Category Archives: kunst

De boekenclub in Uithuizen

In 1980 speelde Toon Hermans in zijn onemanshow de voorzitter van de vereniging ‘Ons Genoegen’,  die aankondigt dat de vereniging ‘Ons Genoegen’ is uitgebreid met een enkele nieuwe leden. Vervolgens leest Toon Hermans de hele lijst een aantal keer voor. “Mevrouw Peper, mevrouw  Zwaarmakers, juffrouw van der Stang, mevrouw Perenboom, mevrouw Stofregen, mevrouw Opdebeeke, mevrouw Deegroller, mevrouw Stip, mevrouw Hak, mevrouw Loofhutjes, mevrouw Kistenmaker en mevrouw Schroothamer.”.

voorzitter(Op de afbeelding klikken om het filmpje op YouTune te zien.)

toon hermansToon Hermans in 1980; foto  Koen Suyk, Nationaal Archief.

Aan deze sketch moest ik denken toen ik in twee van de boeken van Jan de Hartog – zie de vorige blogpost – een lijstje zag zitten met namen van dames van een leesclubje  in Uithuizen. Zie hier de namen van het lijstje uit 1965:

Mevr.Jeltsema, mevr. Immenga, mevr, Meinardie, mevr. Witkop, mevr. Schillhorn, mevr. Spieker – mijn schoonmoeder – , mevr. Klaassen, mevr. Kiel, mevr. Jansen, mevr. Eelsing,  mevr. Moorslag, mevr. Meijborg, mevr. Westerdijk, mevr. van Ess, mevr. Klema, mej. Ritzema en mevr. Wolthuis.

leesclubje

Ze hadden allemaal een boek ingebracht. Om de drie weken werden de boeken doorgegeven. De eerste keer zou  op 16 oktober 1965 zijn en op 17 september 1966 had ieder dan weer zijn eigen boek terug. Ook in een ander boek van Jan de Harog zat zo’n lijstje, dat betrof het leesclubje van het jaar 1961-1962. Hoe schattig zulke leesclubjes.

 

Jan de Hartog signeert.

Jan de Hartog, geboren in 1914 en overleden in 2002, was een Nederlandse schrijver. Na zijn vlucht tijdens de Tweede Wereldoorlog naar Engeland in 1943 woonde en werkte hij het grootste gedeelte van zijn leven in Amerika.  Van zijn boeken  – hij schreef ze na de Tweede Wereldoorlog altijd eerst in het  Engels – zijn miljoenen exemplaren verkocht. Zijn bekendste boek is ‘Hollands Glorie’. Zie hieronder Jan de Hartog in 1984 en een kaft van Hollands Glorie van een editie uit 1942.

jan de hartog hollands glorie

Tot zijn vele fans behoorde ook mijn in 2008 overleden schoonvader Arie Jan Spieker. Althans, dat neem ik aan gezien het stapeltje boeken dat ik bij het opruimen op zolder aantrof.

In 1989 bezocht Jan de Hartog Harlingen, de woonplaats van mijn schoonouders, waar hij in de bibliotheek een lezing zou geven, georganiseerd door de plaatselijke boekhandel.

hartog lezing 1

Na afloop van de lezing was de wereldberoemde auteur bereid om vragen te beantwoorden en boeken te signeren.

hartog lezing 2

Uiteraard ging mijn schoonvader – ik vermoed dat mijn schoonmoeder (zij overleed in 2009)  ook mee was – naar dit buitenkansje om zijn favoriete auteur te ontmoeten.  Na afloop van de lezing meldde mijn schoonvader zich bij het tafeltje van Jan de Hartog om een boek te laten signeren.  Helaas voor de organiserende boekhandel was dit een exemplaar dat hij van huis had meegenomen.

Voor A.J. Spieker, met de beste wensen’ schreef de auteur er in, samen met zijn handtekening en de datum 7-8-89. Blijkbaar wilde mijn schoonvader de auteur niet vermoeien met het voluit laten schrijven van zijn naam en gaf hij alleen zijn voorletters door.

hartog 1

Hij was echter nog niet van mijn schoonvader af, want deze haalde uit vermoedelijk een boodschappentas  nog een boek ter signering. Deze keer schreef de auteur er in: ‘Voor A. J. Spieker’, gevolgd door zijn handtekening en de opmerking (de enige echte).

Gezien deze opmerking, vermoed ik dat mijn schoonvader of mijn schoonmoeder vlak hiervoor de opmerking heeft gemaakt dat het toch wel heel bijzonder was dat ze hier in Harlingen de beroemde Jan de Hartog uit het verre Amerika konden ontmoeten.

hartog 2

Mocht Jan de Hartog nu denken dat hij klaar was met mijn schoonouders, dan vergiste hij zich. Daar kwam het derde boek uit de tas. ‘Voor A.J. Spieker‘ gevolgd door zijn handtekening en de datum schreef  Jan de Hartog deze keer.

hartog 3

Ik kan me voorstellen dat de rij achter mijn schoonouders  wat onrustig werd toen mijn schoonvader een vierde boek uit de tas haalde. Drie jaar eerder had Jan de Hartog een prijs gekregen en een krantenberichtje daarover had mijn schoonvader in het boek geplakt.

Deze keer had de auteur geen zin meer om ook ‘voor A.J. Spieker’ te schrijven en beperkte hij zich tot alleen zijn handtekening en de datum.

hartog 4

Groot moet de ontzetting van de auteur, de boekhandelaar en de rij zijn geweest toen er nog een vijfde boek uit de tas kwam, maar gezien de signering, waar een duidelijke opluchting uit blijkt, zal mijn schoonvader of schoonmoeder verteld hebben dat dit toch echt het laatste boek was: “Verzamelaarsters! In dankbaarheid’ schreef Jan de Hartog.

hartog 5

Ik kan niet anders dan constateren dat Jan de Hartog een geduldig iemand was en mijn schoonvader een groot fan. En oh ja, Jan de Hartog heeft zo’n veertig boeken geschreven. Geen idee hoeveel boeken van hem mijn schoonvader had, maar het zou best wel eens kunnen zijn dat Jan de Hartog die avond goed is weggekomen. Het had veel erger kunnen zijn.

 

 

Een mooie schelp

Vindt u dit een mooie schelp?

5 schelp

De meeste mensen wel. Toen deze foto – genomen  door ene Chris 73; zo noemen mensen op de Wikipedia zich soms – in 2005 op de Wikipedia werd geplaatst, werd hij direct genomineerd als één van de mooiste foto’s van het jaar.

Hebt u enig idee waarom mensen dit een mooie foto vinden? Waarschijnlijk komt het door de steeds kleiner wordende krommingen. Als u het zou gaan nameten, dan ziet u op een gegeven moment een verhouding tussen de elkaar opvolgende krommingen van 1,6 staat tot 1.

Dat is niet zo maar een verhouding, dat is de zogenaamde Gulden Snede verhouding. Mensen schijnen dat een prettige verhouding te vinden. Kunstenaars maken van dat gegeven wel eens gebruik. Kijkt u maar eens naar dit schilderij van de ‘Geboorte van Venus’,  een schilderij van de Italiaanse kunstschilder Sandro Botticelli.

5 pingala botticeli

In dit geval zit de gulden snede verhouding niet in de schelp, maar in de lengte-breedte verhouding van  het schilderij. Nu is de gulden snede verhouding van een voorwerp geen voldoende voorwaarde dat mensen iets mooi vinden. Ik kan ook wel iets maken met allerlei gulden snede verhoudingen er in, maar dat wil nog direct een echt kunstwerkje opleveren. Zie hier bij voorbeeld mijn heel snel in elkaar gezette blauwe rechthoeken, allemaal rechthoeken met een gulden snede verhouding.

gulden snede

Nu zult u zich misschien afvragen, waarom schrijf je over de gulden snede verhoudingen, maar dat komt omdat in mijn serie over de mensen achter de computer ik het (geheel herziene) portret over de Indiaanse taalkundige Pingale weer op de site heb geplaatst. Wat deze taalkundige – hij leefde 2200 jaar geleden – met computers en de gulden snede te maken heeft, dan kan u hier terug lezen.

p.s. In de natuur zie je heel vaak de gulden snede verhouding terug komen. Niet alleen in schelpen maar bijvoorbeeld ook in bloemkolen (kijkt u maar eens naar de verhoudingen van de bloemkoolroosjes.) Dus als u iemand in de supermarkt heel verrukt naar een bloemkool ziet staren, dan weet u hoe dat komt.

bloemkool

20.000 jaar voor Christus

De titel van deze blogpost klinkt als een historische film met Raquel Welch, maar die film ging wat verder terug in de tijd, namelijk naar 1 miljoen jaar voor Christus.

00 racquel welch

Klik op de afbeelding om de trailer van deze film uit 1966 op YouTube te zien. (Based on a true story, nou ja misschien niet.)

Die ‘20.000 voor Christus’ slaat op het jaar dat er ergens in Afrika iemand rondliep die streepjes in bavianenbotjes kraste. Deze botjes worden vrij algemeen gezien als het eerste rekenhulpmiddel van de mens. (De in 2014 overleden Hugo Brandt Corstius zei ooit eens: “Eén ding zal de computer nooit kunnen: van de apen afstammen.” Dat had hij dus fout gezien.)

1 botje vier zijden

De vier zijden van één van de botjes.  Ze komen uiteraard voor in mijn verhalenbundel over de mensen achter de computer.  Zie hier de vandaag geplaatste nieuwste bijdrage, namelijk het algemene overzicht van de periode 20.000 jaar voor Christus tot het jaar 1.

Ik kan me overigens voorstellen dat u misschien liever naar Raquel Welch in bikini kijkt dan naar de botjes. Iemand die dat in ieder geval deed was Andy Dusfrene (gespeeld door Tim Robbins) in de film Shawshank Redemption uit 1994. Hij bedekte het gat dat hij in de muur van zijn cel in de gevangenis aan het hakken was met een poster van eerst Rita Hayworth, daarna Marilyn Monroe en ten slotte met een poster van Raquel Welch (met een foto afkomstig uit de film ‘One Million Years B.C’).

Leuk detail, in de film ontsnapt Andy Dusfrene in 1966. De film ‘One Million Years B.C’, werd weliswaar in1966 opgenomen maar kwam  pas in 1967 uit en de poster met Raquel Welch er op dateert (hoogstwaarschijnlijk) ook uit dat jaar, een jaar nadat Andy Dusfrene ontsnapte. Dat kunnen we dus wel als een filmfoutje betitelen.

 

Rembrandt anno 2021

Rembrandt schilderde niet alleen schilderijen  – dat doen schilders nu eenmaal – maar hij maakte ook allerlei schetsen. Zie hier een zelfportret van hem.

0 rembrandt0

Wat ik echter niet wist, was dat Rembrandt nog leeft. Hij is nu 415 jaar oud en is nog steeds aan het werk! In Leiden schetst hij gezeten achter een raam van de Lokhorststraat 16 voorbijgangers. Wel heeft hij hierbij enigszins hulp van een camera en en een computerprogramma, maar gezien zijn leeftijd is dat te begrijpen. Zie hier zijn schetsen van Marianne en mij.

0 rembrandt 3 0 rembrandt 

Rembrandt is helemaal van deze tijd. Binnen no-time had hij ook een versie van mij gemaakt met een mondkapje op.

0 rembrandt 2Een gesigneerd werk van Rembrandt. Ik moet de schets maar eens laten beoordelen door ‘Tussen Kunst en Kitsch. Ik ben wel benieuwd naar de waarde. “Zo, dat had ik niet gedacht”. 

Wie zichzelf ook door Rembrandt wil laten schetsen, zie hier.

Toen Rembrandt ons schetste, keek hij recht tegen de zon in. We moeten nog maar eens een keer terug als het wat bewolkter is.

Wel of niet een Van Gogh?

Kent u dit schilderij van Vincent van Gogh?

0000000000 000000000 van gogh

Het is eigendom van het Wadsworth Atheneum in Connecticut, Amerika. Het museum  kreeg het schilderij in 1957 uit de nalatenschap van de schrijfster Anne Parrish.  Samen met dit schilderij.

0000000000 000000000 monetWat denkt u? Ziet u hier een Monet of niet? Het antwoord op deze vraag luidt: u ziet inderdaad een Monet. Hij is namelijk degene die afgebeeld staat op dit schilderij van  Pierre-Auguste Renoir uit 1873, ‘Claude Monet peignant dans son jardin à Argenteuil’ heet het.

Maar terug naar het Van Gogh schilderij. Van 1990 tot 2019 heeft het schilderij niet in het museum gehangen, maar was het opgeslagen in het depot. De reden was dat men ernstig twijfelde of het wel een Van Gogh was. De stijl en techniek zouden atypisch zijn voor Van Gogh.

Nu kan je bij die aarzelingen wel iets voorstellen, want als je bijvoorbeeld kijkt naar een andere schilderij van Van Gogh met klaprozen in een vaas, dan zie je inderdaad behoorlijke verschillen in stijl.

0000000000 000000000 van gogh3Dit schilderij ‘Vaas met rode klaprozen en madeliefjes’ uit 1890 werd in 2014 bij Sotheby’s geveild voor bijna 50 miljoen euro.

In 2019 stuurde het Wadsworth Atheneum Museum het schilderij naar het Van Gogh Museum in Amsterdam. Die onderzochten het onder andere met behulp van röntgentechnieken en ontdekten toen dat het doek was herbruikt. De vaas met klaprozen was over een zelfportret van Van Gogh heen geschilderd.

0000000000 000000000 van gogh2

Deze door het museum vrijgegeven foto is niet echt duidelijk. Te zien is onder andere zijn linkeroor. Dat sneed Van Gogh in 1888 weliswaar af, maar aangezien het schilderij uit 1886 zou stammen, klopt de aanwezigheid van het oor met de feiten van toen. Hergebruik van doeken deed Vincent van Gogh vanwege geldgebrek wel vaker. Dat hij zoveel zelfportretten schilderde heeft bijvoorbeeld niets met ijdelheid te maken maar met zijn constante geldgebrek, waardoor hij geen modellen kon in huren.

Nu is het feit dat er zich onder het schilderij een zelfportret van Van Gogh bevindt niet iets wat 100% zekerheid geeft over de echtheid van het schilderij. Immers een slimme vervalser schildert als hij sluw is eerst dat zelfportret en daarna de klaprozen er overheen.  Dus hoogstens is dit ondersteunend bewijs. U ziet dat ik naar series als CSI Las Vegas kijk.

Uit het onderzoek van het Van Gogh Museum bleek verder dat ook de verf, het canvas en de schilderstijl overeen komen met het werk van Van Gogh en het Van Gogh Museum verklaarde daarom het schilderij voor echt. Het schilderij heeft nu in de afdeling ‘European Art’ een ereplaats in het museum gekregen.

0000000000 000000000 van gogh 5

Zo ziet u maar weer eens dat vaak de naam van de schilder en niet de afbeelding zelf bepaalt of iets in een museum komt te hangen of niet. Vindt u bijvoorbeeld dat dit schilderij in een museum moet hangen?

0000000000 000000000 klaproos

Het is geen schilderij maar een foto van een klaproos waarbij ik per ongeluk een verkeerde instelling op het toestel had gekozen, waardoor je wat onnatuurlijke kleuren kreeg,

Ik heb zelf overigens nog steeds wel wat twijfels over het schilderij van Van Gogh. Niet vanwege de stijl of iets dergelijks. Daar heb ik geen verstand van, maar vanwege de afbeelding. Mijn moeder leerde mij namelijk vroeger dat het geen zin heeft om klaprozen te plukken en ze in een vaas te zetten. Ze zouden heel snel verwelken. Dus hoezo schildert Van Gogh klaprozen in een vaas?

Maar over klaprozen in een vaas binnenkort meer. Ik ben bezig met een belangwekkend onderzoek!

p.s. Van Gogh heeft ook dit schilderij met klaprozen geschilderd.

0000000000 000000000 vilnder

Wat die vlinders daar te zoeken hebben, geen idee. Klaprozen bevatten namen geen nectar.  Daarom zal je in de natuur op een klaproos nooit vlinders zien. (Vlinders leven van  nectar.) Klaprozen  produceren wel stuifmeel, waardoor bijen de bloemen wel bezoeken en zorgen voor de bestuiving en daarmee voor het voortbestaan van de klaproos.

Poseren voor een foto

Poseren voor een foto is een kunst. De een beheerst dat wat beter dan de ander.

0000000000 000000 biden

Onder deze tweet stonden een paar voorbeelden van mensen die wat problemen hadden met poseren voor een foto zoals deze.

0000000000 000000 biden 2

Biden is niet alleen een ‘natural’ in het staand poseren maar ook in het zittend poseren. In ieder geval in vergelijking met Boris Johnson.

0000000000 000000 biden 3

Eén van de trucjes van Biden is dat hij vaak iets in zijn handen heeft. De handen zijn meestal het grootste probleem waarmee mensen zitten. Angela Merkel maakt meestal een bruggetje met haar vingers.

0000000000 000000 aa27

0000000000 000000 biden 6

0000000000 000000 aaaa

0000000000 000000 biden 4De man rechts van haar op deze foto probeert haar truckje af te kijken. Tegen de man op de bovenste rij tweede van links heeft zijn pr-adviseur  vermoedelijk gezegd dat hij het beste iets kon vast houden.

Dus wilt u goed op de foto staan, zorg dan, net zoals deze man en vrouw op onderstaande foto, dat u iets in uw handen heeft.

0000000000 000000 aa2

Hoogtevrees

Vorig jaar verscheen op Imgur deze afbeelding: ‘Lunch Atop a Skyscraper: Social Distancing Edition‘.

0000000000 0000hv2mup soc distance

Waarschijnlijk kent u het origineel wel.

0000000000 0000hv timeVoor meer informatie over de foto en over het werk aan de wolkenkrabbers, klik op de afbeelding van bovenstaand filmpje van Time.

De originele foto verscheen samen met enkele andere foto’s voor het eerst op 2 oktober 1932 in ‘the New York Herald Tribune’. De foto is genomen tijdens de bouw van het Rockefeller Center. De arbeiders aten hun lunch gezeten op een stalen balk op de 63e verdieping van het gebouw in aanbouw. Op de achtergrond is het Central Park te zien. De foto was direct populair en geldt als iconisch.

Hoewel de mannen op de orinele foto echte werklui zijn, was de foto wel geënsceneerd. Er waren die dag drie fotografen  aan het werk om promotiefoto’s van de bouw te maken. Onbekend is wie van de drie de foto heeft gemaakt, vermoedelijk was het ene Charles Ebbets, maar helemaal zeker is dit niet. Je moest als fotograaf overigens wel over de nodige stalen zenuwen beschikken. Zie hier uit het zelfde Time-filmpje één van de drie fotografen aan het werk.

0000000000 00000 foto

Als arbeider moest je beslist geen last van hoogtevrees hebben om er tijdens de bouw te werken. Je werkte zonder veiligheidslijnen. Het was gevaarlijk werk. Wel betaalde het goed. Zoals John Rasenberger, schrijver van ‘High Steel: The Daring Men Who Built the World’s Greatest Skyline’  schreef: “The pay was good. The thing was, you had to be willing to die.”

Regelmatig viel er iemand naar beneden, naar verluidt kwam er in die tijd elke week wel iemand om het leven bij de bouw van de wolkenkrabbers in New York. Tot zover New York en het jaar 1932. Nu maken we even een sprongetje in de tijd en locatie.

Van de ‘Lunch Atop a Skyscraper’ is het namelijk maar een kleine stap naar Bas Kuipers, voetballer bij mijn clubje Go Ahead Eagles. Oké, dat verdient wellicht enige toelichting. Bas Kuipers deed dit seizoen mee aan een promotiecampagne van de bibliotheek in Deventer om schoolkinderen weer / meer aan het lezen te krijgen. Zie deze tweet.

0000000000 00000 bas

De campagne is geëvalueerd. Dankzij de actie ‘Scoor een Boek!’ werden er door de 500 deelnemende basisschoolkinderen liefst 1.964 meer boeken gelezen. Dat is vier boeken per kind meer. Mooi resultaat met dank aan Bas Kuipers.

Juist ja, mooie actie zult u misschien zeggen maar wat is nu het verband met die arbeiders? Daartoe moet  u even goed naar het plaatje op het twitterbericht kijken.  Dan kan u zien dat het linkerboek dat Bas Kuipers vasthoudt een boek over ruimtevaart is. Bas Kuipers is het neefje van André Kuipers, de ruimtevaarder. In één van de promotiefilmpjes om het lezen te bevorderen, vraagt één van de scholieren of Bas net zoals zijn oom ook niet graag de ruimte in wil. Ja, dat zou hij wel willen, antwoordt hij, alleen hij heeft last van hoogtevrees. Voila, zie hier het verband: hoogtevrees

Maar hoogtevrees is te overwinnen. Dat bewees Bas tijdens de laatste competitiewedstrijd van Go Ahead Eagles, uit tegen Excelsior, toen hij heel hoog de lucht in sprong en de winnende goal binnen kopte, waardoor wij promoveerden. Wij supporters zweven nog steeds hoog in de lucht.  Volgend seizoen spelen we op het hoogste niveau! Als dat maar goed gaat met Bas zijn hoogtevrees.

Elektriciteitshuisjes

Ruim een week geleden schreef ik over een elektriciteitshuisje op  het Prins Hendrikplein in het Zeeheldenkwartier in Den Haag waar een kunstenaar het gezicht van Mariska Veres – mijn oude vlam toen ik veertien jaar oud was; tevens de zangeres van Shocking Blue in 1970 – op had afgebeeld. Ik kon de foto echter niet laten zien, omdat Google Earth haar gezicht blurde.

Gisteren hebben Marianne en ik een klein rondje door Den Haag gefietst, waarbij we ook langs het Prins Hendrikplein in het Zeeheldenkwartier kwamen en nu kan ik het huisje zonder ‘geblur’ laten zien. Zie hier Mariska Veres in volle glorie.

00000 0 huisje2

Dat er nu een toilethokje naast staat, is wat minder, maar a la, het is wel een mooie afbeelding van Mariska Veres.

00000 0 huisje12

En zie hier mij dus met mijn eerste liefde van vijftig jaar geleden. De foto is genomen door mijn laatste liefde.

Oké, dit is niet helemaal waar. (Dat van die eerste liefde bedoel ik dan.) Mariska Veres was niet mijn eerste liefde. Volgens mijn ouders had ik toen drie jaar oud was al een vast vriendinnetje waar ik heel vaak mee speelde. Het was het dochtertje van een barones,  een freule dus, die bij ons in de buurt woonde, zij op stand, wij niet.

We fietsten gisteren niet bij toeval naar dit plein. Dit elektriciteitshuisje was namelijk één van de vele huisjes die ik was tegengekomen op de site van ene Denise Miltenburg. Ze heeft veel elektriciteitshuisjes in Den Haag gefotografeerd.

Een groot aantal van die huisjes in Den Haag zijn, al of niet kunstzinnig, beschilderd. We besloten er een aantal te bekijken, zoals deze die staat in een speeltuin in de Tasmanstraat.

00000 0 huisje 3b

00000 0 huisje 3

Als je goed naar de onderste afbeelding kijkt, dan kan je zien dat het waarschuwingsbord ‘levensgevaarlijk hoge spanning’ in de tekening is verwerkt.

00000 0 huisje 4b

Ook mooi was deze op het Sweelinckplein.

00000 0 huisje 0

00000 0 huisje23

De afbeeldingen op het huisje geven een soort dieptewerking, die het op de foto overigens beter doet dan in werkelijkheid.

(Even tussendoor, er stond een huis – een echt huis; geen elektriciteitshuisje – te koop op het Sweelinckplein. Marianne zocht het thuis even op Funda op en kwam toen deze schitterende makelaarstaal tegen: Na deze voordeur is de binnenkomst in de hal/gang met een keuze waarheen te gaan.” Tja, het leven is nu eenmaal keuzes maken.)

Wie wil weten waar al deze huisjes zich in Den Haag bevinden, kan terecht op de site van Denise Miltenburg of op de site van TheHaguestreetart.  Daar staat ook een kaart waar je kan zien waar heel veel (straat-)kunst in Den Haag te zien is. Binnenkort – ‘Coming Soon’ – verzorgen ze ook rondleidingen langs al die kunstwerken.

00000 0 huisje kaart

Schaatsen

Uit mijn gewaardeerde serie ‘sneeuw en ijs’ de aflevering: schaatsen op de Vogelplas bij Leidschendam.

Afgelopen zondag liepen wij een rondje om deze plas. Het was er druk met schaatsers. Ook liep er iemand die zo te zien zijn  schaatsen vergeten was. Gezien het feit dat hij niet zo ver van een open stuk stond leek het mij sowieso geen al te slim persoon.

8 schaatsen 3

Er werd druk geschaatst. Zie hier:

8 schaatsen 2Oké, dit is misschien niet de juiste foto om aan te geven dat er druk werd geschaatst.

Deze geven al een wat beter beeld.

8 schaatsen 00

8 schaatsen 0

Ook waren er een paar kinderen die de eerste stappen, lees de eerste schaatsbewegingen, op het ijs zetten.

 

8 schaatsen 6

Nog wat sfeerbeelden.

8 schaatsen 1

8 schaatsen 2

8 schaatsen 4

Er zeilde ook een snel iemand voorbij.

8 schaatsen 8

Dat rare hoge ding rechts op de foto is  overigens de skibaan van Zoetermeer. Waar je ook bent in de omgeving, het ding is altijd heel hinderlijk op kilometers afstand te zien.

8 schaatsen 10

Je zou het niet zeggen maar dit hierboven is een kaarsrecht bevroren watertje. De foto is een panoramafoto wat zorgt voor een enigszins vertekend beeld.  Beschouwt u het maar als kunst.

Ook de natuur zelf zorgde voor kunst. Al moet je het natuurlijk wel zien.

8 schaatsen 12

8 schaatsen 11

Tot zover het verslag van uw schaats en kunstreporter. Oeps, ik zie dat ik een streepje na schaats ben vergeten. Nu lijkt het net  alsof het een verslag van uw schaats was. Het moet natuurlijk zijn uw schaats- en kunstreporter.

 

Sneeuwnieuws

Breaking  News! Er ligt sneeuw. Uiteraard is uw verslaggever en zijn assistente ook naar buiten gegaan om hier een rapportage over te maken. Ook beide dochters hebben zich buiten gewaagd. Zie hier een viertal kunstzinnige sneeuwfoto’s gemaakt door respectievelijk vader, moeder, de oudste en de jongste dochter.

sneeuw mvn

sneeuw ms

IMG-20210207-WA0021

IMG-20210207-WA0013

We waren niet de enigen die op pad waren. Sommige mensen waren beroepsheidshalve buiten, zoals NOS-verslaggever Gerri Eickhof.  De arme Gerri  stond ‘s avonds om acht uur nog buiten in de ijzige kou voor een stand-up in een verlaten straat zonder actuele nieuwswaarde om daar zijn praatje te houden. Hij had zijn tekst natuurlijk ook gewoon vanuit een warme studio kunnen uitspreken, maar ja het plaatje hè, het is tv, dus liet de eindredacteur Gerri buiten staan.

gerri eichhof

Vanochtend werd Gerri alweer gesignaleerd terwijl hij met koffers op weg was naar een reisbureau voor een stand-up voor een item over de reisbranche die het moeilijk heeft.

eichhof

 

Gered door een walvis

Soms kom je van die berichtjes tegen, waarbij je je afvraagt hoe is het mogelijk? Vandaag was er weer zo’n eentje. In  Spijkeniss schoot een metro door het stootblok. De metro en zijn chauffeur werden echter gered door een kunstwerk, de staart van een walvis.  Die ving het metrostel op. Zie dit twitterbericht.

walvis

Het kunstwerk heet ook nog eens heel toepasselijk: ‘Saved by a whale’s tail’. Enfin, het zet Nederland wel even op de wereldkaart. Op tientallen sites zijn de foto’s van het ongeluk terug te zien.

walvis 2

Om met Maarten Biesheuvel te spreken: “Kunst kan geen kwaad.”

Een tentoonstelling van één schilderij met één bezoeker

Gisteren bezocht ik een tentoonstelling in het Mauritshuis in Den Haag. “Is dat wel verstandig in deze coronatijd?” zult u misschien vragen, waarop het antwoord luidt: Jazeker, het was namelijk een behoorlijk coronaveilige tentoonstelling. Het betrof hier een tentoonstelling, in een aparte zaal met een aparte opgang, van maar één schilderij die door maar één persoon tegelijk bekeken mocht worden. Is dat corona-proof of niet. (Oké, als je wou mocht je maximaal vier anderen meenemen.) ‘Alleen met Vermeer’ heette de tentoonstelling.

vermeer alleen

Deze tentoonstelling bestaat enkel en alleen uit het Gezicht op Delft. In de tentoonstellingszaal kunnen bezoekers tijdens een vooraf geboekt tijdslot alleen (of in zeer klein gezelschap) in stilte ervaren wat dit bijzondere kunstwerk met hen doet.” aldus de site van het museum.

vermeer gezicht op[ delft

vermeer 3Zo is het schilderij in de tentoonstellingszaal te zien. (Maar dan als schilderij en niet als filmpje uiteraard; dus zonder dat pijltje op het doek.)

Johannes Vermeer schilderde ‘Het gezicht op Delft’ in de jaren 1660-1661. Al in 1822 konden mensen het schilderij bewonderen in het Mauritshuis. Eén van die mensen die het schilderij in de loop van de tijd heeft gezien is de Franse schrijver Marcel Proust. Ik citeer even de Wikipedia: “De Franse schrijver Marcel Proust zag Gezicht op Delft in 1902 en was dermate onder de indruk dat hij het doek een plaats gaf in zijn magnum opus, À la recherche du temps perdu. In deel vier van de reeks sterft het personage Bergotte voor het schilderij met als laatste woorden: ‘Zo zou ik hebben moeten schrijven'”

Zelf heb ik – zie hier – op mijn site ook een keertje over ‘Het Gezicht op Delft’ geschreven. Eigenlijk – dat woord wordt tegenwoordig te pas (door mij) en te onpas (door anderen) steeds vaker gebruikt – ging dat stukje vooral over de achterkant van het schilderij. (Zeg eens eerlijk, daar kijkt u bij een schilderij nooit naar.)

Ook de voorkant van het schilderij heb ik wel eens bestudeerd – zie hier –  maar dat geschiedde vooral aan de hand van een afbeelding van het schilderij op internet. In het Mauritshuis heb ik ‘Het gezicht op Delft’ wel eens op zaal gezien, maar uitgebreid bestuderen lukt daar niet zo goed.

Enfin, nu had ik dus tien minuten om het schilderij helemaal in mijn eentje in een verder lege zaal te bekijken. Mijn tijdslot van tien minuten begon om drie uur. Je werd verzocht om tien minuten van te voren aanwezig te zijn. Onderweg naar het museum fietste ik langs het Plein in Den Haag. Er was een hoop politie op de been. Ik zag liefst drie politiebusjes.

Eigenlijk – daar heb je dat woord weer- was hun aanwezigheid, ondanks een demonstratie op het Plein, een beetje overbodig. De demonstratie bestond namelijk maar uit drie man met borden. Hun demonstratie had iets te maken met de oorlog tussen Armenië en Azerbeidzjan, maar het was mij niet duidelijk voor welk land ze demonstreerden. Misschien demonstreerden ze gewoon tegen deze oorlog en voor vrede.

Enfin, de drie busjes reden rondjes om het plein, de drie demonstranten zetten hun borden even op de grond en dronken een slokje water, en ik parkeerde mijn fiets in de corona-proof gemaakte  fietsenstalling op de hoek van het Plein  – het aantal plaatsen was gehalveerd. Terwijl ik mijn fiets op slot zette, stopte één van de politiebusjes naast mij. De chauffeur, hij droeg een blauwe wegwerpmondkapje, keek me onderzoekend aan, besloot toen blijkbaar dat ik goed volk was en reed weer langzaam door. Even verderop bij het Binnenhof stonden ook een aantal agenten. Deze droegen geen wegwerpkapjes maar modieuze katoenen mondkapjes met het logo van de politie er op.

Ik liep naar het museum toe en deed mijn eigen katoenen mondkapje om. Nadat mijn toegangsbiljet zowel buiten als binnen op het juiste bezoekerstijdstip was gecontroleerd mocht ik doorlopen naar de tentoonstellingsruimte. Ik was iets te vroeg en moest van de twee suppoosten even wachten totdat de tien minuten van de vorige bezoeker voorbij waren.

De ene suppoost keek op zijn mobiel en zei tegen de andere dat er al weer meer tienduizend waren. Ik nam aan dat hij doelde op het aantal dagelijkse coronabesmettingen en niet op het aantal bezoekers van de tentoonstelling.  Bij de deur van de zaal hing een monitor waarop een aantal beelden vanuit de zaal te zien was. Je kon zien dat er één persoon op een bankje naar het schilderij zat te kijken.

Even later stapte deze persoon op en liep naar buiten. Zonder iets te zeggen liep hij weg. “Nou, die zegt ook geen boe of bah” mopperde de ene suppoost en ik nam me direct voor om bij mijn vertrek uitgebreid afscheid te nemen.  Ik moest nog even wachten voordat ik de zaal in mocht. De suppoost legde me uit dat er een soort tijdschakelaar was die het schilderij tien minuten lang verlichtte en ik moest even wachten totdat hij die weer kon instellen.  Even later mocht ik naar binnen en de suppoost sloot de deur achter mij. De zaal was vrij donker. Alleen het schilderij was verlicht. Voor het kunstwerk stond een bankje waar je op kon zitten.

vermeer 2(Afbeelding afkomstig van een filmpje op de site van het museum.) 

Ik ging op het bankje zitten en keek naar het schilderij. Op zoek naar die ‘ideale kijkervaring: subtiele vormgeving, perfecte belichting en geen geluiden of afleiding van buitenaf. Alleen met Vermeer.’  zoals  de site van het museum het omschreef. “Voor velen biedt deze presentatie de kans om hun geliefde schilderij, waarmee soms al een hechte band is opgebouwd, onder bijzondere omstandigheden (opnieuw) te ontdekken.’

Heel eerlijk gezegd had ik deze belevenis niet, maar toch had het wel iets. Vooral toen ik het schilderij staande van een afstandje ging bekijken – normaal gesproken kan je dat in het museum beter niet doen, want dan er is altijd wel iemand die er voor gaat staan.

vermeer niet alleen“Vermeer niet alleen”. (Van een filmpje op de site van het Museum.)

Zo van een meter of vijf ziet het schilderij er toch anders uit dan dat je het van dichtbij bekijkt.  En opeens zag ik helemaal rechts op het schilderij een trapgeveltje wat ik nog nooit eerder had gezien! Was dat soms de gevel van het ‘Tweede Straatje van Vermeer‘ waar ik naar op zoek ben?

vermeer trapgeve;Enfin, dat moeten we nog maar eens onderzoeken.

Toen mijn tien minuten voorbij waren, dempte het licht wat en deed één van de twee suppoosten de deur open. Ik bedankte ze hartelijk en uitgebreid – van mij zullen ze niet zeggen dat ik zonder iets te zeggen vertrek.  Een ouder echtpaar  – van mijn leeftijd dus – zat te wachten totdat zij naar binnen mochten.

Heel even keek ik nog bij de winkel van het museum. Je kon er mondkapjes kopen met een afbeelding van het Gezicht op Delft er op, van het Meisje met de Parel (ook van Vermeer) en eentje met een bloemenmotief wat ongetwijfeld een bekend schilderij was, maar wat ik niet herkende. De mondkapjes zijn een hele business geworden. Deze kostten 8.50 euro per stuk, maar ik liet ze liggen.

Buiten gekomen zag ik dat twee arrestantenbusjes de drie politiebusje gezelschap waren komen houden, maar op de drie demonstranten tegen de oorlog tussen Armenië en Azerbeidzjan na was het Plein verlaten. Maar wie weet, ‘s avond zou er weer een persconferentie van Rutte zijn en bereidde de politie zich wellicht al voor op een mogelijke demonstratie.

Onderweg naar huis zag ik twee ziekenauto’s met loeiende sirenes voorbij komen rijden. Eentje werd begeleid door een viertal motoragenten die even de kruising afzetten opdat de ziekenauto door kon rijden. De coronacrisis is nog niet voorbij.

 

Kabouter Spillebeen

Op een grote paddestoel

Op een grote paddestoel,
rood met witte stippen.
Zat kabouter Spillebeen
heen en weer te wippen.
Krak zei toen de paddestoel,
met een diepe zucht.
Allebei de beentjes,
hoepla in de lucht.

spillebeen

Maar kabouter Spillebeen,
ging toch door met wippen.
Op die grote paddestoel,
rood met witte stippen.
Daar kwam vader Langbaard aan
en die zei toen luid:
‘Moet dat stoeltje ook kapot?
Spillebeen, schei uit!’

spillebeen 2