager van beroep en werkzaam bij een slager in Venlo, bood uitkomst.

Jan werd aangesteld als bedrijfsleider van slagerij Van Goch, Jo van Goch werd van de ulo gehaald. Hij werd door Jan van de Ven opgeleid en begeleid tot slager en heeft uiteindelijk de slagerij voort kunnen zetten. De moeder van Friso Wiegersma, Nel Wiegersma-Daniëls, onderhield warme banden met de familie Van de Ven. Als ze op zondag onderweg was van de kerk naar huis, deed ze steevast huize Van de Ven aan.

Door hem te vernoemen in het lied Het Dorp heeft Friso Wiegersma waarschijnlijk Jan van de Ven willen eren voor de hulp die hij destijds bood aan de familie Van Goch.

Bronnen, noten en/of referenties
Vriendelijke mededeling in 2019 van mevrouw Riek van Goch-de Klein, de weduwe van Jo van Goch”

Schitterend zo’n site met allerlei historische informatie over in dit geval Deurne. Ik kan zoiets wel waarderen. De Deurnewiki levert ook twee foto’s op waar de slagerij vermoedelijk te zien is.

Uit de Deurnewiki: ‘Dorpspomp in Deurne van voor 1950 aan de Schoolstraat’’

schoolstraat deurne

Op nummer 8, achteraan aan de linkerkant van de straat, zat slagerij Van Goch, waar vanaf 1942 Jan van der Ven als bedrijfsleider werkzaam was,.

De andere foto is van wat later. Slagerij Van Goch  is hier aan de rechterkant te zien.

schoolstraat deurne 2

Ik moet zeggen dat ik de voorkeur geef aan de eerste foto, die met de pomp. Die is veel nostalgischer . “Ik was een kind en wist niet beter, dan dat ‘t nooit voorbij zou gaan.

Tot zover slagerij J. van der Ven.

Storm Ciara

Gisteren stormde het. Het was in Nederland de eerste storm met een naam, ‘Ciara’. Het geven van namen aan een storm is een experiment  om mensen bewuster te maken van gevaarlijke weersomstandigheden. Aan het eind van het stormseizoen wordt gekeken of het geven van namen aan stormen een succes is

Een storm krijgt pas een naam als er sprake is van code oranje. Bij code oranje is het devies ‘wees voorbereid’, bij code rood moet er actie worden ondernomen. Een naam maakt mensen bewuster van de gevaarlijke weersomstandigheden en zet ze aan tot actie, zo blijkt uit Brits onderzoek. Ook is het simpelweg makkelijker communiceren wanneer weerinstituten, media en overheids-instanties aan de hand van de naam weten dat ze het over dezelfde storm hebben.’ aldus weervrouw Diane Woei – het is dat ik geen naamgrappen wil maken, maar anders zou ik zeggen ‘what’s in a name’ – in de Volkskrant.

Het KNMI maakt deel uit van een groep met Britse en Ierse weerdiensten. De namenlijst van het huidige stormseizoen, begonnen in september, bestaat grotendeels uit Britse en Ierse inzendingen, waarvan de populairste zijn gekozen. De rest van de namen is afkomstig van een lijst van het KNMI. (In het kader van de Europese eenwording heette de storm Ciara in Duitsland ‘overigens Sabine’.)

Zie hier de hele Brits-Nederlandse lijst voor dit seizoen. (De eerste twee stormen hebben Nederland niet gehaald.)

0000000 storm 00(Drie maal raden welk land de namen Jan en Piet voor een storm heeft in gebracht.) 

Er werd de afgelopen dagen veelvuldig voor de storm gewaarschuwd. Ik heb ook mijn duit in het zakje gedaan.

0000000 storm

Talrijke websites hielden gisteren liveblogs bij en zowel de NOS als RTL stuurden een verslaggever de weg op. Ik vermoed dat deze verslaggevers of nog aan het begin van hun carrière of juist aan het einde van hun carrière staan (en dat de omroep van ze af wil en hoopt dat als ze voldoende rot klusjes krijgen, ze zelf ontslag nemen.)

0000000 storm 1 0000000 storm 2

Ook zagen we talloze kleurrijke weerplaatjes voorbij en ik moet zeggen dat het ware kunstwerken waren.  Zie hier wat van deze afbeeldingen.

0000000 storm 7 0000000 storm 8 0000000 storm 9 0000000 storm 10 0000000 storm 14

(Oké, de laatste afbeelding is geen weerkaart maar het schilderij ‘De blauwe regen’ van Claude Monet.)

Heel veel sportwedstrijden werden afgelast. Nou speelde Ajax de laatste tijd toch al niet de pannen van het dak af, maar dat het kampioenschap tegen de wind in fietsen halverwege gestaakt moest worden, was natuurlijk wel jammer. (Wat een vooruitziende blik overigens om dat gisteren te organiseren; als ik het KNMI  was bood ik de organisator direct een baan aan.)

0000000 storm 3

Zelf de New York Times besteedde er aandacht aan.

0000000 storm 5

Vliegtuigen van Amerika naar Europa haalden topsnelheden. Zo bereikte een KLM-vliegtuig onderweg een snelheid van 1317 km/u, dat is sneller dan het geluid. Het vliegtuig profiteerde van de extreem sterke straalstroom van 418 km/u.  British Airways  meldde vol trots dat één van hun toestellen in minder dan vijf uur van New York naar Londen was gevlogen, bijna twee uur sneller dan normaal. Ik zag overigens geen persbericht hoe lang de vluchten de andere kant op duurden, maar wellicht zijn deze nog niet aangekomen.

Maar goed, de eerste grote storm van het jaar zit er op. Zij heeft er in ieder geval voor gezorgd dat de kaart van Nederland er na de storm er heel anders uit ziet nu. Hopelijk hebben we binnenkort een oosterstorm die de boel weer terug blaast.

0000000 storm 13

 

 

Kirk Douglas

Vandaag is de Amerikaanse acteur Issur Danielovitch Demsky, beter bekend als Kirk Douglas overleden. Hij was onder andere bekend van de film Spartacus en van zijn rol als Vincent van Gogh in de film Lust of Life.

0000 kirk douglas 0

Kirk Douglas werd 103 jaar oud. Dat is niet mis. Hij trouwde twee keer en dat leverde ook twee keer twee kinderen op.  De bekendste daarvan is Michael Douglas, ook een acteur. Vroeger stond deze bekend als de zoon van Kirk Douglas, maar later werd dat andersom en gold Kirk Douglas als de vader van Michael Douglas. Zijn (tweede) vrouw Anna leeft nog . Die is momenteel 100 jaar.

Op Nu.nl staat een mooi portret van Kirk Douglas. Daarin staat onder andere het volgende.

0000 kirk douglas nu

Dit lezende denk ik dat hij oké was. (Noem je dat tegenwoordig zo?)

Omdat een deel van de filmopnames van Lust of Life uit 1955 in Nuenen plaats vond, keek ik even op de site van het Nationaal Archief en wat blijkt uit deze foto van Wim van Rossem: Kirk Douglas heeft, omdat hij hier toch was, toen ook een gastrol als schurk in een Bassie en Adriaan film gespeeld! Hier is hij als de Amerikaanse schurk Bill Dollar te zien samen met B100.

0000 kirk douglas

“Drommels, drommels en nog eens drommels!”  sprak hij bij die gelegenheid met een vet Amerikaans accent.

Een kerstboom kopen

Vandaag wil ik het met u hebben over het kopen van een kerstboom. Huh, het is februari, zult u misschien zeggen. Nou en? Bij sommige zaken moet je er vroeg bij zijn. Zo liggen er sinds vorige week in onze Albert Hein al paaseitjes en dat terwijl Pasen pas over ruim twee maanden is. (Albert Einstein zou zeggen: “Ik denk nooit aan de toekomst. Ze komt vroeg genoeg”.)

Bovendien wil ik het niet hebben over het kopen van de kerstboom voor dit jaar, maar over eentje die mijn oudste dochter en ik ruim twintig jaar geleden kochten. Ik kwam namelijk toevallig deze foto tegen.

0000 kerst

De foto is wat wazig maar dit zijn mijn oudste dochter en ik met onze zo juist gekochte kerstboom. Het was de allereerste keer dat ik samen met de dochter een kerstboom kocht. Ver hoefden we er niet voor te lopen. Vlakbij ons huis stond een kraampje dat bomen verkocht.

We bekeken het assortiment en toen wees de dochter een boom aan.  Die moest zijn. Ik had er wat twijfels bij, maar deze moest het beslist zijn zei ze. “Waarom?” vroeg ik. “Omdat hij heel veel takken heeft”, zei de dochter. “Ja, maar die zitten haast allemaal onderin.” sputterde ik tegen. “Dan kan ik er goed bij.” zei ze. Dat was een goed argument en we kochten de boom.

Terwijl we met de boom wegliepen, belde de kerstboomverkoper zijn vrouw . “Je raadt nooit welke boom ik zojuist verkocht heb.” hoorde ik hem zeggen. (Oké, dat laatste verzin ik nu.)

Thuis ging de dochter enthousiast aan de slag met het versieren van de boom.

0000 kerst 1

Vraag je nooit af of je kerstboom wel groot genoeg is. In de ogen van een kind zijn ze allemaal tien meter hoog.” – Larry Wide

Zij hield zich bezig met het versieren van de onderste helft, ik met de bovenste helft. Ik was eerder klaar.

0000 kerst 2

Toen de boom af was, lieten we vol trots het resultaat aan Marianne en de jongste dochter zien.

0000 kerst 3

“Is het niet een beetje raar model”, sprak Marianne aarzelend.  “Nee hoor, het is een heel mooie boom. Niemand heeft zo’n boom als wij.” zei ik. Daarmee was Marianne het eens. De dochter glom van trots.

Het jaar daarop kocht Marianne de boom. Die was scheef.

Ongelukkige krantenkop

Het Mauritshuis heeft een nieuwe directeur, Martine Gosselink. De Volkskrant introduceert haar in de krant met een artikeltje met als kop ‘Mauritshuis kiest slavernij-gevoelige nieuwe directeur.

000 slavernij

Als ik personeelslid van het Mauritshuis zou zijn, dan zou ik me nu toch enige zorgen gaan maken. Dan worden lange werkdagen en dergelijke.

Maar het blijkt gewoon een ongelukkige krantenkop te zijn. Online heeft de Volkskrant de kop inmiddels veranderd in ‘Mauritshuis kiest directeur met gevoel voor slavernijgeschiedenis.

000 slavernij 2

Dat zal een zucht van opluchting onder het personeel van het Mauritshuis gegeven hebben.

Foutje van Trump

De  Kansas City Chiefs wonnen afgelopen nacht de Super Bowl. Dat is de finale van het American Football seizoen. Trump was er als de kippen bij om de ploeg te feliciteren en niet alleen de ploeg maar ook Great State of Kansas (en heel Amerika).

000 foutje kansas

Er zijn echter twee steden die Kansas City heten,  eentje in de staat Kansas en eentje, vijf mijl verderop, net over de grens in de staat Missouri. De Kansas City Chiefs komen uit Kansas City, Missouri. Trump feliciteerde de verkeerde staat. Dat viel niet helemaal goed bij de inwoners van Missouri. “It’s Missouri you stone cold idiot.” aldus de voormalige (democratische) senator van Missouri Claire McCaskill.

Dat Trump niet zo goed in Aardrijkskunde is, wisten we overigens al. Zo verkondigde hij een keer vol trots dat er een ‘Beautiful wall” werd gebouwd op de grens van de staat Colorado en Mexico. Dat Colorado niet grenst aan Mexico is hierbij een detail. Waarschijnlijk verwarde Trump de staat New Mexico – die wel grenst aan Colorado –  met Mexico. Maar dat er een muur tussen Colorado en New Mexico werd gebouwd was voor beide staten nieuws.

Ook internationaal heeft hij wat problemen met de kaart. Zo verweet hij een keer de leiders van Estland, Litouwen en Letland dat zij verantwoordelijk waren voor de ellende op de Balkan in de negentig jaren – hij verwarde de Baltische staten met de Balkan.

Dat hij dacht dat Nepal en Bhuthan deelstaten van India waren in plaats van zelfstandige landen  kan gebeuren.  Net zoals hij dacht dat Ierland deel uitmaakte van het Verenigde Koninkrijk. Of dat India geen grens had met China – ze hebben een gemeenschappelijke grens van zo’n 4000 km.

Hier sprak hij in elk geval nog over bestaande landen. Maar toen hij het had over Nambia, was Trump de enige die een land met een dergelijke naam in Afrika kende. (Volgens zijn assistenten bedoelde hij hiermee Namibië en niet Zambia of Gambia.)

Dat hij in 2016 dacht dat Brussel een land was waar de EU zijn hoofdkantoor had, kan ook gebeuren, net zoals hij de vergissing andersom maakte toen hij in 2018 zei dat België een prachtige stad was.

Maar toen hij een keer tweette over Parijs en blijkbaar op dat moment dacht dat het in Duitsland lag, is wat zorgwekkender.

00 parijs(George Conway, de echtgenote van Trumps adviseur Kellyann Conway) heeft een hele serie tweets aan de geografische kennis van Trump verricht.  Voor meer voorbeelden, zie aldaar)

Tot slot, de geografische kennis van Trump houdt niet op bij de aarde. Ook in het heelal weet hij de weg te vinden. Wel was het feit dat de maan tegenwoordig onderdeel uitmaakt van Mars nieuws voor de NASA.

000 maan

Tot zover president Trump vanuit Washington gelegen in de prachtige staat Youkrain.

 

 

 

02 02 2020

Vandaag is het 2 februari 2020 oftewel 02-02-2020. Dat is een zogenaamde palindroomdatum. Als je de datum van achter naar voren leest, dan krijg je weer dezelfde datum te zien (even afgezien van spaties dan wel streepjes). 12-02-2021 is de volgende datum waarop dat gebeurt, gevolgd door 22-02-2022. Daarna moeten we tot 2030 wachten voor een volgende palindroomdag (03-02-2030).

Veel bekender is het begrip in de taal. Pop, daad, lepel, negen,  racecar, droomoord, meetsysteem en parterretrap zijn bekende voorbeelden van een palindroom.  Je hebt zelfs hele palindroom-zinnen: ‘God, red nu ‘ns ‘n underdog’; ‘Er is daar nog onraad, Sire;’ ‘Mooie zeden in Ede, zei oom’ , ‘Baas, neem een racecar, neem een Saab’, zijn daar voorbeelden van. Andere talen kennen uiteraard ook palindrooms: ‘A man, a plan, a canal: Panama.’ is een mooi Engels voorbeeld.

Palindroomdata zijn ook populaire data om op te trouwen.  “Vandaag is het 2 januari 2020 oftewel 02-01-2002. Dat is wel een mooie datum maar natuurlijk niet zo mooi als die van over een maand. Dan is het 02-02-2020. Ik zou niet verbaasd zijn als er veel mensen op die datum trouwen”  schreef ik een maand geleden. Ik was mijn tijd weer eens ver vooruit.

Wat ik toen echter niet voorzag, was dat er vandaag de dag sprake is van coronavirus-crisis. De Chinese overheid heeft daarom stellen die op 02-02-2020 wilden trouwen gevraagd om het huwelijk voorlopig uit te stellen.

00 0202 nos

Ook vraagt de Chinese overheid om begrafenissen kort te houden. Kleinere plakjes cake dus. De Linda berichtte ook over het uitstellen van bruiloften.

00 0202 linda

Alleen hebben die het gelijk al over een huwelijkscrisis. Hoe kan dat nou? Ze zijn nog niet eens getrouwd.