Category Archives: natuur

De ransuilen zijn terug

Zo’n anderhalf jaar geleden zaten er overdag een paar dagen lang een tweetal ransuilen in de boom in onze achtertuin (zie hier en hier). Ze kozen voor hun overnachting – lees hun verblijf overdag; het zijn nachtdieren –  een paar dagen lang onze boom uit, totdat ze elders in de wijk een betere boom vonden.

Echter vorige week, toen het zo warm was, zagen we opeens in de schaduw van het gebladerte van de boom de uilen weer zitten – eerlijk gezegd was het de buurman die ze zag en ons waarschuwde. Ze zijn zo tussen de takken en de bladeren soms moeilijk te zien.

00000 uilen

Het waren er deze keer zelfs vier. Ze zitten er overdag nu al een paar dagen. Als het donker wordt vliegen ze weg om ‘s morgens vroeg weer terug te komen. Soms zijn ze met zijn vieren, soms zijn het er drie, dan weer twee stuks en de laatste twee dagen zie ik er maar eentje.  Zie hier enkele foto’s toen er eentje op een tak ging zitten waar hij wat beter zichtbaar was.

00000 uilen 1

00000 uilen 2

00000 uilen 00

00000 uilen 3

Als je door de tuin loopt, dan houden ze je in de gaten. Je ziet dat ze je helemaal volgen. Dat gaat ze gemakkelijk af. Ze schijnen hun kop 270 graden te kunnen draaien.

00000 uilen 270Doe dit thuis niet na, je verrekt beslist allerlei spieren.

Dit weekend besloten ze om er helemaal hun gemak van te nemen. De boom was blijkbaar niet meer goed genoeg. Onze tuinstoelen op het terrasje was nu hun keuze.

00000 uilen 5

00000 uilen knappenDit noemen we nou “een uiltje knappen”

Het vervelende effect van het inpikken van onze stoelen is dat wij er nu niet kunnen zitten, want het zijn beschermde dieren en artikel 3.1 lid 4 van ‘Wet  Natuurbescherming verbiedt het opzettelijk storen van de vogels, dus kunnen we onze stoelen niet terug claimen.

Er is echter een kleine ontsnappingsmogelijkheid voor ons, want het verbod is niet van toepassing indien de storing niet van wezenlijke invloed is op de staat van instandhouding van de desbetreffende vogelsoort (artikel 3.1 lid 5).

Maar voorlopig laten we ze maar zitten. Vanochtend zat er weer eentje in de boom.

Weer (3)

Ook vandaag wil ik het met u hebben over het warme weer van vorige week. Mocht u overigens een derde achtereenvolgende  blogpost over dit onderwerp wat veel van het goede vinden, dan bevindt u zich in “goed” gezelschap, want in 2015 tweette  Donald Trump al.

0000 40 trump

Op het gevaar af dat u mij ‘boring‘ gaat vinden, toch nog een keertje over het weer van vorige week . Op de sociale media werd daar  vorige week namelijk druk over “gepraat”. Twee voorbeelden.

Allereerst een tweet van de politie van de stadswijk Feyenoord – u mag  drie keer raden in welke stad die wijk ligt.

0000 40 tweet politie

Ivm het weer doen wij geen achtervolgingen te voet. Verzoek is dus om niet weg te rennen als we roepen dat je moet blijven staan.
Als de temperatuur onder 20 graden zakt, doen we weer graag mee

Kijk, dat vind ik humor. Ik vond de tweet dan ook leuk, maar dan moet je net Nederland hebben. Een aantal zuurpruimen vond  dat zo’n tweet beslist niet  kon. ‘

Vinden jullie het gek, dat niemand de #politie nog serieus neemt. Jullie gedragen je als een stel pubers en zo worden jullie door menigeen ook behandeld. Shame on you!”  gaf iemand die zich een “Vrije geest” en een “creatief denker” noemde  als reactie . En iemand anders  tweette: “Neem de burger serieus door de wet uit te voeren, in plaats van janken over de temperatuur. Met deze mentaliteit zou er in zuidelijken landen chaos ontstaan. Jankers zijn het tegenwoordig.”

Zucht. Gelukkig waren er ook genoeg mensen die het voor het politie opnamen. En ook moet ik zeggen dat de politie Feyenoord steeds keurig een reactie gaf op elke klaag-reactie op de ‘zweet-tweet’, zoals:

0000 40 polpolitie

Ook degene die in zijn reactie begon over de conditie van de gemiddelde agent van de politie Feyenoord en de score die hij/zij behaald – dat woord had eigenlijk met een ‘t’  gespeld moeten worden –  bij een “coupe test“, kreeg keurig een antwoord.

0000 40 polpolitie 2

Dan een andere tweet en wel van ‘Buienradar’. Deze tweette:

0000 ijsje

Leuk gevonden en deze tweet kreeg dan ook haast alleen maar positieve reacties, al was er toch nog iemand die wat te zeuren had: “Zorg eerst maar eens dat jullie het weer goed voorspellen. Begin deze week melding dat de afkoeling vrijdag zou komen. En later wordt het elke dag een dag opgeschoven. In het Noorden hebben we nog steeds geen afkoeling.”

Dan nog even over mijn vader en het weer. Hij was geen twitteraar -gezien het feit dat hij  in 1985 overleed, is dat ook niet zo verwonderlijk. Wel was hij weervrijwilliger voor de KNMI, gespecialiseerd in onweer.  In de jaren zestig had je in Nederland een heel netwerk van vrijwilligers die allerlei meldingen over het weer aan de KNMI door gaven.

Mijn vader was ook lid.  Voor zover ik weet, gaf hij  alleen meldingen door over onweer. Hij had daartoe een speciaal formulier van de KNMI waarop hij – in het geval dat het onweerde – noteerde hoe lang het onweer duurde, de hevigheid er van en op wat voor afstand van ons huis het was. Ik hielp hem daarbij wel eens.  Als we een bliksemflits zagen, telden we hoe lang het duurde voordat we de donder hoorden en berekenden dan hoe ver weg het onweer was – elke seconde tussen flits en klap stond ongeveer voor 340 meter.

Eens in de zoveel tijd – ik geloof één keer per maand – stuurde mijn vader het formulier per post op. Wat de KNMI er dan nog mee kon, geen idee. In ruil voor zijn vrijwilligerswerk kreeg mijn vader een gratis blad van de KNMI. Daar stonden allerlei interessante verhalen over het weer, en ook over sterrenkunde in, die ik, de jonge ‘assistent-waarnemer onweer’,  met plezier las.

Weer (2)

Schreef ik gisteren over Eindhoven dat na 75 jaar het warmterecord van Warnsveld afpakte, vandaag zijn ze het al weer kwijt. Even leek Deelen in Gelderland gisteren de nieuwe recordhouder te worden, want het weerstation aldaar rapporteerde een temperatuur van 41,7 graden. Dat is behoorlijk warm. Deelen is sowieso een plaats met veel weerextremen. Ik citeer even een stukje uit het dagblad de Gelderlander.

“[…] Dat het heet is in Deelen verbaast Anne Hoogkamp en zijn vrouw Evyta uit Renkum helemaal niets. Ze hebben hier al elf jaar een kersenkraam en al ‘bizar weer mee gemaakt’. ,,Vorige week zaterdag stonden we zelfs nog met een dikke jas aan, ’’ vertelt Anne. ,,Het kan in Deelen ongelooflijk zwaar onweren en in de winter is het stervenskoud.’

Maar voordat Deelen het nieuwe record kon gaan vieren, greep de VAR in. Na het bekijken van de beelden keurde het KNMI  het nieuwe record van 41,7 graden af en uiteindelijk werd Gilze-Rijen met een temperatuur van 40,7 graden de nieuwe recordhouder.

Zie hier onder de maximumtemperaturen zoals die in de verschillende regio’s van Nederland werd gemeten.

0000 max

Ook in onze omringende landen werden nieuwe records gevestigd. Zie bijvoorbeeld deze tweet van het Britse Met Office.

0000 met offce

Opvallend is het Duitse record van 42,6 graden in Lingen. Dat ligt zo’n 30 km over de grens met Twente, waar het volgens de KNMI niet warmer werd dan 40,2 graden, een temperatuurverschil van 2,4 graden binnen dertig kilometer. Ik zou zeggen, daar moet de VAR ook maar even naar kijken.

In onze gemeente werd het volgens Weerplaza niet warmer dan 35,4 graden.

0000 40 lsd

In de grafiek wordt overigens niet alleen de temperatuur weergegeven, maar ook de grastemperatuur en de dauw-temperatuur. De laatste temperatuur is de temperatuur waaronder de vochtigheid in de lucht  gaat condenseren tot dauw.

Grastemperatuur is de temperatuur die 10 centimeter boven een met kort gras begroeide aardkorst gemeten wordt. De 10 cm-temperatuur is van belang voor agrariërs. Wanneer het op normale meethoogte niet vriest maar op 10 cm-temperatuurhoogte wel, kunnen gewassen verloren gaan doordat ze doodvriezen. Daar zullen ze gisteren geen last van hebben gehad vermoed ik.

Om een record te krijgen, kan je natuurlijk wel met de grastemperatuur gaan sjoemelen. Gewoon het gras wat korter of langer maaien.

Wat me ook aan de grafiek van onze gemeente opviel, was dat het helemaal niet de temperatuur in onze gemeente betrof, maar dat van een weerstation op 6,4 km afstand. Er staat geen weerstation van de KNMI in onze gemeente. Hallo KNMI, wat maken jullie me nou? Zo kunnen we natuurlijk nooit recordhouder worden. (Ook in Warnsveld staat geen officieel weerstation van de KNMI meer; die konden hun eigen record daardoor niet eens verdedigen; foei KNMI!)

Ik weet niet waar het weerstation staat dat is gebruikt voor onze gemeente, maar als dat 6,4 km richting de zee is, dan kan het heel goed zijn, dat het gisteren onze gemeente de warmste plek van Nederland was. Immers één km landinwaarts geeft ongeveer één graad temperatuurstijging en 35 graden plus zes graden geeft dan een temperatuur voor onze gemeente van 41 graden.

Als ik Gilzen-Rijen was, zou ik het record dus nog maar niet gaan vieren, maar even op de officiële meetresultaten van onze gemeente wachten. (En het gras in onze gemeente staat behoorlijk hoog!)

Warm

De laatste jaren van haar leven zat mijn moeder er warmpjes bij. Dat bedoel ik niet financieel maar qua temperatuur. Ze woonde namelijk in Warnsveld, een plaatsje bij Zutphen waar op 23 augustus 1944 Jan Thete, de plaatselijke huisarts die ook officieel als amateur-weerkundige voor het KNMI werkte, in zijn weerhuisje een temperatuur van 38,6 graden mat, de hoogst gemeten temperatuur ooit in Nederland.

0000 huisjeFoto, gemaakt door Jan (J.B.) Thete, zoals te zien in het  ‘Erfgoedcentrum Zutphen’; Fotocollectie Warnsveld (arch.nr. 3.030); fotonummer 3030_0242)De omschrijving luidt: “Mevr. Leneke Thate bij de ondergelopen tuin achter de praktijkwoning. Deze liep regelmatig vol water als de Baakse Overlaat in werking was. Het weerhuisje voor de waarnemingen ten behoeve van het KNMI is via blokken steen nog te bereiken.”  – Het was dit weerhuisje waar op 23 augustus 1944 de 38,6 graden werd gemeten.

Bijna 75 jaar lang zou het record blijven staan – er zou op 23 augustus een groot  feest in Warnsveld zijn om het te vieren – maar gisteren is het record verbroken. (Moet je ook geen feest organiseren, dat is de duivel verzoeken; het feest gaat overigens wel door.)

Op liefst vier verschillende plaatsen in Nederland werd gisteren een temperatuur van meer dan 39 graden geregistreerd, waarbij Eindhoven met 39,3 graden het hoogste bood en nu de nieuwe recordhouder is. Voor hoe lang is de vraag, vast geen 75 jaar, misschien zijn ze vandaag het record al weer kwijt.

Zie hier een overzicht van Weerplaza met de hoogst gemeten temperaturen in Nederland. (Het zijn overigens niet de temperaturen om 17.20 uur; dat is alleen het tijdstip waarop het overzicht is gemaakt.)

0000 warmte max2

Europees gezien stelt een temperatuur van 39,3 graden als recordtemperatuur niet zo veel voor. Zo was het in veel zuidelijke landen in Europa gisteren ruim boven de veertig graden. De hoogst gemeten temperatuur ooit in Europa was 48,0 graden, gemeten op 10 juli 1977 in Athene, Griekenland.

Het wereldrecord staat op 56,7°C, gemeten op 10 juli 1913 in Furnace Creek, Death Valley, Verenigde Staten. Zelf zijn we daar ook wel eens geweest, maar toen was het niet zo warm. Zo gaf de thermometer bij het Visitor Center in Furnace Creek tijdens ons bezoek in 2008 slechts een temperatuur aan van 49 graden.

0000 DV thermo

Bepaald frisjes. Oké, dat is niet waar, 49 graden is ook heel warm. Als je uit je auto met airconditioning stapt, dan lijkt het net alsof je tegen een muur van hitte aan loopt.

Overigens het kan zijn, dat we in 2017, toen we wederom op vakantie door Death Valley reden, getuige waren van een nieuw wereldrecord. Volgens de thermometer bij het Visitor Center in Furnace Creek was het die dag – 8 augustus 2017 –  namelijk liefst 718 graden Fahrenheit, dat is ongeveer 381 graden Celsius! Now, we are talking!

0000 DV

Marianne denkt echter dat de thermometer niet deugde, maar ik  weet dat zo net nog niet. Misschien waren we wel getuige van het nieuwe wereldrecord. Het was in ieder geval warm.

Een rode tulp

Heeft u enig idee wat voor een bloem dit is?

000000 tulp 0

Ik heb behoorlijk ver ingezoomd, oké misschien een tikkeltje te ver om de bloem te herkennen. Of heeft u al een idee?

000000 tulp 1

Iets verder uitgezoomd. Weet u het nu? Ik zal een tipje van de sluier oplichten. Hij is rood. Maar voor het geval u het nog niet ziet, hier nog verder uitgezoomd.

000000 tulp 2a

Een klaproos dus. Maar waarom heet deze blogpost dan ‘een rode tulp’ zult u wellicht zeggen? Dat was om u op het verkeerde been te zetten. Lesson to be learned: Geloof niet direct alles wat u leest.

000000 tulp 3

Dit is de originele foto. Onze gemeente snoeit tegenwoordig lang niet alle borders meer. Dat geeft soms een kleurrijk geheel.

 

The first 12,5 years of two Giant Sequoias

Een bekend fenomeen in de filmwereld zijn de vervolgfilms. Heeft een bepaalde film succes dan verschijnen er later vaak allerlei vervolgfilms. Denk bijvoorbeeld aan de reeksen Rocky 1 t/m 7, Star Trek 1 t/m 6 of The First Seven Days 1 t/m 8. Meestal zijn de vervolgfilms een stuk minder dan het origineel.

Ook op YouTube zie je dit. Zo zag ik daar een reeks over twee sequoia-boompjes.

  • the first five years of two Giant Sequoias (31.080 weergaven)
  • the first seven years of two Giant Sequoias (34.235 weergaven)
  • the first nine years of two Giant Sequoias (85.849 weergaven)
  • the first ten years of two Giant Sequoias (25.042 weergaven)
  • the first eleven years of two Giant Sequoias (5.762 weergaven)
  • the first 12,5 years of two Giant Sequoias (66 weergaven)

Bij elkaar zijn dit soort filmpjes 182.044 keer bekeken. Toch kan je aan de aantallen weergaven van het laatste filmpje zien, dat het concept op een gegeven moment wel uitgewerkt is. De laatste uit de reeks is maar 66 keer bekeken. (Ok, dat filmpje staat nog maar een dag op YouTube.)

Enfin, deze hele inleiding dient om aan te geven dat ik een nieuw filmpje van de twee sequoia-boompjes heb gemaakt: The first 12,5 years dus. De eerste vijf minuten zijn zo ongeveer hetzelfde als het vorige filmpje, maar dan (NEW!) volgt er een nieuwe minuut. Met deze keer ook bewegende beelden van de boompjes. En let op, er is hierbij niet gebruik gemaakt van stuntbomen en dergelijke. De twee boompjes figureren zelf in alle opnames. Zie hier het resultaat:

boom

(Op het plaatje klikken om naar het filmpje op YouTube te gaan.)

Overstekend groot wild

Dit is verkeersbord RVV J27 – Vooraanduiding groot wild.

bord

De officiële betekenis luidt: ‘Kans op overstekend groot wild’

Als je zo’n bord ziet, dan moet je oppassen voor overstekende herten en dergelijke. Voor je het weet steekt er zo’n dier de weg over. Dat ze heel snel zijn, bewijst wel dit bord dat wij onlangs langs de kant van de weg zagen staan. Het hert springt hier zelfs al uit het bordbord 2

Maar al is hert nog zo snel, het verkeersbord achterhaalt het wel. Behalve als u dit bord ziet staan.

bord 3

Dan is er sprake van zulke snelle herten, dat zelfs verkeersborden er niet meer voor kunnen waarschuwen. Hier moet u echt oppassen voor overstekend wild.

Overigens vinden er jaarlijks zo’n 6000 tot 8000 botsingen met overstekend wild plaats. Het kan iedereen overkomen. In 2014 reed prof. mr. Pieter van Vollenhoven een hert aan. Hij twitterde er het volgende over.

tweet pieter

De Ireen waarop hij zeer trots was in deze tweet, was Ireen Wüst. Zij had zojuist een gouden medaille gewonnen op de Olympische Spelen. Dat Pieter van Vollenhoven dit in één tweet combineerde met de aanrijding van het hert, leverde op twitter onder de hashtag ‘Vollie’ een hoop parodieën op. Zie hier bijvoorbeeld die van Fokke & Sukke en van het hert zelf.

tweet hert

Het hert overleefde de botsing overigens niet. De volgende dag tweette prof. mr. Pieter

tweet pieter.JPG2

Dat het hert gelukkig dood gevonden was, klonk een beetje ongelukkig. Mr. Pieter bedoelde het anders.

Tot slot wat te doen als er plotseling een hert of ander groot wild vlak voor u oversteekt.  Wat u volgens de experts niet moet doen, is proberen het te ontwijken. Dat schijnt juist een grotere kans op een ernstig ongeluk te geven, Ik citeer daarom  – wordt dit toch nog een leerzame blogpost – even een stuk van de site van RTL-nieuws. 

Maar wat als een zwijn of hert plotseling oversteekt en je hebt niet de tijd om rustig gas te minderen? Stichting Safety Experience Centre raadt ontwijken streng af. “Ontwijken zorgt alleen maar voor meer gevaar, veel ongelukken in het verkeer komen door het ontwijken van wild”, vertelt Edwin Abbring namens de stichting. “De boom, de vangrail of zelfs een andere bestuurder is zo geraakt.”

Wat moet je dan wel doen? “Probeer zo hard, maar gecontroleerd mogelijk te remmen. Kijk goed in de spiegel en hou je stuur recht”, legt Abbring uit. “In de praktijk blijkt dat nog best lastig door gebrek aan tijd. Maar als het je gelukt is, wacht dan altijd nog even of er niet nog een dier aankomt, ze zijn vaak niet alleen namelijk.”

Ter ondersteuning van dit punt staat er deze foto bij het artikel.

zwijn

“Als het dus niet mogelijk is om te remmen moet je volgens Abbring, hoe stom dat ook klinkt, het dier aanrijden. “Anders breng je jezelf en misschien wel anderen in gevaar,” waarschuwt hij. Als je het dier hebt aangereden gelden wel een aantal regels.

“Bel altijd 112 of 0900-8844 als je een dier hebt aangereden, anders ben je strafbaar”, zegt Gijs van Ardennen (van de Stichting Wildaanrijdingen Nederland). Zij krijgen een melding wanneer er wordt gebeld over een aangereden dier. “Onze vrijwilligers moeten binnen een half uur ter plaatse zijn.”

 

Nijlganzen

Vandaag wil ik het met u hebben over nijlganzen. Een belangrijk onderwerp. Nou eerlijk gezegd niet, maar goed nijlganzen dus. Gisteren zag ik bij ons in de buurt dit vijftal lopen.

nijlgans

Het leek wel of het kleine gansje vergezeld werd door vier lijfwachten. En dat zou best wel eens kunnen, want nijlganzen schijnen agressieve beesten te zijn. Ik citeer even een stukje uit de Wikipedia:

De nijlgans leeft voornamelijk op het land, hoewel hij goed kan zwemmen. In het broedseizoen verdedigt hij een territorium, soms zelfs agressief, maar ook onderling zijn ze weinig verdraagzaam. Die agressiviteit is trouwens het handelsmerk van deze ganzen. Ze passen brute kracht toe om het nest van een andere vogel in te pikken – waarvan vooral grauwe ganzen, maar ook roofvogels, kraaien, eenden en dergelijke, slachtoffer zijn – en om de kleintjes van andere eendachtigen te verdrinken.”

Geen wonder dat het kleine gansje lijfwachten nodig heeft.

p.s. Heel eerlijk gezegd heb ik de foto een klein beetje bewerkt. Niet veel overigens. Ik heb een paar kleine puntjes aangepast. Zo heb ik de broertjes en zusjes van de kleine gans weggehaald, evenals zijn moeder. Verder heb ik wat kopieën toegevoegd van vader gans, maar voor de rest heb ik de foto ongewijzigd gelaten. Zie hier het origineel van de foto.

lelijke eend

Het blijven agressieve beesten richting andere “eendachtigen”.

Clingendael

Gisteren was het mooi weer en omdat de rododendrons bloeien fietste ik even naar landgoed Clingendael, gelegen in de wijk Benoordenhout in Den Haag, op de grens met Wassenaar.

000000000 clingendael a

000000000 clingendael c

Landgoed Clingendael is in de zeventiende eeuw aangelegd. Het is heel lang particulier bezit geweest. In 1953 kocht de gemeente Den Haag het en sindsdien is het opengesteld voor het publiek.

000000000 clingendael 11(Foto genomen met een grote selfiestick)

Op het landgoed is het Instutuut Clingendael gevestigd, dat onderzoek doet rondom internationale betrekkingen. Ook verzorgen ze trainingen voor diplomaten.  Voor het geval u denkt, hé dat is toevallig, dat Instituut Clingendael gevestigd is op landgoed Clingendael, dan heb ik er nog wel eentje uit de overtreffende trap voor u: wist u dat de schrijver Louis Couperus geboren is op het Louis Couperusplein in Den Haag? Over toeval gesproken.

Zie hier het landhuis waar het instituut in is gevestigd.

000000000 clingendael 00

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd het huis bewoond door rijkscommissaris Arthur Seyss-Inquart, na de Tweede Wereldoorlog opgehangen als oorlogsmisdadiger. Op het landgoed liet hij ook wat bunkers bouwen. Leuk detail, hij liet de opstaande stenen bij de hondengraven platleggen omdat hij bang was dat zich er sluipschutters achter zouden verstoppen.

000000000 hitler

Seyss-Inquart samen met Hitler in Wenen in 1938.

Op het landgoed bevindt zich ook een Japanse tuin.  Marguérite barones van Brienen, bijgenaamd Freule Daisy, 1871-1939, liet deze tuin aanleggen na een bezoek aan Japan.

000000000 clingendael freule 000000000 clingendael 1bFreule Daisy en een deel van de Japanse tuin.

De Japanse tuin was open. (De tuin is maar een aantal weken per jaar open.) Het was er druk, maar op dit bankje zat niemand.

000000000 clingendael 3

Maar hier wel.

000000000 clingendael 2

Toen ik terug naar mijn fiets liep, zag ik nog een stelletje dat er trouwfoto’s liet maken. Dat zie je er wel vaker. Dit stelletje loopt er bij voorbeeld al 31 jaar rond. Nog steeds bezig met hun trouwfoto’s.

000000000 trouwen

p.s Nadat ik deze blogpost had geschreven en geplaatst, schiet het me opeens te binnen dat ik twee jaar geleden ook al een keer over dit landgoed heb geschreven, ook in mei en zelfs deels met dezelfde foto’s! Zie hier. Was ik even helemaal vergeten. Nou ja. Ze spreken elkaar gelukkig niet tegen en verschillen qua tekst ook een beetje, maar toch, ik word oud. (Ok, een excuus is dat ik al 780 verschillende blogposten, nou ja niet echt verschillend dus, heb geschreven en dan vergeet je er wel eens eentje.) U moet maar denken: twee voor de prijs van één.

p.p.s. Die andere blogpost heeft niet zo’n p.s. Dus toch iets nieuws!

p.p.p.s. En die andere blogpost heeft ook geen p.p.s. En zo kunnen we nog wel een tijdje doorgaan…….

 

Een klein drama

Terwijl ik in de keuken aan het werk ben, hoor ik opeens een hoop gefladder en gekrijs van vogels. Een Vlaamse gaai zit op een tak van de boom in de achtertuin. Om hem heen vliegt een krijsende kraai en twee luid kwetterende koolmezen. De Vlaamse Gaai heeft iets in zijn bek, legt het op de tak en begint er in te pikken. Veertjes dwarrelen omlaag. De twee koolmezen vliegen er opgewonden om heen. Als ik wat langer kijk, zie ik dat de Vlaamse gaai een jong koolmeesje te pakken heeft.

Ik heb geen zin in allemaal veertjes in het gras onder de boom, doe de keukendeur open en roep ‘Ksssst’. De Vlaamse gaai laat het koolmeesje vallen en vliegt op. Als ik naar het vogeltje in het gras kijk, zie ik dat hij hartstikke dood is.

Uit:  Kikker en het vogeltje (1991) – Max Velthuijs: “Toen ze bij de rand van het bos gekomen waren, wees Kikker naar de grond. ‘Kijk,’ zei hij, ‘kapot. Hij doet het niet meer.’

Hier valt niks meer te reanimeren. Ik doe de deur van de keuken dicht, maar zo gauw ik dit gedaan heb, komt de Vlaamse gaai weer terug en begint opnieuw in het beestje te pikken. De veertjes stuiven wederom in het rond. Ik doe de deur van de keuken weer open en roep tegen de Vlaamse gaai “En nu snel wegwezen.” Hij vliegt weer op, maar loert vanaf een tak in de boom naar zijn buit in het gras.

00000000 gaaiCorvus G., de verdachte van de koolmeesmoord

Ik pak een stoffer en blik en schuif het vogeltje er op. Daarna gooi ik het in de afvalbak, de groene bak uiteraard. Ik weet wel, het is de natuur, de Vlaamse gaai kan het niet helpen, maar het is toch een klein drama wat zich zojuist voor mijn ogen heeft afgespeeld. En voor de twee koolmezen en het jonge koolmeesje in bijzonder natuurlijk een groot drama. Maar het leven gaat verder.

Uit:  Kikker en het vogeltje (1991) – Max Velthuijs  “Diep onder de indruk gingen ze terug. Plotseling rende Kikker er vandoor. ‘Laten we tikkertje spelen,’ riep hij. ‘Varkentje, jij bent hem!’

Opmerkelijke duiven

Gisteren publiceerde Stadt Bocholt deze foto van een duif die te hard langs een flitspaal vloog. (Bocholt is een Duitse stad net over de grens bij Aalten en voor wie niet weet waar Aalten ligt, dat ligt in de Achterhoek vlakbij Bocholt).

000000 duif boekFoto Stadt Bocholt

Op de plek waar de flitspaal staat mag het verkeer 30 km per uur rijden, maar deze duif vloog er met een snelheid van 45 km per uur langs. Hij activeerde daarmee de flitspaal en werd op de foto gezet. Na een correctie van de snelheid bleef er een overtreding van 12 km per uur over. Daar staat in Duitsland een boete van 25 euro op (even tussen haakjes, dat valt mij mee of tegen; het is maar hoe je het bekijkt). De overtreding werd al een tijdje geleden gemaakt (op 13 februari) maar de politie is niet in geslaagd om de identiteit van de duif te achterhalen, zodat het er op lijkt dat hij er mee weg komt.

Zo’n bericht vraag natuurlijk om woordspelingen: “De vogel is gevlogen”, “Een echte snelheidsduifel”, “Roekoekeloos gedrag” om er maar een paar te noemen, maar dat zal ik maar niet doen omdat honderden andere mensen die woordspelingen natuurlijk ook gaan maken.

Laatst was er ook al een duif in het nieuws. Dat was de Vlaamse postduif Armando. Die werd op een veiling voor 1,25 miljoen euro verkocht. Voor dat bedrag had ik hem ook verkocht. Die durf je toch niet meer te laten vliegen. Een havik zou hem maar onderweg oppeuzelen of een Franse boer die hem met een luchtbuks uit de lucht schiet. De nieuwe eigenaar, een Chinees, gaat de duif gebruiken om te fokken.

En over duiven gesproken, in 2005 had ik een column in de Volkskrant, getiteld ‘Het Nutteloze Kennisparadijs’.  Eén van de afleveringen ging over opmerkelijke duiven. In het kader van ‘wie wat bewaart, heeft wat’ (een hoop rotzooi zou Maria Kondo zeggen), hier deze column.

Cher Ami, de dappere doffer

Op 5 september 2005 stond er op het ‘Kladblok’ (Teletekst NOS; pagina 402) een opmerkelijk bericht over een postduif.

De Britse wedstrijdduif Tyson is weer terecht. De vogel was in juni voor een wedstrijd vrijgelaten in Frankrijk, maar in plaats van koers te zetten in de richting van de eilanden vloog Tyson 5.000 km de verkeerde kant op. Hij strandde in Port Harcourt, Nigeria, voor de deur van Godwin Agbagidi, die zich over de vogel heeft ontfermd. Hij gelooft dat wie de duif kwaad doet, zal worden getroffen door zwarte magie. Nadat een krant over de duif berichtte, is Tyson uitgegroeid tot een attractie. Talloze nieuwsgierigen komen naar Godwins huis om de superduif te zien.

Een dag later stond er weer een bericht over Tyson op het Kladblok, dat zijn prestatie in een iets ander daglicht plaatste.

Gisteren deed Kladblok verslag van de avonturen van de Britse duif Tyson, die de verkeerde kant op vloog en in Nigeria uit kwam. Een mailtje van Mark van Nispen werpt een ander licht op de zaak. Mark is de tweede stuurman op de Marlene Green en voer deze zomer van Livorno (Italië) naar Onne, Nigeria. Tijdens een groot deel van de reis zat er een duif als verstekeling aan boord. De bemanning voerde hem en gaf de doffer te drinken. Eenmaal in Nigeria was de vogel gevlogen. “In feite heeft die duif geen meter gevlogen, maar gewoon een beetje de toerist uitgehangen” schrijft Mark.’

Ook al had Tyson het grootste gedeelte van de vijfduizend kilometer liftend afgelegd, hij verdient een eervolle vermelding in de geschiedenis van de duivensport, die meer beroemde postduiven kent.

De beroemdste van allemaal is Cher Ami, die tijdens de Eerste Wereldoorlog in dienst was van de Amerikanen. Hij redde de levens van meer dan tweehonderd soldaten van de ‘77th Infantry Division’, beter bekend als de “The Liberty Division” – de meeste leden van deze divisie kwamen uit New York en droegen een insigne met een afbeelding van het vrijheidsbeeld op hun mouw.

De divisie was tijdens de gevechten met de Duitsers gescheiden geraakt van de andere Amerikanen en volledig door de vijand omsingeld. Tot overmaat van ramp richtten de overige Amerikanen, die niet precies wisten waar hun lost battalion zich bevond, ook nog eens de kanonnen op hun positie, waardoor het 77ste onder eigen vuur kwam te liggen.

De enige communicatiemogelijkheid die het bataljon nog restte, was een jonge postduif, genaamd Cher Ami. Het bataljon stuurde Cher Ami er met de volgende boodschap op uit: ‘We are along the road parallel to 276.4. Our own artillery is dropping a barrage directly on us. For heaven’s sake, stop it.’

De Duitsers die Cher Ami zagen opstijgen, begrepen dat hij een boodschap bij zich droeg en openden het vuur. Cher Ami werd geraakt in zijn oog en in zijn borst; het pootje met het kokertje met de boodschap werd er bijna afgeschoten. Even dreigde de duif neer te storten maar hij vloog zwaargewond door naar zijn nest,  25 kilometer verderop, waar de boodschap werd gelezen. Zo kon het bataljon worden gered.

De dappere doffer verloor bij deze actie een oog en een pootje. Hij kreeg alle mogelijke medische verzorging en de Franse overheid onderscheidde hem met het “Croix de Guerre avec Palmes.” Cher Ami werd overgebracht naar Amerika waar hij een heldenontvangst kreeg. Hij overleed in 1919. Na zijn dood werd hij opgezet en hij is nog steeds te bewonderen in het National Museum of American History, het Smithsonian Institution, in Washington.

000000 duif cher ami

Cher Ami op zijn ene pootje zoals hij te zien is in het Smithsonian Institution in Washington.

Zelf heb ik als kind ook duiven gehad. Twee jaar geleden heb ik op dit blog daar een tweetal afleveringen aan gewijd. Zie Duifjes en Duifjes (2)

 

 

 

 

Naar de bollen

De Keukenhof kende dit paasweekend een topdrukte. Gemiddeld bezochten zo’n 50.000 mensen per dag het park. Ter vergelijking: het Rijksmuseum, dat alleen ‘De anatomische les’ van Nicolaes Tulp als tulpenattractie had, moest het doen met ‘slechts’ 8.000 bezoekers .

Op een gegeven moment was de Keukenhof per auto niet meer bereikbaar.  Mensen werden opgeroepen om weg te blijven. En was je wel op tijd van huis gegaan, dan had je toch nog een probleem, je kon er nauwelijks meer weg komen.

0 bollen tweet

Zelf waren we toevallig ook in de buurt maar dan wel op de fiets.  We waren eerst naar de Wassenaarse Slag gefietst en vervolgens door de duinen naar Katwijk en Noordwijk en vandaar naar Noordwijkerhout waar we een wandeling op een landgoed hebben gedaan.

0 bollen lanfgoedHet was hier iets minder druk dan bij de Keukenhof.

De Keukenhof stond niet op het programma maar we hebben toch wel een hoop tulpen gezien. Terug fietsten we namelijk niet via de duinen, maar “binnendoor”.  We kwamen langs een aantal bollenvelden en zagen daar een hoop toeristen, die er waarschijnlijk niet in geslaagd waren om de Keukenhof te bereiken, door de bollenvelden lopen.

0 bollen 11Het meisje bekijkt de tulpen; de jongen zijn mobiel. Het was waarschijnlijk haar idee om hier heen te gaan.

0 bollen 001Moeder met schattig dochtertje die bloempjes plukken (dat mocht hier overigens.) 

Niet alle tulpenboeren zijn blij met de mensen die de tulpenvelden in lopen. Het kan behoorlijke wat schade geven.  Er staan op sommige plaatsen tegenwoordig dan ook ‘borden’ met het verzoek om niet de velden in te lopen.

0 bollen 6

Dit Aziatisch gezin hield zich keurig aan het verzoek.

0 bollen 7

Maar dat gold lang niet voor iedereen.

0 bollen 000

Het is overigens helemaal niet nodig om de velden in te lopen om tulpenfoto’s te maken. Deze zijn allemaal (door Marianne) gemaakt aan de rand van het veld.

0 bollen 2Keurig op een rijtje

0 bollen 4

0 bollen 3Verdwaalde gele tulp

0 bollen 000011

0 bollen 00001

0 bollen 0000

0 bollen 9

Deze laatste tulpen waren bijna twee meter hoog. Je kon er dan ook  nauwelijks boven uit kijken.

Al met al een kleurrijk dagje.

 

 

 

 

 

Het is weer lente

Het is weer lente of zoals Herman Gorter het in zijn ellenlange gedicht ‘Mei’ schreef: ‘Een nieuwe lente en een nieuw geluid’.

Ach, had Gorter zich maar beperkt – schrijven is schrappen – tot deze beroemde eerste zeven woorden van zijn gedicht, dan hadden veel meer mensen het hele vers kunnen opzeggen, maar hij moest zonodig 4381 versregels schrijven. Ik heb wel eens geprobeerd om het gedicht helemaal te lezen. Niet door heen te komen.

1 lente gorter

Maar de eerste regel die staat.  Dat is een klassieker in de Nederlandse literatuur geworden.

Ik ken mijn beperkingen. Daarom de lente in zeven foto’s.

1 lente eend

1 lente schaap

1 lente vogel

1 lente ooievaar

 

1 lente rund 2

1 lente rund

1 lente weg

p.s. Er zijn nog een aantal Nederlandse gedichten die, net als de Mei van Gorter, vooral bekend zijn door één regel uit het gedicht. Tien voorbeelden:

  • ‘Denkend aan Holland zie ik brede rivieren traag door oneindig laagland gaan’ – Hendrik Marsman
  • ‘Tussen droom en daad staan wetten in den weg en praktische bezwaren’ –  Willem Elsschot
  • ‘Alles van waarde is weerloos’ – Lucebert
  • ‘Jantje zag eens pruimen hangen, o! als eieren zo groot’ – Hiëronymus van Alphen
  • ‘Ik ging naar Bommel om de brug te zien’ –  Martinus Nijhoff
  • ‘Alleen in mijn gedichten kan ik wonen’ – J.J. Slauerhoff
  • ‘Mijn moeder is mijn naam vergeten, mijn kind weet nog niet hoe ik heet’ – Neeltje Maria Min
  • ‘Waar werd oprechter trouw dan tussen man en vrouw ter wereld ooit gevonden?’ – Joost van den Vondel
  • ‘Een cel is maar twee meter lang en nauw twee meter breed, wel kleiner nog is het stuk grond, dat ik nu nog niet weet, maar waar ik naamloos rusten zal, mijn makkers bovendien, wij waren achttien in getal, geen zal den avond zien’. – Jan Campert
  • ‘Ik ben een God in ’t diepst van mijn gedachten’ – Willem Kloos

Op naar de zomer nu.

 

 

 

Vier verdwenen wilgen

Valt u wat op aan deze foto?

bomen

Het zijn wilgen die weerspiegelen in het water. Maar telt u ze eens. Er staan vijf grote wilgen. Maar in het water zijn negen grote wilgen te zien. Waar zijn die andere vier wilgen gebleven?

In dit geval is een citaat van de Oostenrijkse schrijver Karl Kraus – als u geen idee heeft wie dat is, ik ook niet – van toepassing. Die schijnt ooit eens gezegd te hebben: “De kunstenaar is slechts iemand die vanuit de oplossing het raadsel kan maken“.

De oplossing van dit raadsel is dat ik de foto (gemaakt door Marianne met haar mobieltje) op zijn kop heb gezet. Zo ziet hij er normaal gesproken uit.

bomen 2

Van de negen wilgen “halen” er slechts vijf  de plas. De overige vier staan daarvoor te ver naar achteren.  De Franse filmregisseur Jean-Luc Godard – u ziet, ik kijk niet op een citaatje meer of minder –  zou zeggen: “Kunst is niet de weerspiegeling van de werkelijkheid, het is de werkelijkheid van die weerspiegeling.”

Ik had de foto ook een kwart slag kunnen draaien, dan krijg je dit:

bomen 3

Maar dan had u direct gezien dat de foto gedraaid was.

 

Een ooievaar bij de snelweg

Uit de serie ‘dieren bij de snelweg’: een ‘Haagse ooievaar’ bij de A4, ergens tussen Voorschoten en Den Haag.

0000000 a4 met ooievaar 24

0000000 a4 met ooievaar 2

Den Haag heeft van oudsher wel wat met ooievaars. Zo zijn er op deze prent uit 1592 van Jacob Savery al ooievaarsnesten op de Ridderzaal en de Gevangenpoort te zien.

0000000000 ooievaarIn de cirkeltjes zijn de ooievaarsnesten te zien.

Het stadswapen van de gemeente Den Haag laat ook een ooievaar zien.

0000000000 den haag(Eerlijk gezegd vind ik die twee leeuwen en de ooievaar nou niet echt het begrip ‘vrede’ uitstralen, maar dat zal wel aan mij liggen.)

Een ooievaar wordt van oudsher vaak gebruikt als symbool om een geboorte aan te kondigen. (Voor de jonge lezertjes: de ooievaar brengt echt de kinderen.)

0000000000 ooievaar00Twee ooievaars bezig met de voorbereiding op een geboorte; foto Berend Jan Stijf: Wikipedia

Je moet wel even uitkijken met het plaatsen van een ooievaar in de tuin om een geboorte aan te kondigen. Zo stond gisteren op de site van RTL-nieuws het volgende berichtje:

Een enthousiaste opa en oma die voor de geboorte van hun kleindochter een ooievaar een bord in de tuin van jonge ouders in Raalte plaatsten, hebben gisteren per ongeluk een gasleiding geraakt. Een ooievaar op een stok moest de tuin van kersverse ouders in Raalte gaan sieren om de komst van hun woensdag geboren dochter te vieren. Dat ging wat minder makkelijk dan verwacht.

“Toen opa die de grond in sloeg, heeft de punt waarschijnlijk een gasleiding geraakt”, vertelt Diana Inkelaar van de Veiligheidsregio IJsselland. De brandweer werd gelijk gebeld. “Als je zo’n leiding raakt, gaat dat gepaard met veel gesis”, legt Inkelaar uit. “Het is dan direct duidelijk dat er iets mis is gegaan.”

De brandweermannen plaatsten een stop in de leiding bij de voordeur. Netbeheerder Enexis kwam de leiding daarna professioneel repareren. Op dat moment waren de ouders en hun dochter nog in het ziekenhuis. Inmiddels mogen zij hun huis weer in. Opa bracht de brandweermannen beschuit met roze muisjes om de geboorte van zijn kleindochter en de gerepareerde gasleiding te vieren.”

0000000000 den haag 2Hier komt een geboortegolf aan. (foto: Henrike Mühlichen; Wikipedia)

Het grappige is dat er soms wel degelijk statistische verbanden te zien zijn tussen het aantal ooievaars en het aantal geboortes in bepaalde situaties. Zo daalde in de tachtiger jaren in Duitsland zowel de ooievaarspopulatie als het geboortecijfer jaarlijks met bijna hetzelfde percentage en kenden dorpen met veel ooievaarsnesten meer geboortes dan dorpen met weinig ooievaarsnesten.

Dit zijn overigens typische voorbeelden van het feit dat correlatie niet altijd op causaliteit berust. Er is vaak een derde factor die correleert met de twee andere factoren. In het geval van de dorpen zou het kunnen zijn dat grotere dorpen meer schoorstenen voor ooievaars hebben om in te nestelen én ook meer mensen (dus meer geboortes).

De Amerikaanse schrijver Tyler Vigen publiceerde in 2017 een boek getiteld ‘Spurious Correlations’  (‘Valse Correlaties’) dat helemaal vol stond met allerlei opmerkelijke statische verbanden. Zo toonde hij onder andere aan dat het aantal echtscheidingen in Maine correleerde met de consumptie van margarine.

0000000000 boek

Dat de import van ruwe olie uit Noorwegen correleerde met het aantal automobilisten dat gedood werd bij treinbotsingen

0000000000 boek 0

Dat de leeftijd van miss America een verband liet zien met het aantal moorden waarbij gebruik werd gemaakt van kokend water.

0000000000 boek 4

En dat het aantal mensen dat jaarlijks in een zwembad verdronk correleerde met het aantal films waarin de acteur Nicolas Cage in speelde.

0000000000 boek 00Afbeeldingen afkomstig van de site van Tyler Vigen. Zie daar ook andere merkwaardige correlaties.

Maar goed, nu dwaal ik wel heel ver af van de ooievaar. Om nog even terug te komen op die Haagse ooievaar: de reden dat er een ooievaar op het Haagse stadswapen staat zou zijn dat ooievaars vroeger verondersteld werden geluk te brengen.

Kortom, u boft maar met deze blogpost.