De politie tijdens een Beatles-concert

beatles 2

Dit is een Engelse ‘Bobby’. Hij lijkt niet alleen heel jong, hij zal dat vermoedelijk ook zijn. Waarschijnlijk zullen ze op het bureau hebben gezegd: “Dit is wel iets voor jou”. Dat ‘dit’ is een concert van de Beatles in 1963. De foto is namelijk een ‘still’ uit een filmpje wat ik toevallig op YouTube tegen kwam, waarin de Beatles tijdens een concert op 20 november 1963 in Manchester ‘She loves you’ spelen.

Het lijkt op de bovenstaande still alsof deze bobby het niet erg naar zijn zin heeft, maar dat is niet waar. Als je namelijk het filmpje afspeelt (even op het bovenstaande plaatje klikken; hij komt bij 1 min 26 in beeld) dan zie je dat gedurende de paar seconden dat hij in beeld is, hij enthousiast ritmisch met zijn hoofd staat mee te bewegen.

Wie het hele filmpje uitkijkt, ziet op 2.08 min nog een flits van een politieagent.

beatles 1

Deze, met platte pet, is wat ouder maar ook nog steeds vrij jong. In de paar seconden dat hij in beeld is, draait hij zich om naar iemand om wat te zeggen. Vermoedelijk zal dat iets in de trend zijn van “Wat gillen die meiden vreselijk” of zoiets. Dat er flink gegild wordt, is ook te zien aan het meisje rechtsonder op de voorgrond. Ze houdt haar handen voor haar oren. Dat doet ze waarschijnlijk niet om de muziek niet te horen, want anders ga je niet naar het concert. Het gegil is dan ook enorm.

Ongetwijfeld zullen er nog meer geüniformeerde agenten aanwezig zijn geweest, want met twee man kan je deze hysterische groep gillende meisjes nooit onder controle houden. Ook zou het heel goed kunnen, dat de leiding van het politiebureau aanwezig was, want op dit beeld genomen op 2.21 minuut van het filmpje zag ik nog een drietal mannen in het publiek, die er niet echt als fan uit zien. Het lijken me eerder managers. Maar wellicht zijn het geen politiemensen maar commerciële mannen die komen kijken of ze ook iets aan de Beatles kunnen verdienen.

beatles 3

p.s. Het filmpje stamt uit 1963. Blijkbaar hadden de Beatles in die tijd geen geld voor een aparte microfoon voor George Harrison en moest deze de microfoon delen met Paul McCartney. De reden dat hij met Paul McCartney meezong en niet met John Lennon, is dat Paul McCartney linkshandig is en de gitaar dus andersom vast houdt. Daardoor zitten de gitaren elkaar niet in de weg. Nutteloos feitje: toen Paul McCartney pas begon, had hij alleen een rechtshandige basgitaar. Hij bespeelde deze op zijn kop – de gitaar uiteraard; niet hijzelf.

p.p.s. Het filmpje is ruim 52 jaar oud, twee van de Beatles zijn inmiddels dood, Ringo Starr is 76 jaar oud, Paul McCartney 74 jaar en de meeste gillende meisjes zullen nu tegen de zeventig lopen. De tijd schrijdt voort, heet zoiets.

Hergebruik

Gisteren citeerde ik mijzelf (uit een column die ik in 2005 voor de Volkskrant schreef). Vandaag citeer ik weer dat citaat van gisteren – dit lijkt wel een vorm van het Droste-Cacaobus Effect’ (dat is een visueel effect dat je krijgt als een afbeelding een verkleinde versie van zichzelf bevat, waarbij dit ook weer voor de verkleinde afbeelding geldt, enzovoorts).

000 droste

Maar goed hierbij dus een deel van het citaat dat ik gisteren citeerde. (Het ging over Eleanor Holm die in 1936 vanwege drankmisbruik uit de Amerikaanse Olympische ploeg werd gezet.)

“[…]De Amerikaanse ploeg vertrok per boot naar Europa. De officials reisden eerste klas, de atleten waren in de derde klasse ondergebracht. Alle vrouwelijke deelnemers hadden een chaperonne, die er op toe moest zien dat de meisjes op tijd naar bed gingen. Holm vond dat maar niets. Zij was het leven van de nachtclubs waar zij en haar man optraden gewend. Geregeld werd ze door eersteklas passagiers uitgenodigd champagne te komen drinken, aan welke uitnodigingen ze graag gehoor gaf.

Bij één van die gelegenheden kwam haar chaperonne haar om negen uur halen om haar naar bed te sturen. Ze stuurde haar weg met de woorden: ‘Oh, is het bedtijd? Wie heeft zich nou geplaatst voor de Olympische Spelen, jij of ik?’ Daarop kreeg ze een officiële waarschuwing van de teamleiding.

Toen de boot een tussenstop in Cherbourg, Frankrijk maakte, mochten de sporters, in tegenstelling tot de officials niet van boord. Holm, die zich enorm verveelde, begon om geld te dobbelen met enkele meereizende journalisten. Ook werd er de nodige hoeveelheid alcohol genuttigd. Toen de officials terugkwamen, troffen ze Holm in tamelijk lavenloze toestand aan. Het conservatieve hoofd van de Amerikaanse ploeg, Avery Brundage – het latere hoofd van de IOC –  zette haar daarop wegens wangedrag uit de ploeg. Een handtekeningenactie van zo’n honderd sporters, onder wie sprinter Jesse Owens, mocht niet baten.

Toch zou Holm acte de présence geven op de Olympische Spelen. Niet als sporter maar als ‘columniste’ voor de krant ‘International News’[…]”

En nu citeer ik – zo krijgen we deze blogpost wel vol – een deel van het dagelijkse liveblog van De Volkskrant over de Olympische Spelen. (Het betreft het stukje van 9 augustus 2016, 14:37; naar beneden scrollen totdat je bij 14,37 uur bent). In dit gedeelte hadden ze het ook over Eleanor Holm als voorgangster van Youri van Gelder.)

“[…]De Amerikaanse sportploeg was per boot onderweg naar Europa. officials reisden eerste klas, de atleten waren in de derde klasse ondergebracht. Alle vrouwelijke deelnemers hadden een chaperonne, die er op moest toezien dat de meisjes op tijd naar bed gingen. Holm vond dat maar niets. Zij was het leven gewend van de nachtclubs waar zij en haar man optraden. Geregeld werd ze door eersteklas passagiers uitgenodigd champagne te komen drinken, aan welke uitnodigingen ze graag gehoor gaf.

Bij een van die gelegenheden kwam haar chaperonne haar om negen uur halen om haar naar bed te sturen. Ze stuurde haar weg met de woorden: ‘Oh, is het bedtijd? Wie heeft zich nou geplaatst voor de Olympische Spelen, jij of ik?’ Daarop kreeg ze een officiële waarschuwing van de teamleiding.

Toen de boot een tussenstop maakte in Cherbourg, Frankrijk, mochten de sporters, in tegenstelling tot de officials, niet van boord. Holm, die zich enorm verveelde, begon om geld te dobbelen met enkele meereizende journalisten. Ook werd er de nodige hoeveelheid alcohol genuttigd. Toen de officials terugkwamen, troffen ze Holm in laveloze toestand aan. Het conservatieve hoofd van de Amerikaanse ploeg, Avery Brundage – het latere hoofd van de IOC – zette haar daarop wegens wangedrag uit de ploeg. Een handtekeningenactie van zo’n honderd sporters, onder wie sprinter Jesse Owens, mocht niet baten.

Toch zou Holm acte de présence geven op de Olympische Spelen. Niet als sporter, maar als ‘columniste’ voor de krant International News. “[…]

Ziet u de zeven verschillen? (De eerste zin van het Volkskrant-stukje is iets anders; daarna had de schrijver er blijkbaar geen zin meer in om de tekst aan te passen, op één uitzondering na: schreef ik dat de officials bij terugkomst Holm ‘in tamelijk lavenloze toestand’ aantroffen, bij het Volkskrant-stukje was de nuance van dat ‘tamelijk’ weggelaten en ‘troffen ze Holm in laveloze toestand aan’.)

Nu vind ik het niet erg dat De Volkskrant dit stukje nogmaals gebruikt – ik had het tenslotte ooit voor de Volkskrant geschreven en er betaald voor gekregen en het hergebruik is eigenlijk ook een soort compliment –  maar het was wat netter geweest als ze er bij hadden gezet ‘Uit een column voor het Nutteloze Kennisparadijs door Martin van Neck’ of zoiets. Was goed voor mijn naamsbekendheid als schrijver geweest.

(Maar wacht eens even, je “citeert” de Volkskrant hier wel, maar vermeldt zelf ook niet de schrijvers van het Volkskrant-citaat. Klopt, maar dat doe ik uit bescherming. Het zou namelijk een beetje kunnen worden opgevat als “nameshaming” en dat is beslist niet mijn bedoeling. Een liveblog maken valt niet mee en ik vind dat ze dat verder heel goed doen.)

Weggestuurd van de Olympische Spelen

Turner Yuri van Gelder is vanwege alcoholgebruik naar huis gestuurd.  Van Gelder had zijn plaatsing voor de Olympische finale op het onderdeel ringen buiten het Olympisch dorp gevierd. Onbekend is of hij dit in het Holland Heineken House deed, thuis bij zijn Braziliaanse vriendin of elders. Van Gelder had in ieder geval ‘de normen en waarden die gelden binnen TeamNL en de KNGU-turnploeg op grove wijze overschreden’ aldus een mail van de afdeling persvoorlichting van NOC*NSF.

Van Gelder is niet de eerste Olympiër die vanwege alcoholgebruik naar huis is gestuurd. De beroemdste persoon die vanwege alcoholgebruik niet aan de Olympische Spelen mocht deelnemen was de Amerikaanse zwemster Eleanor Holm. In 1932 was ze Olympisch kampioene geworden, maar deze titel kon ze in 1936 niet verdedigen, omdat ze op weg naar Berlijn door het hoofd van de Amerikaanse ploeg, Avery Brundage – de latere baas van de IOC –   wegens wangedrag uit de Amerikaanse ploeg werd gezet. Over het wegsturen van Holm heb ik in 2005 voor mijn toenmalige rubriek ‘Het Nutteloze Kennisparadijs’ in de Volkskrant de volgende column geschreven:

Eleanor Holm werd op 6 december 1913 geboren in Brooklyn, New York. Haar familie had een zomerhuisje in Long Beach en de jonge Holm zwom daar graag en veel – ‘om indruk te maken op de knappe strandwachten”. Ze bleek een zwemtalent te zijn en toen ze dertien was, werd ze Amerikaans kampioene op de 100 meter rugslag. Een jaar later haalde ze op die afstand op de Olympische Spelen van Amsterdam de vijfde plaats. Vier jaar later werd ze in Los Angeles Olympisch kampioene.

Ze had hierbij in zoverre geluk dat haar grootste concurrente, de Nederlandse Marie ‘Zus’ Braun, de Olympisch kampioene van vier jaar eerder, door een merkwaardig voorval werd uitgeschakeld.

Zus Braun zat op de tribune naar de zwemwedstrijden te kijken. Opeens voelde ze een scherpe steek in haar kuit. Het gevolg was een fors opgezwollen been, hoge koorts en uiteindelijk een verblijf van twee maanden in een Amerikaans ziekenhuis. Een insectenbeet luidde de verklaring maar zelf geloofde Zus Braun daar niet zo in. Bij terugkomst in Nederland vertelde ze aan de krant ‘Het Volk’:

‘Er wordt in Amerika zwaar gegokt op iedere wedstrijd. Er waren mensen die er belang bij hadden dat ik niet won. Het kan ook zijn dat vriendjes van mijn concurrente Eleanor Holm aan het werk zijn geweest. Zij kon een filmcontract krijgen, maar dan moest ze wel een gouden medaille winnen.’

Holm tekende geen filmcontract en bewijzen voor haar beschuldiging had Zus Braun niet.

In 1933 trouwde Holm met haar jeugdvriend Art Jarret. Hij was musicus en nadat hij zijn eigen orkest had gevormd, fungeerde Holm geregeld als zangeres. Bij optredens in nachtclubs zong ze, gekleed in een wit badpak, witte hoge laarzen en een witte cowboyhoed, liedjes als ‘I’m an old cowhand from the Rio Grande.’

Haar zwemcarrière leek voorbij, maar een maand voor de Amerikaanse selectiewedstrijden voor de Olympische Spelen van Berlijn van 1936 stopte Holm met optredens. Ze ging fanatiek trainen, zwom een wereldrecord en werd in de Amerikaanse Olympische ploeg opgenomen.

De Amerikaanse ploeg vertrok per boot naar Europa. De officials reisden eerste klas, de atleten waren in de derde klasse ondergebracht. Alle vrouwelijke deelnemers hadden een chaperonne, die er op toe moest zien dat de meisjes op tijd naar bed gingen. Holm vond dat maar niets. Zij was het leven van de nachtclubs waar zij en haar man optraden gewend. Geregeld werd ze door eersteklas passagiers uitgenodigd champagne te komen drinken, aan welke uitnodigingen ze graag gehoor gaf.

Bij één van die gelegenheden kwam haar chaperonne haar om negen uur halen om haar naar bed te sturen. Ze stuurde haar weg met de woorden: ‘Oh, is het bedtijd? Wie heeft zich nou geplaatst voor de Olympische Spelen, jij of ik?’ Daarop kreeg ze een officiële waarschuwing van de teamleiding.

Toen de boot een tussenstop in Cherbourg, Frankrijk maakte, mochten de sporters, in tegenstelling tot de officials niet van boord. Holm, die zich enorm verveelde, begon om geld te dobbelen met enkele meereizende journalisten. Ook werd er de nodige hoeveelheid alcohol genuttigd. Toen de officials terugkwamen, troffen ze Holm in tamelijk lavenloze toestand aan. Het conservatieve hoofd van de Amerikaanse ploeg, Avery Brundage – het latere hoofd van de IOC –  zette haar daarop wegens wangedrag uit de ploeg. Een handtekeningenactie van zo’n honderd sporters, onder wie sprinter Jesse Owens, mocht niet baten.

Toch zou Holm acte de présence geven op de Olympische Spelen. Niet als sporter maar als ‘columniste’ voor de krant ‘International News’. Ze werd het middelpunt van het societygebeuren tijdens de Spelen. Ze werd op alle party’s van de Nazi-top uitgenodigd en genoot van de aandacht. ‘I had such fun. Goering was fun, he had a good personality. So did the one with the clubfoot’ – daarmee bedoelde ze Goebbels. Zelfs Hitler kwam bij Holm informeren of ze inderdaad dronken was geweest.

Holm vertrok als sporter naar de Spelen en kwam terug als beroemdheid.  In 1937 trad ze in Cleveland op in het waterspektakel ‘Aquacade’, georganiseerd door de beroemde Broadway-producer Billy Rose. De Aquacade was een drijvend amfitheater met musicalliedjes, waterballet en zo’n honderd zwemmers, waaronder naast Holm ook olympisch zwemkampioen en Tarzanvertolker Johnny Weismuller. In 1939 organiseerde Rose ook in New York een dergelijke show met Holm in de hoofdrol. De cast bestond deze keer zelfs uit 500 man, die 39 keer per week optraden. Holm lag zo vaak in het water dat haar haar door het chloor groen verkleurde.

Tussen deze twee shows in speelde Holm in 1938 Jane in de film ‘Tarzan’s Revenge’. Echt goede filmkritieken kreeg ze niet. Zo zei de bekende artieste Fanny Brice over Holm: ‘Wet, she’s a star. Dry, she ain’t.” Brice was niet geheel objectief. Holm had namelijk een relatie gekregen met haar echtgenoot, de eerder genoemde Billy Rose.  Nadat ze beide gescheiden waren, trouwden Holm en Rose in 1939. In 1954 zou dit huwelijk eindigen in een tumultueuze scheiding, die bekend werd onder de naam ‘The war of the Roses’.

Wielerdrama’s

Gisteren naar het dameswielrennen gekeken. Eerst die angstaanjagende val – terwijl ze in winnende positie lag  – van Annemiek van Vleuten, toch al niet zo’n geluksvogel op de fiets de laatste jaren – vorig jaar botste ze tijdens een training op een auto met als gevolg drie gebroken ribben, een gebroken jukbeen en een ingeklapte long, en nu dit. Daarna het sportieve drama van de Amerikaanse Mara Abbott die 150 meter voor de finish alsnog werd ingehaald.

 

In een interview met NBC vertelde ze hierover: “The ironic part is you’re in that situation, and you don’t actually believe you can win. I didn’t believe it until I passed 200 meters to go, then I thought, ‘Oh my God’, this is going to happen — and then they passed me. So, I guess that’s what they say about counting your chickens before they hatch.”

 De uitdrukking ‘counting your chickens before they hatch’  is wel een mooie uitdrukking. Het betekent zoiets dat je pas je kuikens moet gaan tellen, nadat de eieren zijn uitgekomen. Dat ze zo’n uitdrukking gebruikt, komt waarschijnlijk mede doordat ze ’s winters een aantal dagen per week met een kraam op een boerenmarkt staat. Met de opbrengst van haar verkopen, financiert ze haar wielercarrière. Weliswaar rijdt ze voor een professionele wielerploeg maar ze verdient daar niet genoeg geld mee om van te kunnen leven. Ook is het prijzengeld bij de dames erg laag – zo kreeg de winnaar van de ronde van Italie voor mannen in 2015 200.000 euro prijzengeld; de winnares bij de vrouwen kreeg 500 euro prijzengeld.

In 2011 reed Abbot voor een Italiaanse ploeg. Daar voelde ze zich zeer ongelukkig, wat zich onder andere uitte in een eetstoornis, een soort van anorexia nervosa.  Ze is daar weer overheen maar is nog steeds erg mager, iets wat de Nederlandse tv-commentatoren herhaaldelijk meenden te moeten opmerken.

Doordat ze geen Olympisch kampioene is geworden zullen de grote Amerikaanse reclamecontracten vermoedelijk uitblijven en zal ze waarschijnlijk deze winter wel weer op de boerenmarkt staan. Dus wie haar daar toevallig ziet staan, koop wat bij haar!

Voor wat betreft Annemiek van Vleuten – ze schijnt “slechts” een zware hersenschudding en drie fracturen in een wervelkolom te hebben. Ik hoop dat ze helemaal herstelt, maar de kans dat ze alsnog een keer Olympisch kampioen zal worden acht ik gezien haar leeftijd (ze is nu 33 jaar) niet zo groot. Hoewel, Joop Zoetemelk was 38 jaar toen hij toch nog wereldkampioen wielrennen werd.

Zoek de zeven verschillen

Morgen wordt op de Olympische Spelen in Rio de wegwedstrijd voor vrouwen gehouden.  Deze  wedstrijd staat pas sinds 1984 op het programma – de mannen reden al in 1896 hun rondjes. Dat de wedstrijd voor vrouwen pas in 1984 op het programma kwam, lag niet aan het “feit” dat er pas laat wegwedstrijden voor vrouwen werden georganiseerd. De allereerste eerste wielerwedstrijd voor vrouwen werd namelijk al in 1868 in Parijs de gehouden.

De Franse krant ’Le Monde Illustre’ plaatste op 1 november 1868 de volgende tekening van dit gebeuren.

00000 fiets 3

Ook in het Amerikaanse weekblad Harper’s Weekly werd ruim een maand later verslag van deze wedstrijd gedaan. De bijgevoegde tekening was dezelfde als in de Franse krant, alleen had Harper’s Weekly er een aantal wijzigingen in aangebracht. Niet alleen hadden ze de toeschouwers rechts op de tekening er af geknipt, maar ook hadden ze de blote benen van de dames delicaat bedekt.

000000 fiets

Marc Rutte

Mijn schoonvader overleed in 2008. Op zolder stonden bij ons nog steeds oude mappen met spullen van hem. Hoog tijd dat die eens opgeruimd werden. In een map met rekeningen troffen we ook een verzoek aan tot het betalen van de contributie van zijn VVD-lidmaatschap. “Het kabinet geeft volgend jaar miljarden euro’s extra uit en laat hardwerkende Nederlanders opdraaien voor de kosten” zo begint de brief. Inderdaad zult u misschien zeggen, maar om misverstanden te voorkomen, dit is niet wat de VVD schrijft over het huidige kabinetsbeleid maar over het beleid van het kabinet van Balkenende-IV.

00000 rutte

Het meest opmerkelijke vind ik de ondertekening. In 2007 wist de VVD blijkbaar niet hoe hun eigen fractievoorzitter in de Tweede Kamer heette. Gelukkig wist Marc, herstel Mark Rutte,  zelf wel hoe hij zijn eigen naam moest schrijven.

Opmerkelijke verkeersborden (4)

Leidschendam: ‘fietsstraat auto te gast’, maar vindt u ook niet dat die gast in die rode auto niet erg dicht op de fietser zit?

00000 fiets

In Nederland is in tegenstelling tot België de fietsstraat wettelijk niet geregeld. Fietsstraten hebben daarom ook geen aparte juridische status, het zijn fietspaden waarop alle overige categorieën weggebruikers ook mogen rijden. Er is dan ook in het ‘Reglement verkeersregels en verkeerstekens’ geen officieel bord voor ‘fietsstraat’ te vinden. Gemeentelijke wegbeheerders hebben daarom vaak zelf een verkeersbord  voor een fietsstraat bedacht. Het bovenstaande bord is daarbij het meest voorkomende bord maar je komt ook dit wel tegen

00000 fiets 2

In België is het dus wel wettelijk geregeld. Het officiële Belgische bord lijkt erg veel op het ‘officieuze’ Nederlandse bord op, alleen rijdt daar de fietser wat meer naar het midden, maar nog steeds pal voor de auto (zonder bestuurder overigens)

00000 fiets belgie

De officiële Belgische verkeersborden

Het rechterbord betekent overigens niet dat de fietser een veiligheidsriem om moet hebben, maar geeft aan dat het einde van de fietsstraat nabij is (de weg uiteraard; niet het idee van een fietsstraat).

Trage bediening

Afgelopen zaterdag waren wij – mijn zwager en schoonzus, Marianne en ik –  in Rotterdam. ’s Middags, toen we bij de Oude Haven waren, besloten we om even op een terrasje aan het water te zitten en wat te drinken. We namen plaats aan een tafeltje en wachtten op de serveerster. Dat duurde even. Ze liep wel rond maar was druk bezig met het bedienen van de andere tafeltjes, waarbij ze telkens met een grote boog om ons tafeltje heen liep. Het leek er op een gegeven moment wel op of er iets met ons tafeltje was. “Wat je ook doet, bedien niet tafel tien!”.

Eindelijk, we kenden de menukaart al uit ons hoofd en mijn zwager was net bezig om deze achterstevoren te citeren, kwam de serveerster onze bestelling opnemen.” Eén thee smaak X, twee thee smaak Y en een kleine jus d’orange graag”.

Toen begon het lange wachten. Terwijl om ons heen mensen kwamen en gingen, ging de zon langzamerhand onder. Het werd donker en de avond viel. ‘s Nachts waren wij de enigen die nog op het terras zaten, nog steeds in afwachting van de komst van onze bestelling. De volgende morgen kwamen er mensen ontbijten, later in de ochtend gevolgd door mensen die koffie kwamen drinken en deze werden op hun beurt weer gevolgd door mensen die kwamen lunchen.

Eindelijk, om een uur of vier ‘s middags – we waren ondertussen al 24 uur verder- kwam de serveerster weer bij ons tafeltje. Ze had drie thee smaak X op haar dienblad staan, mijn jus d’orange ontbrak. “Eh, we hadden één thee smaak X en twee thee smaak Y besteld en ook nog een jus d’orange?” sprak mijn schoonzus die over een goed geheugen beschikt. ‘Oh nee, had dat niet gezegd, straks gaat ze die thee omwisselen’ dacht ik, maar gelukkig antwoordde de serveerster: “Ja dat klopt, smaak Y was op, maar dat geeft niet want thee is thee. Uw jus d’orange komt er zo direct aan”.

Toen na een week de jus d’orange arriveerde – ik had nog geluk dat ik om een kleine had gevraagd en niet om een grote; anders had het een maand geduurd –  was dat “breaking news” op CNN. Toen we vervolgens om de rekening vroegen, vroeg de serverster of we die in Goldies of in Dollies wilden? “Wat zijn dat? vroegen we verbaasd. “Nieuwe munteenheden. Die bestaan nu nog niet, maar wel tegen de tijd dat u de rekening krijgt”. Ze keek om zich heen om te zien of er al nieuwe klanten op het terrasje zaten. Iemand wenkte. Ze haastte zich er heen.

Michelle Obama zingt

James Corden is een Britse komiek, acteur en televisiepresentator. Hij is sinds maart 2015 de presentator van ‘The Late Late Show’ die in Amerika door CBS wordt uitgezonden. Eén van de onderdelen van die show is de Carpool Karaoke. Samen met bekende gasten rijdt Corden in zijn auto rond, terwijl hij en zijn gasten luidkeels meezingen met de autoradio, onderbroken door wat humoristische gesprekjes. Tot zijn meerijders behoorden tot nu toe onder andere Elton John, Adele, George Clooney en Stevie Wonder – deze blinde zanger zat in eerste instantie zelf achter het stuur maar wisselde op verzoek van Corden toch maar met hem van positie.

Deze week had James Corden een bijzondere meerijdster. Bij het Witte Huis stapte Michel Obama in. Terwijl ze rondjes voor het Witte Huis  reden, vertelde Michelle Obama wat over het Witte Huis – op de vraag van Corden of haar man in de Oval Office aan het werk was, antwoordde ze “He’d better be” . Ook zong en rapte ze vol enthousiasme met een aantal liedjes mee.

0000 obama(Let ook even op de auto die achter hun aan rijdt en af en toe zichtbaar is; ongetwijfeld een auto van de Secret Service)

Het filmpje, het staat net een week op YouTube, is al zo’n 34 miljoen keer bekeken. In totaal zijn alle filmpjes uit de Carpool Karaoke-reeks bij elkaar wereldwijd zo’n 800 miljoen keer bekeken tot nu toe. De aflevering met Adele was daarbij alleen al goed voor 120 miljoen kijkers.

Deze cijfers hebben, zoals twee dagen geleden bekend werd, Apple er toe overgebracht om de rechten voor de serie op internet te kopen. Nieuwe afleveringen van de serie verdwijnen daarmee achter de betaalmuur van Apple Music (15 miljoen gebruikers momenteel). Wel behoudt mediabedrijf CBS het recht om de serie op tv uit te zenden, maar de filmpjes zullen daarna niet meer gratis op YouTube te zien zijn. Overigens stopt James Corden met het presenteren van de serie. Wel blijft hij aan als producer.

Michelle Obama is een leuk mens. Eerder was ze ook al dansend te zien in de Ellen DeGeneres Show en deed ze de Evolution Of Mom Dancing in de Jimmy Fallon Show. Ook had ze een keer een kort optreden in een aflevering van Navy CIS.

Je vraagt je af of je in Nederland ook zoiets met de echtgenote van de minister-president kan zien. Nu heeft minister-president Mark Rutte, zo ver ik weet, geen partner, dus is er geen mevrouw of meneer Rutte die mee kan rijden. Ook vraag ik me af wie dan geschikt is voor de rol van James Corden. Arjan Lubach lijkt me daarvoor een goede keuze, maar ik ben bang dat de keuze in Nederland op Geer en Goor (Gerard Joling en Gordon) zal vallen.

Ik zie het in verkiezingstijd al voor me. Mark Rutte in de auto met Geer en Goor. Gordon laat een wind, Gerard Joling doet gierend van de lach het raampje open en Mark Rutte zit er een beetje besmuikt bij te lachen. Mark, alsjeblieft, doe het niet!

Het Tweede Straatje van Vermeer: een update

Sinds maart heb ik helaas maar weinig aan het onderzoek kunnen doen. Er waren even belangrijkere zaken zoals de onverwachte promotie van Go Ahead Eagles naar de Eredivisie. Ik denk dat ik wel mag zeggen dat ik hier, dankzij mijn waardevolle bijdragen aan de altijd weldoordachte discussies op het Go Ahead Eagles Supportersforum, een grote rol in heb gespeeld.

Maar goed, even een kleine update van de stand van zaken ten aanzien van het onderzoek naar het Tweede Straatje. Op mijn vragen over de huizen in de Vlamingstraat aan een organisatie van mensen die zich bezig houden met het onderzoeken van de geschiedenis van oude huizen in Delft heb ik helaas geen antwoord gehad. Jammer, maar dat was uiteraard hun goede recht.

Wel was professor Frans Grijzenhout, de man die de locatie van het eerste Straatje van Vermeer ontdekte, zo vriendelijk om mijn mails te beantwoorden. Over de mogelijkheid dat op het Tweede Straatje het huis van de zuster van Vermeer staat afgebeeld, schreef hij:

Wat betreft “het tweede Straatje”: ik ben bang dat ik je belangrijkste uitgangspunt niet zou durven onderschrijven. Ik denk niet dat het feit dat een familielid in dat huis aan de Vlamingstraat woonde, de motivatie was voor Vermeer om het (eerste) Straatje te schilderen. Ik denk juist dat het de unieke, schilderachtige combinatie is geweest van die twee poortjes naast dat oude, verweerde huis, en het spel met de gangen en huizen daarachter die hem ertoe hebben aangezet. Hij kende die plek vermoedelijk heel goed, inderdaad omdat die tante daar woonde en hij er, onderweg naar zijn zus, vaak genoeg naar gekeken zal hebben. De familieherinnering is m.i. wel wezenlijk voor ons begrip van het schilderij, maar is niet per se de eerste aanleiding geweest voor het schilderen, die zoek ik toch meer in een esthetische overweging.

 Dit alles sluit dus niet uit dat in “het tweede Straatje” ook een huis van een familielid of bekende van Vermeer is afgebeeld, maar dat hoeft mijns inziens echt niet zo te zijn; het kan elke plek zijn die Vermeer interessant vond om te schilderen, om wat voor reden dan ook”

 Ik moet zeggen dat ik de professor hierin geen ongelijk kan geven – sterker nog hij zou wel eens helemaal gelijk kunnen hebben –  maar zoals de professor ook al schrijft, uitsluiten dat op het Tweede Straatje het huis van een familielid staat, kunnen we niet. Dus voorlopig hou ik daar toch even aan vast, hoewel het voor de speurtocht niet essentieel is als we weten wat er op het schilderij staat afgebeeld (het maakt het wel makkelijker).

Voor de speurtocht is het vooral van belang om te ontdekken wie de eigenaren van het schilderij zijn geweest nadat het op 16 mei 1696 in veiling in Amsterdam werd verkocht (sindsdien is het schilderij spoorloos). Over hoe toen veilingen werden gehouden, gaf de professor nog wat waardevolle tips. Daar zal ik na de zomer eens mee aan de gang gaan.

Verder ben ik begin juli met de dochters naar de tentoonstelling ‘Vermeer komt thuis’ in Museum Prinsenhof in Delft geweest. Dit om te laten zien met wat voor een onderzoek hun gekke vader nu weer bezig was.

00000 vermeer komt thuis

Het Prinsenhof kreeg voor deze tentoonstelling een aantal maanden het Straatje van Vermeer te leen van het Rijksmuseum. Ik had een soortgelijke tentoonstelling ook al in het Rijksmuseum gezien, maar ik moet zeggen dat de mensen van het museum in Delft het leuker hadden opgezet dan die van Amsterdam.

0000 vermeer

Uw onderzoeker staande voor het Straatje in Delft. Het schilderij was wat groter dan ik me herinnerde van mijn bezoek aan Amsterdam.

We hebben in het kader van CSI Delft ook nog even in de Prinsenhof gekeken naar de kogelgaten in de muur die achter waren bleven nadat Balthasar Gerards daar Willem van Oranje doodschoot. De gaten waren zo groot dat Willem de Zwijger als hij nog wat gezegd heeft ongetwijfeld luidkeels “AU!!!” zal hebben geroepen. Volgens de overlevering zouden zijn laatste woorden echter “Mon Dieu, ayez pitié de moi et de ton pauvre peuple” (vertaling: “Mijn God, heb medelijden met mij en met uw arme volk”) zijn geweest.

Een onderzoek uit 2012 doet overigens vermoeden dat de prins op slag dood moet zijn geweest: “Mijn conclusie is dan ook dat de kogel bij de vijfde rib naar binnen is gegaan, bij de achtste rib naar buiten is gegaan en dat hij de linkerzijde van de hartkamer heeft weggeslagen. Dan treedt de dood onmiddellijk in en de mogelijkheid dat hij nog iets heeft gesproken acht ik uitgesloten.” aldus een zekere Dr. Mat Weststrate die voor het onderzoek het originele zestiende-eeuwse sectierapport van de arts Pieter van Foreest bestudeerde.

Maar nu dwaal ik wel heel erg ver af van mijn speurtocht naar het Tweede Straatje van Vermeer. Ik zie althans nog niet in hoe de moord op Willem van Oranje in 1584 een relatie kan hebben met de verdwijning van het Tweede Straatje van Vermeer in 1696.

(Voor alle bijdragen t.a.v. mijn onderzoek naar het Tweede Straatje van Vermeer zie hier.)

Een koninklijk huis

Nog even over de huisvesting van Willem-Alexander en zijn gezin (zie de blogpost van gisteren over  hun toekomstige huisvesting). Momenteel wonen ze in villa de Eikenhorst, gelegen in het Koninklijk Landgoed De Horsten, een ruim 400 hectare omvattend natuurgebied tussen Wassenaar en Voorschoten.

00000 koninlijk huisVilla de Eikenhorst gezien vanuit de lucht. Op deze Google Earth foto ontbreken de noodgebouwen die tijdelijk dienst doen als kantoor voor onze koning. Hoewel Minister-President Rutte dit vier ton kostende gebouw als “containertjes” betitelde, betreft het in werkelijkheid een gebouw van 7 bij 36 meter met daarin een hal, een vergaderzaal, twee spreekkamers voor de koning en de koningin, wc’s, een pantry en een speciaal dak ontworpen door Bierman Henket Architecten (het meest gewilde Nederlandse architectenbureau volgens de Volkskrant).

Het landgoed behoort al zo’n 180 jaar tot het privébezit van de Oranjes. Prins Frederik, een broer van koning Willem II, kocht het in 1838 voor de jacht. Na zijn dood in 1881 werd Landgoed de Horsten geërfd door diens dochter Prinses Marie. Deze verkocht het gebied In 1903 aan Koningin Wilhelmina. Na haar dood erfde koningin Juliana het Landgoed. Bij het overlijden van Juliana verkreeg Koningin Beatrix het in eigendom. Haar zus, prinses Margriet, kreeg toen het eeuwigdurend recht van erfpacht en opstal toegekend op twee op het landgoed aanwezige boerderijen, de Raaphorst en het Horstlaan 14. Als ik me niet vergis, wonen in die boerderijen twee van haar zonen en hun gezinnen. Ook prinses Margarita, dochter van prinses Irene, woont ergens op het landgoed.

Voordat Willem-Alexander er kwam wonen, stond het huis een aantal jaar leeg. Daarvoor woonden zijn tante prinses Christina en haar toenmalige man Jorge Guillermo er, maar na hun scheiding vertrokken ze beide hier. In de tijd dat het huis leeg stond, kon je nog voorlangs het huis lopen – dat hebben we wel eens gedaan; eerlijk gezegd vonden we het maar een lelijk huis – maar tegenwoordig is deze weg afgesloten. Zie hier de toegangsweg naar de villa zoals deze op Google Streetview te zien is.

0000 raaphorst 3

Voor wie denkt wat een wazige foto, dat komt doordat Google de foto heeft vervaagd, vermoedelijk op verzoek van de  Nederlandse Staat. Nu sluit deze toegangsweg aan op de openbare weg. Je kan er op weg van Leidschendam naar Wassenaar gewoon langs fietsen. Als je dat doet, dan zie je dit.

0000 bord(Deze foto is ook vaag, maar dat ligt aan uw fotograaf en zijn mobieltje)

Erg spannend is het niet wat je ziet. Die vervaging was dan ook niet nodig, tenzij dat transformatorhuisje staatsgeheim is. Het leukste is eigenlijk nog het verbodsbord. “Verboden toegang voor wandelaars en onbevoegden”. Dat kan verwarring geven. Wat moet je doen als je bevoegd bent – je bent uitgenodigd door de Koninklijke familie – maar je bent lopend? Mag je dan door lopen of niet? Gezien het verbodsbord daarboven wat betekent ‘Gesloten in beide richtingen voor voertuigen, ruiters en geleiders van rij- of trekdieren of vee’ is het sowieso al lastig om bij Willem-Alexander op bezoek te komen. Eigenlijk kon je er, als je al bevoegd was, er alleen lopend komen, maar die mogelijkheid is dus door het bord ‘verboden voor wandelaars en onbevoegden ’ ook verboden.

0000 de horstenKoning Willem-Alexander legt op de stoep van zijn huisje deze wandelaar de regels uit. (Let ook even op de muren; helemaal bedekt met klimop; de truc van architecten om hun fouten te bedekken.)

p.s. Dat ik hierboven het verkleinwoord ‘huisje’ gebruik, komt doordat op bovenstaande foto Mark Rutte staat. Die probeert altijd alle dure uitgaven van de Oranjes kleiner te laten lijken door gebruik te maken van verkleinwoordjes (containertjes, steigertje, bootje, e.d.)

p.p.s. De toevoeging ‘verboden voor wandelaars’ staat er waarschijnlijk om de wandelaars in de Horsten er op te wijzen dat je niet langs het huis van de koning mag wandelen. Je mag wel, mits je een kaartje koopt bij één van de andere ingangen van het landgoed, elders op het landgoed wandelen. Het is een mooi gebied. We wandelen er dan ook graag.

Een staatsgreep in Nederland

00000 koninlijk huis 3

Dit is Paleis Huis ten Bosch, gezien met Google Earth vanuit de lucht. Links op de foto is een deel van het Haagse Bos met één van de vijvers te zien, in het midden het paleis. Het bos en de vijver rechts – Willem-Alexander: “Ik had een middagje vrij en vroeg Máxima mee te gaan schaatsen. We gingen naar de Hofvijver bij Huis ten Bosch en daar op het ijs, heb ik haar gevraagd of zij met mij wilde trouwen.” Maxima: “Ik had eigenlijk verwacht dat hij mij een kop warme chocolade wilde aanbieden. Want ik had gehoord dat dat net zo’n Hollandse traditie is als schaatsenrijden.” – horen bij het paleis. De oranje-bruine rechthoek in het midden van de foto is een tennisbaan, het grijze vierkantje daaronder een (afgedekt) zwembad.

Het paleis staat momenteel leeg. Geldt bij de verkoop van een auto de mededeling ‘hij was van een oud vrouwtje; altijd poetsen’ als aanbeveling, bij huizen geldt dit juist niet. Als een huis “van een oud vrouwtje” is geweest, dan houdt dit meestal veel achterstallig onderhoud in. Zo ook hier, de vorige bewoonster heeft het huis volkomen uitgewoond.

Prinses Beatrix heeft in de in ruim 32 jaar dat ze als koningin in het paleis woonde, weinig gedaan aan onderhoud”, aldus een nieuwsbericht. Slechts af en toe heeft ze wat dringend reparatiewerk laten verrichten. Bijvoorbeeld in 2014 toen president Obama op bezoek kwam. Zijn zwaar gepantserde auto, bijgenaamd ‘The Beast’ woog zoveel dat men bang was dat de president met auto en al door het bruggetje van paleis Huis ten Bosch zou zakken. Het werd daarom voor een bedrag van 19.000 euro verstevigd. “Preventief onderhoud dat vanwege de komst van The Beast naar voren was gehaald” zo noemde de Rijksvoorlichtingsdienst het.

Maar nu is het dus tijd voor groot onderhoud. Zo wordt de tuin heringericht, het dak vernieuwd en asbest verwijderd. Ook kampt het pand met houtworm en zilvervisjes. De renovatie gaat bijna 60 miljoen euro kosten; 25 miljoen euro meer dan een half jaar eerder nog was begroot. (Dat heb je altijd met aannemers; hebben ze het contract binnen, dan volgt er altijd onverwacht ‘meerwerk’.) Zestig miljoen is een behoorlijk bedrag, maar dan heb je ook wat. Zoemen we bijvoorbeeld in op de tennisbaan en op het zwembad, dan zie je dat er ook een soort ‘badhuis’ is.

00000 koninlijk huis 4

Prinses Maxima hoeft dus straks niet vanuit het paleis in haar bikini naar het zwembad te lopen, maar kan dit vanuit dit gebouwtje doen. Loopt ze niet het risico dat bouwvakkers die nog bij het paleis aan het werk zijn – de verbouwing gaat ongetwijfeld uitlopen – haar nafluiten.

Je kan met hulp van Google Earth het paleis van diverse kanten bekijken. Vanuit een andere hoek,  ziet het er bijvoorbeeld zo uit:

00000 koninlijk huis 6

En voor wie denkt, hier wil ik ook wonen (zie bijvoorbeeld de Oranjezaal in Google Streetview) die wijs ik even op het linkergedeelte van bovenstaande afbeelding.

00000 koninlijk huis 7

Je kan in Google “dit bedrijf”  gewoon claimen. Een staatsgreep plegen in Nederland is een fluitje van een cent. Gewoon in Google op de knop ‘Dit bedrijf claimen’ klikken.

Maar wees er wel snel bij: ‘Op is Op’.

 

Van dingen van vroeger

0 zwembad

Het zwembad waar onze kinderen hebben leren zwemmen wordt gesloopt. De slopers zijn er nu hard aan het werk. Er is al een nieuw zwembad wat er vlak achter ligt, alleen is dit wat soberder dan het oude zwembad – het heeft binnen geen grote glijbaan en ook geen buitenbad; een kwestie van beschikbaar budget en andere prioriteiten vermoedelijk.

Toen onze kinderen vier jaar werden, gingen ze op zwemles. Eerst de oudste, daarna de jongste. Heel wat uurtjes hebben wij in het zwembad doorgebracht. Samen met de andere ouders zaten we op een bankje te kijken naar de vorderingen van onze kinderen. Als je na afloop de badmeester wilde spreken – “Waarom mag mijn kind nog niet naar het volgende groepje, ze doet het toch heel goed?” – dan moest je eerst blauwe plastic “overschoentjes” over je schoenen aandoen die ik meestal meteen kapot trok. Voorafgaand aan de zwemles moest je het lange haar van je kinderen in een staart doen. Dat was niet mijn specialiteit, maar gelukkig kwam er vaak een moeder aansnellen die het lijden van mijn kind niet meer aan kon zien en die zei: “Zal ik even helpen?” Uiteindelijk hebben beide dochters hier hun zwemdiploma’s A,B en C gehaald.

Maar nu wordt het zwembad dus afgebroken. Het zoveelste bouwwerk uit hun jeugd. Als mijn kinderen later een ‘sentimental journey’ willen doen, dan hebben ze een probleem.

  • Het ziekenhuis waar ze allebei zijn geboren is helemaal verbouwd. De kraamafdeling is gesloten en verplaatst naar een ziekenhuis in Den Haag waarmee ons ziekenhuis samenwerkt.
  • De crèche in Voorburg, waar de oudste dochter de eerste twee jaar van haar leven op heeft gezeten, bestaat niet meer. Het gebouw is afgebroken. Op die plek staan nu huizen.
  • De crèche in Leidschendam waar ze de volgende twee jaar op zat en waar ook haar zusje vier jaar heeft opgezeten, bestaat ook niet meer. Ook dit gebouw is inmiddels afgebroken. Het is nu een grasveldje.
  • De lagere school waar ze op zaten bestaat nog wel, maar heeft niet meer de functie van school. Waar eens de zandbak stond is nu een kleine wildernis.
  • Het gebouw waar de naschoolse opvang stond en waar de kinderen na schooltijd en in de vakanties naar toe gingen is ook afgebroken. Iets verderop staat nu in een vijver een groot multifunctioneel gebouw, waarin ook een naschoolse opvang in zit.
  • De bibliotheek, waar de kinderen in hun jeugd hun kinderboeken en puzzels leenden, zit niet meer in het gebouw waar ze eerst in zaten (dat staat nu leeg) maar is nu gehuisvest in een gloednieuw gebouw aan de overkant dat ze delen met een school.
  • Dit gebouw staat op de plek waar vroeger een deel van de sporthal stond, waar de kinderen hun jaarlijkse school-dansvoorstelling gaven (“En nu is aan de beurt groep 4B die een lentedans zal doen”). Het was ook het gebouw waar Bassie en Adriaan elk jaar optraden. De sporthal is verbouwd en Bassie en Adriaan treden niet meer op.
  • En nu wordt dus ook het zwembad afgebroken waarin ze hebben leren zwemmen.

De tijd is vergankelijk.

0000 het dorp

Opmerkelijke verkeersborden (3)

Gezien in Maassluis.

0000 verkeersbord maasluis

Blijkbaar zijn fietsers in Maassluis een bijzondere vorm van autoverkeer. Maar niet alleen dat, het bord gaf ook nog eens behoorlijk wat verwarring. Zo werd de mevrouw op onderstaande foto door de politie aangehouden omdat ze met haar trapauto over de voor auto’s afgesloten weg fietste. De politie beschouwde haar voertuig als een auto.

0000 trapautoFoto Joop van Bilsen, Anefo, Nationaal Archief.

Na een hevige discussie met het bevoegde gezag kreeg ze een bon.

Oorgetuige

Gisteren was ik ooggetuige, beter geformuleerd oorgetuige, van een ongeval. Terwijl ik komende vanaf het winkelcentrum een zebra overstak, reden vlak voor me aan de overkant van de weg twee brommers tegen elkaar aan. Omdat ik op dat moment naar het stoplicht keek, zag ik het ongeluk echter niet gebeuren maar hoorde ik alleen de klap en het geschreeuw.

De ene brommer, met een man en vrouw van een jaar of veertig er op, wilde linksaf richting het winkelcentrum slaan. De andere brommer die er achter reed en rechtdoor wilde, was er boven op geklapt. De bestuurder van deze brommer, ik schatte hem op zo’n dertig jaar, lag voorover op het asfalt en bewoog nauwelijks. Hij bloedde uit zijn mond. De vrouw van de afslaande brommer zat op het trottoir. Ze had wat schaafwonden. De man had zo te zien niets maar lag bekneld tussen de twee brommers. Voorzichtig tilde ik een brommer op, zette deze tegen een paaltje en bevrijdde zo de man. Vervolgens keek ik naar de bloedende man die op de grond lag. Ik wist niet goed wat ik moest doen. Ik moet echt een cursus EHBO gaan doen bedacht ik ter plekke.

Gelukkig was het ongeluk – een beetje rare woordcombinatie –  zo ongeveer pal voor ziekenhuis Antoniushove gebeurd. Twee ziekenbroeders die net hun lunchrondje aan het lopen waren, kwamen hard aanhollen. Zij wisten wel wat ze moesten doen. Met wat zakdoekjes probeerden ze het bloeden te stoppen – er was in ieder geval een tand door een lip gegaan, zeiden ze – en omdat het onduidelijk was of hij met zijn hoofd op de grond was geknald, lieten ze hem in afwachting van een ambulance in de positie liggen zoals hij lag.

Na zo’n kleine tien minuten – 112 was gebeld door mensen die in een auto zaten die voor het stoplicht stond te wachten; zij waren niet alleen oorgetuigen maar ook ooggetuigen – kwamen er twee ambulances aan, waarvan er eentje gelijk weer door reed. Ik had eerlijk gezegd gedacht dat er uit Antoniushove een ambulance zou komen, maar dat was dus niet het geval. Hij kwam van een ander ziekenhuis. De ambulancebroeders namen de behandeling van de ziekenbroeders over– en na een tijdje werd de man op een brandcard gelegd en in de ziekenauto getild.

Ondertussen was er ook politie gearriveerd, evenals twee “fotojournalisten” die foto’s van het gebeuren gingen maken. Het zal je beroep maar zijn om steeds foto’s van ongelukken te moeten maken. Op de site van ons plaatselijke krantje zag ik later een foto van het ongeluk staan.

http://www.hetkrantje-online.nl/nieuws/actueel/44109/brommer-klapt-op-brommer

Uw oorgetuige (met een zwarte boodschappentas) staat helemaal rechts op de foto. Ik was braaf blijven wachten om de politie te vertellen wat ik van het ongeluk wist, maar toen ik vertelde dat ik het ongeluk niet had gezien maar alleen had gehoord mocht ik doorlopen. ‘s Middags keek ik even op internet om te zien of er informatie was over hoe het verder met de gewonde man was gegaan, maar ik kon niks vinden. Ik hoop dat het goed met hem gaat.

Wel zag ik tot mijn verbazing allerlei sites met informatie over het uitrukken van politie, brandweer en ziekenauto’s. Op één van die sites staat bijvoorbeeld per uur vermeld hoe vaak de politie, brandweer en ziekenauto’s in de regio Haaglanden uitrukt en waarheen. Bij de ambulances stond ook aangegeven of het gepland of ongepland vervoer was. Die laatste categorie was dan nog in tweeën gedeeld: ‘met minder haast’ en ‘met spoed’. Hieronder heb ik even het overzicht gekopieerd voor de periode tussen 12 en 1 uur, dat was de periode van het ongeluk. (De huisnummers heb ik in het kader van privacy weg gelaten.)

000 ambulance

Binnen een uur tijd was er dus in de regio Haaglanden liefst 22 keer een ambulance nodig, waarvan ‘Ambulance, gepland vervoer’: 7x;  ‘Ambulance met minder haast’: 11x en ‘Ambulance met spoed’: 4x. Dat vergt heel wat planning en organisatie om dat allemaal te regelen. Geen wonder dat een ziekenauto soms ergens anders vandaan komt dan dat je verwacht.

De oproepen van het ongeluk waarbij ik oorgetuige was, zie je in de lijst terug op 12.34 (Ambulance met spoed) en 12.35 (Politie met spoed) staan. Zo te zien gaf 112 het ongeluk eerst door aan de ambulance en daarna aan de politie. Lijkt me de juist volgorde.

My WordPress Blog