Een wetenschappelijke grap

In de laatste twee blogposts vertelde ik twee anekdotes over de Nobelprijswinnaars Albert Einstein en  Niels Bohr. Vandaag een wetenschappelijke grap over deze twee. U ziet, ik ben het wetenschappelijke niveau van dit blog wat aan het opkrikken.

Bohr en Einstein dus. Ze waren vrienden en discussieerden vaak, vooral over de kwantummechanica. Bohr was een van de opstellers van deze theorie. De kwantummechanica is een ingewikkelde theorie met grote implicaties. ‘Als u niet geschokt bent door de kwantummechanica, dan heeft u de theorie niet begrepen’, sprak Bohr eens.

Einstein begreep de theorie wel, maar was het niet altijd met Bohr eens. Hij had vooral moeite met de toepassing van het onzekerheidsprincipe van Heisenberg in de theorie. De Duitse kwantumfysicus Werner Heisenberg ontdekte in 1927 dat je nooit alles van een deeltje kan weten. Óf je weet zijn positie exact, of je weet precies wat zijn snelheid is.  Maar je kan ze niet allebei tegelijkertijd exact meten.  Hoe nauwkeuriger we de ene grootheid meten, hoe onnauwkeuriger de andere.

Dit komt niet door onnauwkeurigheid in de meting maar door een fundamentele onzekerheid die ingebakken zit in de natuur.  Toen Einstein dit onzekerheidsbeginsel in de natuur voor het eerst te horen kreeg, was zijn opmerking ‘God dobbelt niet’,  Hij kon niet accepteren dat er onzekerheid zou zijn in de fundamentele wetten van het universum.

Bohr en Einstein discussieerden er vaak en intensief over. Op een congres in Brussel in 1935 over de kwantummechanica hield Bohr een lezing. Opeens stopte hij en richtte hij zich rechtstreeks tot de in de zaal zittende Einstein en sprak: ‘Zie je wel. Dit bewijst dat God niet altijd doet wat jij vindt dat hij zou móeten doen!

Einstein had ook zijn vraagtekens bij het idee uit de theorie dat elementaire deeltjes sneller dan de lichtsnelheid informatie konden uitwisselen en dat ze spontaan konden verschijnen en verdwijnen en nu komt de wetenschappelijke grap:

‘Waarom stak Albert Einstein de straat over? Antwoord: hij zag Bohr en wou hem even niet zien, maar toen hij aan de overkant van de straat kwam, stond Bohr daar ook.’

einstein + bohrEinstein is de straat overgestoken maar daar loopt Bohr ook.

(De foto genomen in 1930 tijdens de Solvay Conferentie in Brussel; door Paul Ehrenfest, eveneens een natuurkundige en Nobelprijswinnaar.)

Oké, misschien is deze grap iets te wetenschappelijk. Daarom tot slot de grap die bij een verkiezing in 2017 uit 40.000 ingezonden grappen als de beste grap werd uitgekozen.

Twee jagers zijn in het bos als één van de twee ineenzakt. Hij lijkt niet meer te ademen en heeft een wezenloze blik in zijn ogen. Zijn jagersvriend pakt snel zijn telefoon en belt 112. Huilend zegt hij: ‘Mijn vriend is dood! Wat kan ik doen?’ De telefonist antwoordt: ‘Rustig aan, ik kan helpen. Om te beginnen moeten we eerst zeker weten dat hij dood is.’ Er volgt een stilte, daarna klinkt er een geweerschot. De man komt terug aan de telefoon en zegt: ‘Oké, wat nu?’

Een wetenschappelijke anekdote (2)

Niels Bohr was de talentvolle, maar dromerige doelman van Akademisk Boldklub, tegenwoordig bekend als AB Kopenhagen. Vermaard is het verhaal over de wedstrijd tegen het Duitse Mittweida. De Denen waren veel sterker en Bohr had weinig te doen.

Op een gegeven moment schoten de Duitsers van ver op de goal. Tot afgrijzen van zijn ploeggenoten stak Bohr geen hand uit en de bal zeilde zo hetdoel in. Na afloop bekende Bohr dat hij – diep in gedachten erzonken – bezig was geweest een moeilijke wiskundige formule op te lossen. Zijn ploeggenoten suggereerden dat het misschien beter was dat Bohr zich geheel aan de wetenschap zou gaan wijden.Dat leek Bohr ook wel een goed idee.

Hij stortte zich op zijn studie natuurkunde. In 1909 studeerde hij af en twee jaar later ontving hij de doctorstitel. In 1912 vertrok Bohr naar Engeland, waar hij ging werken bij de beroemde Ernest Rutherford. Bohr verbeterde diens atoommodel en voor het artikel dat hij hier in 1913 (27 jaar oud) over schreef, kreeg hij in 1922 de Nobelprijs voor natuurkunde. Zijn voorganger in 1921 was Albert Einstein. Die was 26 jaar toen hij in 1905 zijn beroemde formule E=mc² opschreef.

bohr en einstein

18 juli 1925; Niels Bohr en Albert Einstein in Leiden tijdens de verjaardag van de Nederlandse natuurkundige Hendrik Lorentz; foto genomen door  de natuurkundige Paul Ehrenfest.

Het waren de jaren dat jonge natuurkundigen de wetenschap op zijn kopzetten. Het was dan ook niet verwonderlijk dat Bohr, toen hij in 1920 hoofd van het Instituut van Theoretische Fysica in Kopenhagen werd, allemaal jonge natuurkundigen om zich heen verzamelde.

Bohr moedigde zijn leerlingen aan vooral buiten de geijkte paden te denken. Zo kreeg een student die met een nieuwe theorie aankwam, te horen: ‘Uw theorie is gek, maar niet gek genoeg omwaar te zijn.’ Een andere student kreeg te verstaan: ‘Je bent niet aan het nadenken, je bent alleen maar logisch bezig’

Befaamd is ook de anekdote over het hoefijzer dat boven de deur van de werkkamer van Bohr hing. Een student vroeg: ‘Maar professor, een eminent geleerde als u gelooft toch niet in de werking van een hoefijzer?’ Waarop Bohr antwoordde: ‘Nee natuurlijk niet, maar men heeft mij verzekerd dat het, ook al geloof je er niet in, toch werkt.’

Een wetenschappelijke anekdote

In 1921 hield Albert Einstein na het winnen van de Nobelprijs een lezingentournee langs meerdere universiteiten in het noordoosten van de Verenigde Staten.

einstein1921: Einstein samen met zijn tweede vrouw Elsa (in het midden van de foto) aan boord van de SS Rotterdam in de haven van New York.

Einstein werd daarbij rondgereden door een vaste chauffeur. Deze zei op een dag na de zoveelste lezing dat hij deze nou zo vaak gehoord had dat hij hem ook wel kon vertellen.

Einstein zei: “Dat is een goed idee, ze kennen hier weliswaar mijn theorieën, maar weten absoluut niet hoe ik er uit zie. Bij de volgende universiteit mag jij de lezing geven. Hier heb je mijn papieren. Ik ga wel achter in de zaal zitten.” Zo gezegd zo gedaan. Einstein ging met de pet van de chauffeur op in de zaal zitten en de chauffeur gaf de lezing.

Toen de chauffeur klaar was, stond één van de plaatselijke professoren op en zei: “Meneer Einstein, ik heb een vraag voor u. Maar het is een heel moeilijke vraag, dus ik kan me heel goed voorstellen, dat u niet direct een antwoord op deze vraag weet en dat u er thuis eerst eens op uw gemak over wilt nadenken. Dat is prima.“ Vervolgens stelde hij de vraag en keek triomfantelijk de zaal rond.

De chauffeur dacht even na en antwoordde toen. “Nee hoor professor, dat is helemaal geen moeilijke vraag. Sterker nog, ik denk zelfs dat mijn chauffeur die daar achter in de zaal zit hem ook zou kunnen beantwoorden. Meneer de chauffeur, wilt u een poging wagen?”

Einstein stond op, beantwoordde de vraag en ging vervolgens met een grote grijns zitten. De professor en de zaal in verbijstering achter latend.

 

Wat stond er ook al weer

Gisteren was er een debat in de Tweede Kamer over de stikstofcrisis. De oppositie vond dat de kabinetten Rutte 1,2 en 3 een wanprestatie hadden geleverd, maar daar was Rutte het absoluut niet mee eens. De crisis was zo ‘enorm complex’ dat niemand hem iets kan verwijten.

Maar ja, als je geen goed antwoord hebt, dan is het ook moeilijk om een goed antwoord te geven.  En op de een of andere wijze moet ik nu denken aan een antwoord van mij dat ik veertig jaar geleden gaf op een vraag tijdens een tentamen Bedrijfssociologie. Het ging over een of ander model. Ik wist precies waar dat model behandeld en afgedrukt stond in het collegedictaat – op de enige bladzijde die dwars stond – maar dat was ook het enige dat ik nog van het model wist.

Ik schreef toen als antwoord op de vraag over het model maar eerlijk op dat ik wel wist op welke bladzijde het model in het dictaat stond (en gaf aan op welke bladzijde dat was), maar dat ik helaas niet meer wist wat er stond. Misschien kreeg ik dan nog een troostpuntje omdat ik iets meer wist dan degenen die geen flauw idee hadden. Maar helaas, ik kreeg voor dit antwoord de handjes niet op elkaar van de hoogleraar, laat staan een staande ovatie.

klappen

ps het tentamen haalde ik gelukkig wel.

100 km

De maximumsnelheid overdag gaat terug naar 100 km. Goed plan, beter voor het milieu, beter voor de veiligheid en beter voor de doorstroming op de weg. De ideale snelheid op een snelweg voor de doorstroming schijnt volgens een artikel op nu.nl 95 km per uur te zijn:

De ideale snelheid is 95 kilometer per uur. Dan is de wegbenutting optimaal. Als je langzamer gaat rijden, gebruik je de wegcapaciteit niet optimaal. Als je sneller rijdt, zorgt het voor meer opstoppingen, omdat je automatisch meer afstand neemt als je harder gaat en er dus minder auto’s op de weg passen.”

De VVD is er niet blij mee. Het officiële standpunt op hun site – zie hier – luidt:

We willen dat je op iedere weg zo hard kunt rijden als veilig en mogelijk is. Wij willen dat mensen op veel meer wegen 130 mogen rijden. Dat rijdt een stuk prettiger en zorgt ervoor dat het verkeer beter doorstroomt. Ook ’s nachts kan de maximumsnelheid vaker naar 130. Auto’s worden steeds stiller, dus de geluidsoverlast neemt af. Snelheidscontroles zijn er voor de verkeersveiligheid. Niet om de schatkist te spekken of milieudoelstellingen te halen.”

VVD

Vooral die laatste zin, dat de snelheidscontroles niet bedoeld zijn om milieudoelstellingen te halen, is opmerkelijk. Ben benieuwd hoe lang die zin gezien de huidige discussies op hun site blijft staan.

Uit de tijd dat er nog echte auto’s op de weg reden:verkeersbordEen verkeersbord uit 1966 dat toen bij een afrit bij Schiphol stond. Fotograaf onbekend; foto Anefo / Nationaal Archief

 

Ouders

Op twitter zag ik een tweet van Nick  Harvey, een Engelse muzikant, die de volgende oproep deed,

nick harvey

Er staan er ondertussen al 653 reacties onder. Ik heb er een twintigtal van gekopieerd.

Boo @BermondseyBoo: We had to be interviewed by the scary headmistress of my school before I could be accepted as a pupil. Dad had a bad back & mum had just had a minor operation. So he spent the interview lying on the office floor while my mum could only stand up. Weirdest 45 minutes of my life

Kavalcade @kavalcade: When I was around 18, a friend of mine was going travelling and came by to say goodbye. After we had said our farewells my mum came running down the stairs, shouting ‘hang on Dan, you’ll be needing these’. She unfurled about 20 condoms. I still remember them hitting the floor.

TwoTonTony @TwoTonTonyTubbs: I was 19 and in the Guards (red coats, big furry hats, hang around royal gaffs, you know the ones). On guard outside Buckingham Palace with my Mum the other side of the fence waving at me and telling all the tourists “that’s my son, that one over there.”

alexander matthews @AlexanderMat: I was 17 and working at a supermarket late in the evening. It had started to snow. My mum phoned the supermarket to tell them I should not drive home because I was too inexperienced a driver to handle snow and she was coming to get me. This was announced over the tanno

Dolly @Seasidedolly: I was crazy about a boy at the visiting yearly fair. I hung around. Eyeliner & lipstick on. My mum arrived at the fair with her work friends, spat on a tissue & wiped my face clean in front of him.

Nic @TheNoisyTable: Grandparent story…hope it’s allowed. My grandad loudly farted on every single step in a department store. When he got to the bottom, he looked at the horrified shoppers and reassured them that there was no structural damage.

Clodagh Murphy @Clodagh My dad yelling down the aisle in the super market at my 13 year old sister if she wanted ‘the ones with wings’

Alistair Coleman @alistaircoleman: Our car broke down going on holiday. Mum knew it was the alternator, having tried a self-repair before. Unfortunately, she told it to the AA man thus: “My husband and I had it off on the kitchen table three times”. He looked us three kids in the back seat and cried with laughter.

Sueveneer @sueveneer: It was the 70s and my dad (working class lad made good) rocked up at at a very posh restaurant. Was told jeans weren’t allowed so he took them off. There. In front of the maitre d’ & guests

Kate S @katesaunders13: When I got a school report saying I was always smiling and a pleasure to be around, my Dad wrote in the parents comments ‘are you sure you haven’t mixed her up with someone else “

David Gutteridge @dgutte: On holiday in Malta, my Dad took us all on “family walk”. 2 hours later, lost and with light fading a black helicopter appeared, hovered above us, shone his search light and the loud speaker boomed…… “you are in a military live fire zone”

Bernie @EnterpriseSBox: My mum walked me to school in full uniform at the end of the summer holidays as I started the last year of primary school.  Ignoring my mates on their bikes milling around in shorts and t shirts and the ominous quietness in the playground we turned up at the gates a week early.

mid life crisis@BitterPill74: When I married my husband, the Registrar folded the marriage licence and asked “Who wants to hang on to this?” My Dad a solicitor pipes up “I’ll take it, we’ll need it in 7 years for the divorce”

John Walshe @WalberryCP: Went down injured in a rugby match and saw my mother running onto the pitch yelling “are you ok” and “he’s my son”. It took me a decade to hold my head up in the club.  A decade later I went to tackle a second row and my fiancee yelled out “leave him alone, you’re too big”

Will Hide @Willhide: I was a room guide at Castle Howard for a student summer job about 25 years ago. A big notice said “do not touch the piano” on top of the Steinway in Grand Ballroom. One day I turned around because a bloke had leaned over the rope & was playing “Chopsticks” on it – it was my Dad.

Scotty @scottfish75: Not in front of me, but my dad turned up to a parent-teacher night wearing a purple silk shirt and leather trousers. He then proceeded to tell my teachers I wanted to be an astronaut. I didn’t.

Caroline L @Caroline_Lno1: My mum’s kitchen didn’t arrive on time. So she took me and a loudspeaker down to the local MFI to shout about it to all the customers.

Miss Konstantine @giftedHKO: Was at a local nightclub and it was past my curfew. I was cutting shapes on the dance floor when the DJ stopped the music to announce ‘Helen, your mum called and you need to go home’

Dollyday @welovepampering: Similar to your story except I was 15 and in a club.  My grandad decided to come and get me. Even worse, he got the DJ to call out my name and say ‘your grandads here to pick you up’.

Helen Raw @helenraw: Went to my 1st under 18’s disco in an over 18’s club on condition Dad picked me up. I was 16 & agreed so long as he parked round the corner to not embarrass me. He turned up, right across the road wearing a deerstalker & a superman cape waving & yelling ‘coooeeeee I’m here Helen

Als mijn dochters die laatste drie reacties lezen, zullen ze zeggen: “Dat gevoel herken ik.” Ze gingen naar een discotheek waar ik ze om twaalf uur zou afhalen. Omdat het regende wachtte ik in het halletje van de discotheek. Toen ze mij daar zagen staan, kreeg ik vreselijk op mijn kop. Iedereen kon zo zien dat ze werden afgehaald door hun vader. De volgende keer dat ik ze afhaalde moest ik op minstens 25 meter van de deur van de discotheek wachten.

 

 

Verkeerde man

Van de week stond ik in de Albert Heijn naar het vis-aanbod te kijken toen een vrouw naast me opeens aan me vroeg: “Zullen we vanavond vis eten?” Ik keek haar aan. Het was een vrouw van een jaar of veertig die met een vermoeide blik de vis stond te bestuderen.

“Is dat een uitnodiging?” vroeg ik.  De vrouw keek verschrikt op. “Oh nee, sorry. Ik dacht dat mijn man naast me stond.” sprak ze.

Zoiets dacht ik al. Geeft niets hoor. Het kan erger.” zei ik en ik vertelde haar over Hans, een oud-collega van mij bij KPN. Die liep een keer achter zijn vrouw in de supermarkt, toen zij opeens de arm van een wildvreemde man naast haar vastpakte en gearmd verder liep. Zowel Hans als de man zeiden niets en zo liepen ze een metertje of tien door. Toen zag ze pas dat ze de verkeerde man had vastgepakt. Dit tot groot vermaak van zowel de man als van Hans.

De vrouw lachte, liep vervolgens naar een man en pakte deze bij de arm. Lachend keek ze om. Ik nam aan dat het haar eigen man was.

Een razendsnelle reactie

Op Nu.nl zag ik vandaag dit filmpje.  Te zien is hoe een jongen in de Amerikaanse stad Oakland op het spoor valt, vlak voor een aanstormende trein. Maar voordat de trein hem overrijdt, trekt een man hem terug op het perron. Ik moet zeggen dat ik, geloof ik, nog nooit iemand zo snel heb zien reageren. Had ik daar gestaan, dan was de jongen beslist verongelukt.

spoort

Op de foto klikken om bij het bericht en het filmpje op nu.nl te komen.

Mooi is ook de reactie van de redder als hij als later wordt geïnterviewd. Hij wordt helemaal emotioneel en zegt dan “Dat is wat we horen te doen.

de held

Petje af voor deze man.

Een Amerikaanse inval in Den Haag

In mijn vorige blogpost zijn twee verkoopborden te zien die bedoeld zijn om onroerend goed  op het Maanplein in Den Haag aan de man te brengen. Het betreft een deel van het voormalige hoofdkantoor van KPN in Den Haag dat is omgebouwd tot woningen en kleinere kantooreenheden

centre of the universe

Wat niet op de borden staat, maar wat ik wel weet, is dat de ramen van een deel van de gebouwen voorzien zijn van onbreekbaar kogelvrij glas. Het betreft de ramen (aan de straatkantzijde) van de rode gebouwen die op de foto hieronder te zien zijn naast de grote witte gebouwen die rechts op de foto staan.

maanplein

De reden dat ik dit weet is dat ik in 2002 werkzaam was in één van deze rode gebouwen. In het witte gebouw zat in die tijd tijdelijk het in 1998 opgerichte Internationale Strafhof (ICC; International Criminal Court). Het is een permanent hof voor het vervolgen van personen die verdacht worden van genocide, misdaden tegen de menselijkheid en oorlogsmisdaden.

Omdat onder de statuten ook Amerikaanse soldaten kunnen worden berecht die ergens op de wereld oorlogsmisdaden begaan, weigerde Amerika het verdrag te ratificeren (dat is nog steeds het geval). Sterker nog, de conservatieve senator Jesse Helm zorgde er voor dat er in de Amerikaanse Senaat een amendement werd aangenomen, de American Service-Members’ Protection Act (ASPA) (“Wet ter bescherming van Amerikaanse militairen”), die bedoeld was om “Amerikaans militair personeel en andere verkozen of benoemde vertegenwoordigers van de Verenigde Staten van Amerika te beschermen tegen rechtsvervolging door een internationaal strafhof waarvan de VS geen deel uitmaken

De wet gaf aan de president van Amerika de macht om “met alle mogelijke middelen de vrijlating van Amerikaans personeel te bewerkstelligen dat gevangen wordt gehouden door of op verzoek van het Internationaal Strafhof (in Den Haag)”.  Dat hield in dat Amerika desnoods gewapenderhand Amerikanen mocht bevrijden uit de handen van het Internationaal Strafhof. Dit amendement staat dan ook wel bekend als ‘The Hague Invasion Act ‘.

volkskrant

De Volkskrant van 11 juni 2002.

In het najaar van 2002 verschenen er opeens wat werklui op onze afdeling. Ze kwamen de ramen vervangen. De verhuurder van het gebouw nam geen enkel risico vertelden ze. Als de Amerikanen het gebouw aan de overkant binnen zouden vallen, dan zou ons gebouw ook geraakt kunnen worden. Daarom was besloten om de ramen aan de straatkant te voorzien van kogelvrij  glas.

We voelden ons daardoor een stuk veiliger.

 

 

 

De oerknal

Ik weet waar 13,8 miljard jaar geleden de oerknal heeft plaats gevonden. In Den Haag, en om helemaal precies te zijn, op het Maanplein in Den Haag.

Is dat even ‘Breaking News!’ of niet. Hoe ik dat weet? Simpel. De oerknal heeft precies in het middelpunt van ons universum plaats gevonden. Dat moet wel, want anders dijt het universum niet in alle richtingen even hard uit. De vraag die dan resteert luidt: ‘Waar bevindt zich het middelpunt van het universum zich nu?’ Het antwoord luidt op het Maanplein in Den Haag (zie de foto onder)

centre of the universe

Deze borden staan momenteel op het Maanplein in Den Haag.  Op de achtergrond zijn enkele oud-kantoren van KPN te zien. Vroeger zat hier het hoofdkantoor van KPN. De medewerkers van het hoofdkantoor zaten er verspreid over meerdere gebouwen.

Maar door de grootheidswaanzin van toenmalig bestuursvoorzitter Wim Dik, die allerlei veel te dure bedrijven in heel Europa en zelfs ver daar buiten kocht, kwam KPN vanaf 2001 zwaar in de problemen. Het ging bezuinigen en duizenden personeelsleden verloren hun baan. (Zelf verloor ik in 2013 bij de dertiende – zoiets brengt ongeluk-  jaarlijkse ontslagronde mijn baan.)

Het gevolg was dat er op Maanplein veel kantoren leeg kwamen te staan en het hoofdkantoor werd naar Rotterdam verplaatst, waar KPN naast de Erasmusbrug een groot kantoor bezit. Ik geloof dat KPN nu nog maar één gebouw op het Maanplein in gebruik heeft.

De eigenaar van de lege kantoren besloot daarop om een deel van de kantoren om te bouwen tot woningen en adverteert nu dat deze woningen (en de overgebleven lege kantoren) zich bevinden in ‘the centre of  the universe‘. Geen idee, hoe hij dat weet, maar dat houdt dus wel mooi in dat de oerknal heeft plaats gevonden op het Maanplein in Den Haag.

nasa MaanpleinHet alsmaar in de loop van de tijd uitdijende universum. Helemaal onderin het Maanplein in Den Haag. Tekening van de NASA d.d. 2 april 2001 (toevallig ook het jaar dat KPN met de bezuinigingen begon.)

Weer terug

Zo een tijdje weg geweest hier. Eerst vier weken naar Amerika op vakantie. Wie wil weten wat we daar allemaal gedaan hebben, kan dit hier nalezen.

Daarna druk, druk, druk geweest. Dochters verhuisden allebei – er moest geschilderd en verhuisd worden – en ik moest me ook nog eens actief bemoeien met de zaken op het Go Ahead supportersforum. Het gaat niet goed met onze club. We spelen voornamelijk gelijk.

Daarnaast had ik bedacht om mijn verhalenserie over ‘de mensen achter de computer‘ weer eens op te pakken. Dat schiet maar niet  op, dus heb ik me maar aan het uitzoeken en het schrijven van wat portretten gezet. Dat kost best veel tijd want wat er in staat moet natuurlijk wel kloppen.

Ik heb  twee portretten toegevoegd aan de serie:

Vooral dit laatste portret kostte de nodige uitzoektijd. Het begint als volgt:

Heeft u enig idee wat u hier ziet?

15 al jazeri klok

Het antwoord luidt: een klok. Ik kom er verderop op terug. Hij is ontworpen door al-Jazari, een Islamitische geleerde die leefde van 1136 tot 1206. De tekening is afkomstig uit al-Jazari’s ‘Boek van de kennis van ingenieuze mechanische apparaten’, waarin hij allerlei wonderlijke apparaten beschreef. Het door hem zelf geïllustreerde boek, met beschrijvingen van vijftig apparaten, die hij in dienst van drie opeenvolgende Artuqid-heersers van de Turkmeense dynastie had gebouwd, verscheen enkele maanden voor zijn dood in 1206.

Wie de rest van het verhaal wil lezen, zie het betreffende portret.

Maar goed ik ben dus weer terug. Wel is het zo dat ik nog een hoop portretten te schrijven heb en ook nog het Tweede Straatje van Vermeer moet opsporen. Dus de regelmaat waar ik hier op dit blog zal schrijven, zal wel wat verminderen. Voor wie ondertussen toch niet kan wachten om iets van mij te lezen, kan naar de boekhandel lopen en daar Hard Gras nr 128 kopen.

hard grad 128

Hierin is een verhaal van mij opgenomen over Ken Aston, wie  kent hem niet. (Het is de Engelse scheidsrechter die zo’n vijftig jaar geleden de gele en rode kaarten bedacht.) Ik zie nu pas dat mijn naam niet op de voorkant wordt vermeld. Uitgever en eindredactie – dat zijn die drie heren die je op de foto ziet – toch, zo verkoop je dit ‘voetbaltijdschrift voor lezers’ natuurlijk nooit!

 

Goed en slecht nieuws

Goed en slechts nieuws voor de lezers van dit blog (in twee varianten.)

Variant 1 (voor de lezers die dit blog helemaal niks vinden): Het goede nieuws is dat ik er vier weken tussen uit ga, het slechte nieuws is dat ik daarna weer terug kom.

Variant 2 (voor die enkele lezer die dit blog wel leuk vindt.): Het slechte nieuws is dat er ik er weken tussen uit ga, het goede nieuws is dat ik daarna weer terug kom.

 

Een nieuwe reiskoffer

Marianne was op zoek naar een nieuwe reiskoffer. Hij moest wat groter zijn dan de vorige, met wieltjes die niet te veel lawaai mochten maken, de koffer moest niet te zwaar zijn en hij moest van zacht maar wel stevig materiaal zijn. Ze zocht op internet en kwam uit bij een Eastpack koffer. Normaal kosten die koffers 170 euro maar een online-winkel had een vreselijk saaie grijze in de aanbieding voor 121 euro.

Nu ben ik niet zo van het online kopen. Ik gun de verkoop liever aan “de echte winkeliers”, al moeten ze dan wel met hun prijs een beetje in de buurt van de online-prijzen zitten. Omdat ik toch in Den Haag moest zijn, liep ik wat koffers- en tassenwinkels af en in de Passage zag ik het door Marianne gezochte model staan. Het was afgeprijsd naar 129 euro. Kijk, dat was dicht genoeg bij de prijs van de online winkel.

Er was echter één maar. De kleurencombinatie van het ding.

00000000000000 koffer

Dat was wel wat anders dan de zwarte en blauwe koffers die je altijd massaal op de lopende band bij Schiphol ziet draaien. Ik vond het te gewaagd om het ding zonder overleg  te kopen en maakte er een foto van die ik per WhatsApp aan Marianne stuurde.

Echt heel mooi vond Marianne de koffer niet maar dat deed er niet zo toe. De koffer had namelijk een groot voordeel. Je herkent hem zo op de lopende band tussen alle andere koffers. Ik mocht hem kopen. Toen ik hem wilde afrekenen bleek de prijs echter niet 129 euro te zijn, vertelde de dame van de winkel. Ai, dacht ik nog, maar ze had goed nieuws. Er ging nog eens 20% korting van af – ze wilden blijkbaar het ding wel heel graag kwijt. Voor 103 euro kreeg ik de koffer mee.

Even later zat ik op een bankje in de Haagse tramtunnel met de koffer te wachten op de tram. Een vrouw naast me keek naar de koffer en zei toen: “Weet u dat er nog een prijskaartje aan zit?‘ “Ja” antwoordde ik, “Ik heb hem net gekocht.”  Oké, zei de vrouw. “Ik dacht ik zeg het maar even voor het geval u op reis ging” 

“Nee, heel goed dat u het zei” antwoordde ik “Zoiets zou me zo kunnen overkomen. Ik heb wel eens een hele dag rondgelopen met een prijskaartje dat nog vast zat aan mijn overhemd.”

Ik ook!” zei de vrouw blij verrast. “En het erge was dat het tijdens een personeelsbijeenkomst was en ik een blouse aan had van de Wibra. Opeens voelde ik iets prikken in mijn nek. Gelukkig had ik toen nog van dat lange haar waardoor het kaartje niet zo opviel.

Voordat we nog meer van dit soort zaken uit de afdeling ‘klein leed’ konden bespreken kwam mijn tram. Toen Marianne thuis kwam viel de kleurencombinatie haar mee en ze was tevreden met de aankoop.  “Die is heel gemakkelijk terug te vinden op de lopende band” sprak ze.

Tja, dat is nog maar afwachten. Zoals u hier kan lezen ben ik tegenwoordig namelijk  influencer. Waarom dacht  u anders dat ik de merknaam Eastpack in dit blog vermeld! Maar dit heeft wel tot gevolg dat heel veel lezers van dit blog natuurlijk nu ook zo’n koffer gaan kopen en dan zul je zien dat binnenkort honderden van dit soort koffers op de lopende band van Schiphol draaien met daartussenin een enkele zwarte en blauwe koffer.

Maar dat zien we tegen die tijd wel, want zoals de Romeinse filsooof  Epictetus (50-130 na Christus) al zei: “Er is slechts één weg naar geluk en dat is op te houden met je zorgen maken over dingen waar je geen invloed op hebt.

 

Een standbeeld met spelden

Wat je als standbeeld nooit moet doen, is je hoed afzetten. De duiven en meeuwen schijten je helemaal onder. Koning Willem II, althans zijn standbeeld bij het Binnenhof in Den Haag, was niet zo verstandig.

00000000000000 koning2

Oorspronkelijk stond er op deze plek een ander standbeeld van de koning. Op dit standbeeld, in 1853 door het dankbare Nederlandse volk geschonken aan de in 1849 overleden koning, was de koning zonder paard te zien. Maar in 1924 vond men dit blijkbaar niet heldhaftig genoeg en werd het oude standbeeld voor 1000 gulden verkocht aan de gemeente Tilburg, die het tweedehandsje een plaats gaf op het Heuvelplein in Tilburg.

00000000000000 koning32Het tweedehandsje in Tilburg, de koning te voet.

In Den Haag werd er vervolgens een standbeeld van koning Willem II gezeten op een paard geplaatst. Dat was overigens geen origineel beeld, maar een kopie van het standbeeld dat op het Place Guillaume II in Luxemburg staat. Willem II was niet alleen koning van Nederland maar ook groothertog van Luxemburg.

00000000000000 5Het origineel in Luxemburg.

Wie echter heel goed de beelden in Den Haag en Luxemburg vandaag de dag met elkaar vergelijkt, ziet een opmerkelijk verschil. De Willem II van Den Haag en zijn paard doen namelijk aan acupunctuur.

00000000000000 koning1

Er zitten allemaal naalden in de koning en in zijn paard. Of zou dat bedoeld zijn om te voorkomen dat er allemaal duiven en meeuwen op gaan zitten?

Anyway, mochten de dankbare lezers van dit blog later een standbeeld voor mij willen oprichten, dan wel graag eentje met een hoofddeksel.

My WordPress Blog