Tegenvallende kijkcijfers

Shownieuws: De eerste aflevering van het nieuw tv-programma ‘Herken het dier’ op ‘Net5 powered by Linda’ trok, ondanks het optimisme van Linda de Mol –  “Een panel met bekende Nederlanders, een quiz en dieren; die combinatie gaat beslist scoren”  –  weinig kijkers.

olifanten

Linda de Mol:  “Misschien zijn we met een iets te moeilijk dier begonnen en hadden we beter met een hond of een kat kunnen starten.

Tot zover het shownieuws op deze site.

 

 

 

 

Reacties op mijn YouTube filmpjes

Zoals ik hier al eens eerder heb geschreven heb ik een aantal video’s met foto’s van de groei van mijn twee sequoia- boompjes op YouTube staan.  Er staan er nu een zestal op: van the first five years of two Sequoias Gigantea  uit 2011 tot  The first 12,5 years of two giant sequoias uit 2019.

12,5 youtube

In totaal zijn de filmpjes meer dan 200.000 keer bekeken met als absolute uitschieter het filmpje over de eerste negen jaar dat inmiddels 106.000 keer bekeken is.

Ik heb de mogelijkheid tot het geven van reacties bij de filmpjes openstaan – je kan dat ook blokkeren. Bij elkaar hebben een paar honderd mensen gereageerd. Veel reacties uit Amerika maar ook uit andere landen. De filmpjes worden wereldwijd bekeken.

5 oekraine 9 rusland11 china 1 9 schotland 2

Ik heb zelfs 259 mensen die abonnee zijn geworden op mijn kanaal. Die krijgen dan van YouTube een melding als ik een nieuw filmpje plaats.

12,5 vaak 2 12,5 vaak 3

Sommige mensen zijn  enthousiast over het feit dat ik het al zo lang vol hou om foto’s van de boompjes te maken.

12,5 klein

(Ik ben die martinvn123 op YouTube).

9 years meest 2

Er zijn ook mensen die tips geven hoe ik het beste met de boompjes om kan gaan. Het is altijd fijn als mensen meedenken.

7 kritiek

Ik krijg niet alleen reacties in het Engels maar ook in andere talen.

12 talen

Niet al die talen spreek ik even goed. Gelukkig is er dan Google Translate.

9 vertaling

10 vertaling 2

Ik hoop dan altijd maar dat Google het goed heeft vertaald. Voor je het weet heb je een misverstand, maar dat kan je – met mijn kennis van het Engels –  ook al krijgen als iemand in het Engels reageert.

11 misverstandGelukkig legde PuPs Shadilay uit wat ‘a dog’ bedoelde. 

Ik krijg ook regelmatig vragen – mensen denken dat ik er verstand van heb – over hoe ze zelf een boom kunnen kweken. Meestal probeer ik zo goed als ik kan om de vraag te beantwoorden, gelukkig geven anderen soms ook een antwoord.

10 advies met antwoord

12, vraag hoe lang

12,5 vragen 2

Ook stellen sommige mensen wel eens vragen over de twee boompjes zelf en vragen ze waar ze staan.

10 vraag kleinere boom

12,5 waar

Ik zal onze gemeente vast voorbereiden op een toeristeninvasie, want de eerste toerist uit Vietnam heeft al aangekondigd dat hij volgend jaar de boompjes komt bezichtigen!

12,5 toerist

 

 

Spoiler alert

Een spoiler alert is een waarschuwing, vooral gebruikt in recensies van films en boeken, waarmee wordt gewaarschuwd dat verderop in de recensie een deel van de plot wordt verklapt. Mensen die de film nog willen zien of het boek nog niet hebben gelezen, kunnen dan beter niet verder lezen als ze nog niet willen weten hoe het afloopt. Het woord ‘spoiler’ is afkomstig van het Engelse werkwoord ‘to spoil’ wat verwennen of bederven betekent, in dit geval uiteraard in die laatste betekenis .

Een voorbeeldje. Stel het plaatselijk sufferdje schrijft in een recensie van de première – er moeten nog een aantal voorstellingen volgen –  van het toneelstuk  “Wie vermoordde boer Biet?‘ gespeeld door de plaatselijke amateurtoneelvereniging TOP (dat staat voor Tot Ons Plezier) het volgende: “Vooral geroemd moet worden het spel van slager Kees Dijk van Slagerij Dijk die zijn rol van de moordende boerenknecht Knuppels zo levensecht speelt, dat je in het echte leven nauwelijks zijn slagerij meer binnen durft te gaan”,  dan zou een spoiler alert wel op zijn plaats zijn geweest.

0000000 0spoiler2Van links naar rechts: Kees Dijk van Slagerij Dijk als de boerenknecht Knuppels, Rika de Boer van naaigereiwinkel ‘Het  Stoffenpaleis’ als de hulp in de huishouding Saar en Frans Drommels van sigarenwinkel ‘Het Rokertje’ als boer Biet. Foto Herbert Behrens, Anefo; Nationaal Archief.

Ook in films zitten soms “verborgen” aanwijzingen die iets over de film verklappen. Zo was het vroeger vaak zo, vooral in westerns, dat de mensen in de lichte kleding “de goeden” waren en de mensen in donkere kleding de schurken (uiteraard gold dit niet voor de ‘Men in Black’ films met Will Smith en Tommy Lee Jones.)

Dinsdag onthulde filmregisseur Rian Johnson op het YouTube kanaal van Vanity Fair in een video ter promotie van zijn film ‘Knives Out’  dat het feit of iemand een iPhone zichtbaar in zijn hand heeft, aangeeft of de personage goed of slecht is.

0000000 0spoiler 0Regisseur Rian Johnson over zijn film. Op het plaatje drukken om naar het filmpje op YouTube te gaan.

Spoiler Alert: Wie niet wil weten dat iemand die een iPhone in een film in zijn hand heeft ‘goed’ is, moet nu niet verder lezen.

Ik citeer even een stukje van nu.nl : “Johnson, regisseur van onder andere The Last Jedi, sprak met Vanity Fair over zijn recente film Knives Out en vertelde dat Apple hele specifieke voorwaarden stelt aan het gebruik van Apple-producten in speelfilms. “Ik weet niet of ik dit moet vertellen of niet”, begint hij. “Apple laat je iPhones gebruiken in films, maar slechteriken mogen deze niet in beeld vasthouden.”

Hij zegt dat deze kennis misdaadfilms kan verpesten, omdat kijkers aan de hand van de telefoons van personages kunnen achterhalen wie de slechterik is in de film. “Elke filmmaker met een geheime slechterik in zijn film wil me op dit moment van kant maken”, zegt Johnson.”

0000000 0spoiler 2

Op 2.59 min van de video vertelt hij over de eis die Apple stelt aan het gebruik van iPhones in een film. Apple wil niet geassocieerd worden met schurken. Jamie Lee Curtis is in deze film dus ‘goed’.

Ik ben ook ‘goed’. Ik schrijf dat hier maar even om te voorkomen dat ik een schrijven van Apple krijg waarin staat dat ik niet meer over een iPhone mag schrijven.

Kort Corona nieuws

-1-

Er is commotie ontstaan over de Groningse studentenvereniging Vindicat. Die zijn met 900 man gaan skiën in Corona in Noord-Italië. Het Dagblad van het Noorden  – van Nederland; niet van Italië – volgt de reis op de voet, nou ja niet letterlijk. Ze bellen elke dag met Floris Hamann, Senatus Rector van Vindicat. Hij staat op de piste als hij de telefoon opneemt.

“Alles gaat prima hier”, laat hij direct weten. Volgens de adviseurs kan Vindicat vooralsnog rustig de vakantie afmaken. Gelukkig maar, want het is dolletjes, volgens de organisatie. ,,Vandaag valt er twintig centimeter sneeuw en is het zicht slecht. Maar vanaf morgen schijnt de zon”, vertelt Hamann blij.

Verse sneeuw, zon, pistes en 900 vrienden om mee te après skiën, veel mooier wordt het leven niet. Dat vindt Hamann ook: ,,Alle kroegen zijn door ons afgehuurd en we vullen elke hotelkamer en studio. Het hele dorp is van ons. Zoiets maak ik maar één keer in het leven mee.”

Over wat de studenten moeten doen als ze terug komen in Groningen hebben ze overleg met de GGD in Groningen.

0000000 vindicat 1

De geruchten dat de groep na terugkeer in quarantaine wordt geplaatst en dat ze allemaal een test op geslachtsziekte krijgen zijn niet waar.

0000000 vindicat 2

-2-

Ook het Rijksmuseum in Amsterdam neemt allerlei maatregelen om een verdere uitbraak van het coronavirus te voorkomen. Zo hebben ze als voorzorgsmaatregel het schilderij ‘De zieke vrouw’  van Jan Steen van de wand gehaald en in quarantaine geplaatst.

0000000 jan steen

Wie het schilderij nog wil bekijken, kan alleen nog maar online op de site van het Rijksmuseum terecht.

0000000 jan steen 2

Tot zover het Corona-journaal van vandaag

 

Cor en Ona

Het RIVM heeft op haar site een kaartje staan waar je kan zien in welke plaatsen meldingen zijn over het corona-virus. Het zijn er momenteel 23.

000000 0rivm

Het Meertens Instituut heeft op haar site kaartjes staan, waar je kan zien waar in 2014 mensen woonden die de voornaam Cor (559 mannen; 15 vrouwen) en Ona (0 mannen; 14 vrouwen) hadden.

Hierbij de verdeling over het land van de Cor’s.

000000 0cor 2

En hier woonden de Ona’s.

000000 0na2

En nu moet u deze drie kaartjes eens vergelijken. Geen enkel verband!

 

Dromen (2)

Gisteren schreef ik over een droom die ik had toen ik vijf jaar oud was. Vandaag wil ik het met u hebben over een andere droom en wel eentje die ik droomde tijdens mijn studententijd.

Ik liet u gisteren als een soort cliffhanger twee afbeeldingen zien, waarvan er eentje betrekking had op die droom.

000000 droom

000000 droom 1

Nu zult u ongetwijfeld denken, hé een student, dat zal wel een droom zijn zoals uitgebeeld op het eerste plaatje – en ik zal vast ook wel een keer zo gedroomd hebben –  maar helaas (‘a dirty mind is a joy forever’) – geen smeuïg verhaal, de droom uit mijn studententijd waar ik het me u over willen hebben, had te maken met die verspringer.

In die droom won ik namelijk bij de Olympische Spelen zowel een gouden medaille bij het verspringen als bij het hoogspringen. Oké, niet echt een droom waarvoor Sigmund Freud (als hij nog zou leven) terug van vakantie zou komen (als hij op vakantie was). Maar goed, ik won in mijn droom dus wel mooi twee gouden medailles op de Olympische Spelen.

“Heel, knap”, zult u misschien zeggen. ”Veel getraind natuurlijk”. Ja, ja in your dreams. Ik had helemaal niet getraind. Ik won omdat ik door de lucht kon lopen. Dat had ik bij toeval ontdekt  – nogmaals, om misverstanden te voorkomen, in mijn droom dus.

Ik ontdekte het toen ik al dromend aan het hardlopen was. Ik liep op een achterafweggetje in een vast tempo, helemaal in gedachten verzonken; volkomen afgesloten van de buitenwereld, alsof ik een soort trance liep, en opeens liep ik zo de lucht in. Zeker een meter of tien zweefde ik ruim een meter boven de grond. Alsof er sprake was een soort zelf-telekinese.

000000 0jcb

Toen ik weer landde, keek ik verbaasd om heen. Hoe kon dit? Ik probeerde het opnieuw. Ik concentreerde me weer, sloot me weer helemaal af van de buitenwereld, liep een stukje in hetzelfde tempo zoals ik eerder had gedaan, en hoppa, daar zweefde ik de lucht weer in. Een stuk verder en hoger dan de eerste keer. Ik probeerde het nog een paar keer en het ging steeds beter en gemakkelijker. Ik kon opeens door de lucht lopen. Ik kon zelfs zo hoog als ik wou door de lucht lopen. Ik had geen last meer van de zwaartekracht. Ik was een nieuwe schakel in de menselijke evolutie.

Terug op mijn studentenkamer vroeg ik me af wat voor nuttigs ik voor de mensheid met deze nieuw verworven vaardigheid kon doen. Opeens wist ik het. Meedoen aan de Olympische Spelen met het verspringen en het hoogspringen! Beide onderdelen zou ik fluitend kunnen winnen.

Ik reisde af naar Den Haag waar de voorzitter van het Nederlands Olympisch Comité woonde. In de krant had een interview met de man gestaan, waarin stond  dat hij toch zo hoopte op een nieuw Nederlands talent opdat Nederland eindelijk weer eens een gouden medaille met atletiek zou winnen.

Ik belde aan en nam hem mee naar een achteraf atletiekbaantje. Daar liet ik hem zien dat ik even ver en even hoog als de bestaande wereldrecords kon springen. Ik zei dat ik graag voor Nederland mee wilde doen aan de Olympische Spelen, maar dat hij aan niemand mocht zeggen hoe goed ik was. Het moest tot op de Spelen geheim blijven. Hij ging akkoord.

000000 0springen

Op een achteraf atletiekbaantje liet ik de voorzitter (rechts in beeld) zien dat ik hoger dan het wereldrecord kon springen.

Op de dag van de wedstrijden – ’s morgens stond het verspringen op het programma, ’s middags het hoogspringen – was ik de grote onbekende Nederlandse deelnemer. “Wie is die man?” riep de Nederlandse pers, maar ik hield me afzijdig. Toen ik bij het verspringen aan de beurt was, concentreerde ik me, sloot me helemaal af van de buitenwereld, nam een aanloop, liep in mijn specifieke tempo, en kwam een meter los van de grond. Na tien meter door de lucht lopen besloot ik te landen, ruim een meter verder dan het bestaande wereldrecord. Even was het doodstil in het stadion. Toen barstte het gejuich los en snelden de fotografen massaal toe. De andere atleten keken me verbijsterd aan.

000000 0springenbbGrote opwinding in het stadion na mijn wereldrecord.

Even later stond ik samen met een Rus en een Amerikaan op het podium naar het Wilhelmus te luisteren en zag ik hoe de voorzitter van het Nederlands Olympisch Comité, die veel kritiek had gekregen op de inschrijving van die onbekende Nederlander, een traantje wegpinkte.

’s Middags was het hoogspringen. Ik liet aanvankelijk iedereen zijn gang gaan en sprong niet één keer mee. Pas toen de laatste deelnemer – een Pool die over 2,25 meter sprong  – was uitgesprongen, meldde ik mij. Ik liet tot verbijstering van de officials de lat op 2,50 leggen, bijna 20 cm hoger dan het wereldrecord. Ik deed mijn trucje, nam een aanloop, kwam los van de grond en vloog ruim over de 2,50 meter heen. Het stadion barstte uit in gejuich.

En toen ging het mis. In plaats dat ik op het springkussen landde, liep ik in een vlaag van verstandsverbijstering steeds hoger de lucht in. Tot aan de nok van het stadion toe zelfs. Ik liep een rondje om de Olympische vlam heen en keek naar beneden. Ik zag 50.000 mensen met de mond open van verbazing en realiseerde me opeens wat ik had gedaan. Ik had mijn trucje verraden. Snel “liep” ik terug naar het springkussen, landde en holde vervolgens de catacomben van het stadion in.

Net toen ik de kleedkamer binnen wilde gaan, werd ik gegrepen door twee Amerikanen met grijze regenjassen. De geheime dienst. Ze hadden door dat ik iets bijzonders kon en wilden weten hoe ik dat deed. Ik werd in een busje gezet en afgevoerd richting hun hoofdkantoor. Maar zover kwamen we niet. Onderweg werd het busje aangereden door een zwart busje met daarin Russen die allemaal een borstelsnor hadden – althans zo herinner ik het mij – en die mij uit het Amerikaanse busje sleurden. Ook zij wilden weten hoe ik dat lopen door de lucht deed. Ik hoorde iemand praten over een leger met soldaten die door de lucht liepen.

Enfin, wat daarna volgde was één groot avontuur met allerlei geheime diensten (Amerikanen, Russen, Engelsen, Fransen, Chinezen – ik geloof dat er ook allerlei schurken achter mij aan zaten) die mij steeds om de beurt ontvoerden. Ik belandde op allerlei exotische plaatsen op de wereld – als een soort James Bond. Ik zal u hiermee niet lastig meevallen, maar het eindigde met een ontsnapping – door de lucht uiteraard.

000000 0jb0

3 juli 1971; Opnamen in Amsterdam voor de James Bond film “Diamonds are Forever” , Sean Connery bij de Amstel.

Oké, zult u zeggen, interessant die droom, maar hoe kan het dat ik me details van die droom na ruim veertig jaar nog steeds herinner? Dat komt mede, omdat ik de dag erna weer exact hetzelfde droomde. En de dag daarop ook. En de dag daarna weer. Sterker nog, ik droomde die zelfde droom vijf dagen achter elkaar. Dat was niet alleen een beetje vermoeiend, maar op het laatst wist ik al tijdens mijn droom wat er ging gebeuren. Je zou zeggen, doe je voordeel in je droom met die voorkennis, maar dat deed ik in mijn droom niet. Ik bleef even dom om de Olympische vlam heen lopen.

Ik begon het na vijf dagen wel een beetje raar te vinden. Waarom droomde ik toch telkens diezelfde droom?  Ik wist dat het complete onzin was, maar ik begon toch een beetje te twijfelen. Het zou toch niet zo zijn dat die telkens terugkerende droom “bedoeld was” om mij te leren hoe ik door de lucht kon lopen?

Ik wist dat het compleet belachelijk was, maar ik besloot na vijf keer dezelfde droom om het toch stilletjes uit te proberen.  Ik ging een rondje lopen. Ik concentreerde me, sloot me volledig van de buitenwereld af, liep in mijn droomtempo en deed toen een stap de lucht in. En toen?

Niks natuurlijk, de zwaartekracht deed gewoon zijn werk en uiteraard kwam ik geen meter van de grond. Maar toch goed om even te testen.

Enfin, nadat ik had uitgeprobeerd of ik echt door de lucht kon lopen, was het ook gebeurd met die droom. Ik heb hem daarna  nooit meer gedroomd. Maar de droom herinner ik me nog wel heel goed, althans het gedeelte tot en met het om de vlam heen lopen. De details van de rest, met al die James Bond-achtige avonturen, ben ik vergeten. Vermoedelijk te veel films gezien sindsdien.

000000 0jb

3 juli 1971. Opnamen in Amsterdam van de James Bond film “Diamonds are for ever” De twee schurken mr. Wint en mr. Kidd (gespeeld door resp. Bruce Glover (links) en Putter Smith) zitten achter een student aan die door de lucht kan lopen.

Tot slot: een gouden medaille op de Olympische Spelen heb ik nooit gewonnen. Maar dat vermoedde u waarschijnlijk al.

Dromen

Tijdens een interviewreeks met de Franse filmmaker François Truffaut vertelde Alfred Hitchcock een keer het verhaal van een scenarioschrijver die regelmatig midden in de nacht wakker werd met in zijn hoofd een idee voor een fantastische scenario. Het probleem was echter dat hij zich de volgende ochtend die droomverhalen niet meer kon herinneren.

De man legde daarom een schrijfblokje met een pen naast zijn bed met het idee dat, als hij weer eens een keertje midden in de nacht wakker werd met zo’n briljant droomscenario in zijn hoofd, dat hij het verhaal dan direct kon opschrijven. Zo gezegd zo gedaan. Op een ochtend werd de man wakker met het gevoel dat hij ’s nachts weer iets briljants had bedacht. Snel pakte hij zijn schrijfblokje. Hij had er inderdaad iets opgeschreven. ‘Boy meets girl’ stond er.

000000 poster

‘Don’t spoil a good dream’. Uit een kalender met reclame voor een malarianet.

Tja, dromen. De meeste dromen zijn bij het wakker worden vervlogen. Heel soms weet ik de volgende ochtend nog wat ik ’s nacht heb gedroomd – zie hier –  maar meestal niet. Toch zijn er twee dromen van lang geleden die ik mij vandaag de dag nog altijd zo voor de geest kan halen, eentje van toen ik slechts vijf jaar oud was en eentje uit mijn studententijd.

Allereerst die droom van toen ik vijf jaar oud was. Oké, het klinkt heel ongeloofwaardig dat ik bijna zestig jaar later nog steeds weet wat ik toen droomde, maar het is echt zo. Maar alvorens ik die droom vertel, moet ik eerst mijn alleroudste jeugdherinnering die ik mij nog kan herinneren beschrijven, want die speelt een rol in die droom.

Ik moet een jaar of drie, vier geweest toen ik een keer samen met een meisje – ik speelde wel eens vaker met haar –  en haar ouders ging wandelen op de bloeiende Asselse heide tussen Hoog Soeren en Assel vlakbij Apeldoorn. We liepen op een breed zandpad bovenop een talud dat langs het spoor van de spoorlijn Apeldoorn – Amersfoort ligt.

000000 taludHet talud bij de Asselse heide. (Het beeld is niet afkomstig uit mijn droom maar vanaf internet.)

Nu heb ik vandaag de dag nauwelijks herinneringen meer aan die wandeling met haar ouders en het meisje – geen idee bijvoorbeeld hoe ze heette – alleen weet ik nog dat ze die dag een geel jurkje droeg en dat we die dag  heel veel vlinders zagen. Ik had in mijn nog jonge leventje nog nooit zoveel vlinders gezien als die dag. Dat is het, mijn oudste jeugdherinnering.

000000 vlinders

Nu de droom dus. Toen ik vijf jaar oud was, werd ik in het St Antoniusziekenhuis in Utrecht aan mijn hart geopereerd. Er was iets met mijn hartkleppen die niet altijd goed sloten. Ik heb over die periode in het ziekenhuis best nog veel herinneringen (zie hier en hier). Het zal wel veel indruk hebben gemaakt op de kleine Martin. En ook – en dat is het rare – weet ik nog precies wat ik droomde op de dag van mijn operatie. Geen idee of ik het droomde op het moment dat ik onder narcose werd gebracht, tijdens de operatie of na de operatie, maar ik droomde in ieder geval dat ik op de hei liep bij de plek waar ik en het meisje de vlinders hadden gezien.

Ik liep boven op het talud. Opeens viel ik op de grond en begon ik van het talud af te rollen, ik rolde en rolde telkens sneller omlaag. Er kwam een trein aan, maar ik kon niet stoppen met rollen. Ik bleef maar rollen. Vlak voordat ik voor de aanstormende trein op de rails zou rollen, werd opeens alles zwart – en nee, ik zag geen tunnel met aan het einde daarvan een wit licht – en toen eindigde mijn droom.

Volgens mijn moeder was het eerste wat ik zei, toen ik na de operatie weer wakker werd, dat ik heel raar had gedroomd en vertelde ik haar deze droom. Nou, maar goed dat dit niet echt gebeurd is, zei mijn moeder.

Enfin, nu bijna zestig jaar later weet ik nog steeds wat ik toen droomde, althans ik denk dat ik het weet. Misschien heb ik dit toen helemaal niet gedroomd en is het een  valse droomherinnering die in mijn hersens zit opgeslagen.

Anyway,  ik neem aan dat u nu ongetwijfeld in slaap bent gevallen. Ik vertel het verhaal over die andere droom, die uit mijn studententijd daarom morgen wel. Heeft u nog een dagje de tijd om  na te denken waar ik als student over droomde. Was dat – spoiler alert – dit?

000000 droom

Of was het – spoiler alert – dit? 000000 droom 1

Slaapt u er maar een nachtje over. Leg in ieder geval een schrijfblokje naast u bed, dit voor het geval u wat slims droomt.

In quarantaine

In Nederland is er nu ook iemand positief getest op het coronavirus. Er wordt onderzocht met wie de man recent contact heeft gehad. Deze mensen zullen, als ze niet positief op het virus testen, toch vermoedelijk veertien dagen in een soort quarantaine – al of niet thuis – moeten zitten om er zeker van te zijn dat ze het virus niet hebben.

Dit geldt ook voor die mensen die nu veertien “opgesloten zitten” in een hotel op Tenerife omdat daar twee zieke Italianen hebben verbleven. (Even tussen haakjes, de meeste reisverzekeringen schijnen de kosten gemoeid met dit verlengde verblijf niet te dekken; dat is lekker.)

00000 00 00 reis

Nu hebben die mensen met die periode van veertien dagen quarantaine eigenlijk nog mazzel, want als er letterlijk vastgehouden zou worden aan het woord quarantaine, dan zouden ze veertig dagen in quarantaine moeten zitten. Het woord stamt namelijk af van het Italiaanse woord ‘quaranta’ wat veertig betekent.

Het idee om iemand, die mogelijk een besmettelijke ziekte heeft, in quarantaine te plaatsen, is al oud. Zo mochten ten tijde van de Zwarte Dood (de periode van de builenpest;1347-1351) zeelieden en andere nieuwkomers in Ragusa (het huidige Dubrovink) pas na 30 dagen isolatie de stad in. Dit om te voorkomen dat ze de ziekte de stad in brachten.

00000 00 00 verspreiding

Op dit kaartje is goed te zien dat de Zwarte Dood zich vooral vanuit de havens over Europa verspreidde. Tegenwoordig zorgt het reizen per vliegtuig er voor dat ziektes zich veel sneller over de wereld verspreiden. De schattingen over het aantal mensen dat wereldwijd aan de Zwarte Dood overleed lopen behoorlijk uiteen: van zo’n 75 tot 200 miljoen mensen. In Europa overleed zo’n 30% van de mensen aan de ziekte.

Venetië nam, net zoals een aantal andere Italiaanse steden, de isolatiemaatregelen van Ragusa over. Nadat de Zwarte Dood “uitstierf”, bleef men bij nieuwe epidemieën vast houden aan een isolatieperiode van dertig dagen (men sprak toen over een ‘trentine’.)  Maar in 1448 bleken er in Venetië bij een nieuwe pestepidemie ondanks de isolatieperiode van dertig dagen toch zieke mensen de stad in te komen. Daarop verlengde de Senaat van Venetië de isolatietermijn naar 40 (‘quaranta’) dagen – achteraf bleek dat de betreffende pestvorm een incubatietijd had van 37 dagen – en zie hier de oorsprong van het woord ‘quarantaine’.

Al lang voor de Middeleeuwen werden mensen in quarantaine geplaatst. Het idee om mensen te isoleren in het geval van een besmettelijke ziekte is al minstens 2700 jaar oud en misschien wel ouder.

Zo vermeldt de Bijbel, in het Oude Testament;  Leviticus 13 – dit boek is vermoedelijk zo’n 700 jaar voor Christus geschreven –  al een quarantainevorm (het betreft hier een geval van lepra) […] Zo zal de priester hem, die de plaag heeft, zeven dagen opsluiten. Daarna zal de priester op den zevenden dag hem bezien […]

De Bijbel bevat in het Oude Testament meerdere zogenaamde ‘reinheidswetten’.

  • Mensen mogen geen dieren eten die vanzelf zijn doodgegaan, geen ratten en muizen eten, geen voedsel eten waarop dode dieren hebben gelegen (Leviticus 17:15, Deuteronomium 14:21a en Leviticus 11:29, 32, 33).
  • Mensen moeten zich vaak wassen en degenen die een zichtbare besmettelijke ziekte hebben, moeten worden afgezonderd (Leviticus 15:1-23 en 13:1-7, 46).
  • De ontlasting moet worden begraven en een bron, put of emmer moet worden afgedekt, zeker wanneer er in de omgeving mensen sterven (Deuteronomium 23:12, 13 en Numeri 19:14, 15)

Iemand die deze regels kende en toepaste was een zekere Balavignus. Hij was een Joodse arts die ten tijde van de Zwarte Dood in 1348 werkzaam was in de Joodse wijk in Straatsburg. Hij adviseerde om de hele wijk schoon te maken en al het afval te verbranden. Dit zorgde in de Joodse wijk voor een flinke  daling van het aantal ratten (met daarop de vlooien die de pestbacterie overdroegen) met als gevolg veel minder slachtoffers in de Joodse wijk dan in de omliggende Christelijke wijken. In de Joodse wijk overleed maar zo’n 5% van de mensen aan de ziekte tegenover 30% in de andere wijken van Straatsburg.

Dit verschil viel ook het stadsbestuur van Straatsburg op. Maar in plaats dat het stadsbestuur de hygiënische maatregelen van Balavignus overnam, beschuldigden ze hem er van dat hij, en de andere Joden uit de wijk, bronnen en waterputten van de Christenen vergiftigden. Balavignus werd zwaar gefolterd en ‘bekende’ daarop. Deze ‘bekentenis’ leidde tot pogroms in heel Europa waarbij  tienduizenden Joden het leven lieten.

Tot zover dit stukje geschiedenis. De komende dagen zult u hier geen blogposts lezen. Niet omdat ik in quarantaine zit, maar omdat het weekend is en ik haast nooit in het weekend schrijf. Ik zit die twee dagen in een soort ‘duetaine’. Ook moet ik op de vliering even het mondkapje opzoeken wat onze familie al eeuwenlang gebruikt.

00000 00 00 kapjeMocht u binnenkort iemand met zo’n kapje over straat zien lopen, dat ben ik!

 

Het coronavirus

Zet de viruscontrole van uw pc/laptop/mobiel even op de hoogste stand, want vandaag wil ik het met u hebben – breaking news – over het coronavirus, ook wel het Covid-19 virus genoemd.

Het virus is nu bijna in alle landen van Europa opgedoken – gisteren werden bijvoorbeeld de eerste gevallen in Noorwegen, Georgië, Roemenië, Noord-Macedonië  en Griekenland gesignaleerd en vanochtend – ja, ja ik ben actueel – in Denemarken.  Nederland is een van de laatste West-Europese landen waar het virus nog niet is vastgesteld, maar dat is logisch, want zoals Heinrich Heine al zei: “Als de wereld vergaat, dan ga ik naar Nederland. Want daar gebeurt alles altijd vijftig jaar later.”

Nederland bereidt zich wel voor op de mogelijke komst van het virus, net zoals dat gebeurt in veel andere landen. Zo liet president Trump gisteren het Amerikaanse volk weten dat “he’s doing a great job in keeping out the novel coronavirus,”  Een hele opluchting voor Amerika, want van de media en de ‘Do Nothing Democrats’ moeten de Amerikanen het niet hebben, aldus een tweet van de president. (Jammer is wel dat hij het woord ‘Corona’ niet kon spellen.)

00000 0cs

Trump heeft vice-president Mike Pence aangesteld als hoofd van het team dat Amerika gaat beschermen tegen het virus. “Mike is a briljant man”, aldus Trump.  Hopelijk heeft hij wat goede medici in zijn team, want Pence is geloof ik niet zo gezegend met veel medische kennis. Zo stelde hij ooit “een elektroshocktherapie voor homo’s en lesbiennes” voor, want “die therapie kan ze heteroseksueel maken”.

Ondanks alle ellende levert het virus ook wel wat vrolijke momenten op. Zo moest ik wel lachen (sorry) om het Nederlands echtpaar, dat in Italië op vakantie was, maar het land ontvluchtte vanwege het coronavirus. Ze besloten hun vakantie voort te zetten in Oostenrijk. Daar boekten ze een kamer in een hotel in Innsbruck, dat kort na hun aankomst in quarantaine werd geplaatst vanwege het coronavirus.

00000 00 q

Niet alleen doet dit bericht me denken aan het gedicht ‘De tuinman en de dood’ van P.N. van Eyck, maar ook aan het verhaal van die twee mensen die begin jaren tachtig bang waren voor het uitbreken van de derde wereldoorlog. Ze emigreerden daarom naar een klein eiland voor de kust van Argentinië , ver weg van alle toekomstige ellende, om een jaar later midden in de Falkland-oorlog tussen Engeland en Argentinië te belanden.

Wilt u wat betere informatie over het virus hebben dan wat op deze site staat, de NOS zendt vanavond op NPO 1 een live programma uit over het coronavirus. Het begint om 20.35 uur, na het NOS Journaal van 20.00 uur, en duurt tot 21.25 uur. ‘In het programma wordt uitgelegd wat het virus wel en juist niet is, hoe Nederland is voorbereid op een uitbraak en wat de gevolgen kunnen zijn voor de samenleving. Kijkers kunnen vragen stellen, die worden voorgelegd aan experts‘,  aldus de site van de NOS.

Ook in dit artikel op de site van de Volkskrant staat een hoop nuttige informatie. Ik citeer even uit het artikel: “De beste bescherming is dus: was vaak en grondig de handen, nies en hoest in de elleboog, gebruik wegwerpzakdoekjes en werp die ook weg.”

Handen wassen dus. De meeste mensen schijnen hun handen echter niet lang genoeg te wassen. Een tip is dan ook om tijdens het handen wassen een liedje te zingen en pas te stoppen als het liedje klaar is.

En nu heb ik een briljant idee! Als iedereen nou ‘Vader Jacob’ zingt tijdens het handen wassen, dan klinkt er op alle openbare toiletten in Nederland de hele dag door een mooie canon.

00000 00 vj

 

 

 

Zoek de zeven verschillen

Gisteren plaatste ik wat foto’s van de Huishoudbeurs, waaronder eentje van vrouwen die een kinderwagen bestudeerden. De fotograaf (Harry Pot van fotobureau Anefo) heeft op dezelfde dag (28 maart 1960) ook een foto genomen op de Autobeurs, iets verderop.  Zoek de zeven verschillen.

00000 a1

00000 a0

Ik heb sterk het vermoeden dat de overeenkomsten in de houdingen van de vijf mannen en de vijf vrouwen geen toeval is – Johan Cruijff: “Toeval is logisch”-  maar dat de fotograaf de foto’s zo geënsceneerd heeft.

De Frans bisschop en schrijver Jacques Bénigne Bossuet (1627-1704) zou zeggen:  “Wat voor de mensen toeval is, heeft bij God en Harry Pot een bedoeling. “(Origineel: “Ce qui est hasard à l’égard des hommes est dessein à l’égard de Dieu et Harry Pot“).

Donald Trump zou het wat simpeler formuleren:

00000 0b

 

Lang wachten op de Huishoudbeurs

Moet u wel eens lang wachten op iemand die u komt ophalen? Weet dan dat er altijd mensen zijn die nog langer moeten wachten, zoals deze moeder en dochter die de Huishoudbeurs bezocht hadden.

00000 wachten(Tweet van Mark van Traa)

Maar ach, op de Huishoudbeurs is gelukkig altijd veel te zien zoals deze foto’s uit het Nationaal Archief laten zien.

00000 a128 maart 1960; Beschrijving foto: vrouwen op de huishoudbeurs bekijken nieuwe kinderwagens; foto Harry Pot; Anefo: Nationaal Archief.

00000 a25 april 1962; Beschrijving foto: Huishoudbeurs in RAI Amsterdam geopend, belangstelling van nonnen voor koffiefilters; foto Jac De Nijs; Anefo: Nationaal Archief.

00000 a35 april 1962; Beschrijving foto: Huishoudbeurs in RAI Amsterdam geopend, Excelsior stofzuiger als haardroger; foto Jac De Nijs; Anefo: Nationaal Archief.

00000 a41 mei 1964; Beschrijving foto: Huishoudbeurs in RAI, bril met prisma geslepen glas; foto Jac De Nijs; Anefo: Nationaal Archief.

00000 a5 00000 a624 april 1968; Beschrijving foto: Huishoudbeurs in de RAI, dhr. Brucker heeft kleinste stand op beurs; foto Jac De Nijs; Anefo: Nationaal Archief.

00000 a719 april 1974; Beschrijving foto: 29e Internationale Huishoudbeurs in de RAI te Amsterdam. Model poseert bij zwembad; foto Hans Peters; Anefo: Nationaal Archief.

00000 a1111 april 1980; Beschrijving foto: Huishoudbeurs in de RAI; belangstelling bij demonstratie van koekepan; foto Rob Bogaerts; Anefo: Nationaal Archief.

00000 a103 april 1981; Beschrijving foto: Huishoudbeurs in Amsterdamse RAI geopend, interesse voor nieuwe pan op de beurs; foto Hans van Dijk; Anefo: Nationaal Archief.

00000 a93 april 1981; Beschrijving foto: Huishoudbeurs in Amsterdamse RAI geopend, huisvrouwen proeven hapjes op de beurs; foto Hans van Dijk; Anefo: Nationaal Archief.

Tot slot, het klassieke beeld van de huishoudbeurs:

00000 a830 maart 1989; Beschrijving foto: Demonstratie stofzuigen; foto  Rob Bogaerts; Anefo: Nationaal Archief.

Een moeilijk bereikbaar fietspad

Ons winkelcentrum wordt verbouwd. De bouwers zijn hard aan het werk.

0000 bouwers

Ze zijn nu ook bezig met de fietspaden. Het worden zo te zien tweezijdige fietspaden. Alleen hoe bereik je dat stuk dat tweezijdig is?

0000 fiets

De enige legale manier die ik zie is dat je van de andere kant komt aan fietsen en dat je dan bij het blauwe bord aangekomen omkeert. Maar dat schiet niet echt op.

 

Examen persfotograaf

In 2018 had volgens een onderzoek 93% van de Nederlanders een smartphone, dat zijn zo’n 15 miljoen mensen. Dankzij al die  toestellen met een camera zijn er in Nederland nu dan ook zo’n 15 miljoen “persfotografen”.  Er hoeft maar ergens iets te gebeuren, een ongeluk, bijvoorbeeld, of er is wel iemand die het met zijn mobieltje staat te filmen in plaats van te helpen of niet in de weg te staan.

0000 rode kruisDit komt zo vaak voor dat het Rode Kruis in 2018 met een  campagne, begon waarin ze mensen opriepen om niet te filmen maar te gaan helpen.

Vroeger was het fotograferen van nieuwsitems voorbehouden aan echte persfotografen, die professioneel getraind waren. Er bestond zelfs een examen persfotograaf. Beginnende persfotografen in de jaren veertig en vijftig moesten een examen bij oudere collega’s afleggen. Er werd dan een nieuwssituatie gesimuleerd en de aspirant-persfotografen moesten de gebeurtenissen fotograferen. Zie hier een tweetal foto’s van  het examen op 20 oktober 1952 in Den Haag, waarop de brandweer en de aspirant-persfotografen aan het werk zijn.

000 examen 2000 examen 3Deze twee foto’s zijn gemaakt door Wim Consenheim. Geen idee of hij  dit deed als een cursist, een examinator of ‘een persfotograaf aan het werk’.

Ook mooi is dit filmpje van het examen van 1960, afkomstig uit het Polygoon journaal wat vroeger altijd in de bioscoop te zien was.

000 examen

‘Examen voor persfotografen met een geënsceneerde opening van een tentoonstelling in het Haags Gemeentemuseum. Directeur L.F.J. Wijsenbeek van het museum opent met een toespraak de tentoonstelling van 50 jaar Nederlandse kunst, maar hij wordt onderbroken door een actie van een vrouw tegen een naaktschilderij. De fotografen maken foto’s van de actie.”, aldus het bijschrift

(Ik zou zeggen bekijk het filmpje, al was het alleen maar voor de stem van Philip Bloemendal , de presentator van het Polygoon-journaal tussen 1946 en 1986. )

In de zestiger jaren werd het examen afgeschaft, maar vanwege het te pas en vooral te onpas fotograferen van mensen met mobieltjes heeft de overheid het examen weer ingesteld. Iedereen die een blog schrijft en daarop foto’s plaatst moet met ingang van 1 juli 2020 een diploma persfotografie hebben.

Eergisteren was het examen. De overheid had flink uitgepakt. Ze hadden liefst 5000 figuranten opgeroepen die een demonstratie in Den Haag naspeelden. Wij, cursisten, hadden de opdracht om vijf thematische foto’s van het boerenprotest te maken. Zie hier mijn examenfoto’s.

00 boeren 2Met deze foto laat ik goed de strijd zien tussen boer en natuur, de kleine krokusjes versus de grote tractor.

00 boeren 3Deze foto geeft het economisch belang weer van de agrarische sector, in dit geval van de handel in tractoren. ‘Er geldt hier ‘Vier halen, drie betalen.’

00 boeren 4Met deze foto tracht  ik weer te geven dat de boeren niet door iedereen goed begrepen worden. Op het bord van de tractor links staat namelijk ‘Goed Goan Bedankt Weerkommen’.  Snapt u wat het betekent?

000 boeraMet deze foto tracht ik uit te beelden, dat de boeren ook maar gewoon mensen zijn met hun eigen behoeften.

Tot slot, op mijn laatste foto rijden de protesterende boeren voorbij  een filiaal van de Rabobank, vroeger de bank van haast alle boeren.  De achterste tractor laat de bank weten dat hij geen wisselgeld heeft.

000 boer

Ik hoop maar dat ik geslaagd ben. Mocht u binnenkort geen foto’s meer op dit blog zien, dan ben ik echter helaas gezakt.

 

 

 

 

Uit het dagelijks leven

-1-

Op weg naar Albert Heijn stop ik bij de oudpapiercontainer om er wat oude kranten in te gooien. Hij zit echter propvol met karton. Er kan letterlijk geen propje meer bij. Waarschijnlijk heeft een winkelier er zijn verpakkingsmateriaal in gestopt.

Ik fiets daarom door naar een klein winkelcentrum even verderop. Er staan daar vijf containers. Een grote juffrouw met een gele jurk houdt toezicht om te zien of je je spullen wel in de goede container stopt.

000 bak

Bovenstaande foto is afkomstig van Google Street View. Het grappige is dat, als je vanaf de andere kant naar het beeld kijkt, Google haar gezicht heeft geblurd. Ongetwijfeld vanwege privacy-redenen.

000 bak 2b

Bij de containers loopt een oude man met een volle tas nerveus wat heen en weer. Hij is op zoek naar de juiste container. “De keuze is reuze.” zeg ik, maar die woorden worden niet gewaardeerd. Ze leveren me een kwade blik op. Dan vindt hij de goede container, de glascontainer. Hij gooit er een aantal lege flessen wijn in. Terwijl ik mijn oud papier dump, zie ik hoe hij naar de tegenoverliggende drankwinkel loopt.

–  2 –

Op de terugweg van Albert Heijn moet ik voor de kruising wachten voor het rode stoplicht . Er komt een tram aan – die krijgt voorrang – waardoor we onze beurt in de cyclus “kwijtraken” en we langer dan normaal moeten wachten. Naast me staat een scooter. Voorop zit een moeder, achterop haar dochter. Ik schat de dochter op zo’n jaar of dertien.

Wat duurt dat lang” klaagt ze tegen haar moeder. “Ik heb al zo weinig tijd. Ik moet mij mondelinge toets van vanmiddag nog leren”  Daar had je dan wel wat eerder mee mogen beginnen, denk ik. Haar moeder stelt haar gerust, “Dan ga je toch lekker onder het eten van je boterhammetjes leren.”  Dan springt het licht op groen en scheuren ze weg.

Tot zover de observaties uit het dagelijks leven. Ja, ja, ik maak wat mee op zo’n dag.

De taalfoutjes top 10

Ik maak wel eens een taalfoutje. Gelukkig zei Voltaire zo’n 250 jaar geleden al: “De mooie fouten van een genie zijn mij meer waard dan de keurige en koude taal van een academisch purist.

Ik heb gelukkig nog nooit de site van Taalvoutjes gehaald, dus ik sta dan ook niet in hun top 10 van 2019 met de meest opmerkelijke taalfouten, vergissingen en mededelingen. Hieronder wat  voorbeelden uit de lijst die ze vorige week publiceerden.

Dit waarschuwingsbord won de verkiezing.  Iemand had een hekel aan Duitsers.

00 bord

De nummer zes uit de lijst valt trouwens in dezelfde categorie als de nummer één, maar alleen waren het bij deze gemeente niet de Duitsers die niet welkom waren maar de Fransen.

00 bord 2

Er staan ook echte taalfouten in de top tien. Wat dacht u van deze op nummer acht.

00 bord 3

Ook aardig is de nummer vier van de lijst. Het betreft hier overigens geen taalfout maar een verkeerde uitgevoerde opdracht. Je ziet helemaal voor je, wat er mis kan gegaan als je aan iemand die je echt maar dan ook echt alles moet voorkauwen, vraagt om een reclamebord te maken.

00 bord 4

Enfin, over 2020 zal er ongetwijfeld ook een top tien verschijnen, want gelukkig gaan ze ook dit jaar vrolijk door met het laten zien van taalfouten en dergelijke (zie hun Twitteraccount) 

00 taal

00 bord 0

Tot slot, mocht u een taalfout in mijn blogpost menen te zien, dan vergist u zich. “In de taal is niets onveranderlijk vastgelegd: de grootste schrijvers veranderen haar voortdurend.” aldus Charles Edward  Montague,  Engels journalist en schrijver, 1867-1928,

 

My WordPress Blog