Category Archives: Verenigde Staten

Say Cheese

sya-cheeseEen Amerikaans echtpaar maakt een foto van zichzelf in ‘The Wave’ in Coyote Buttes North in Utah.

(Foto genomen door Marianne op 20 september 2011 tijdens een rondreis die zij samen met haar zuster door het zuidwesten van Amerika maakte, nadat ze eerst onze oudste dochter hadden weggebracht naar de University of California in Riverside vlakbij Los Angeles, waar onze dochter na haar middelbare schooltijd een jaar heeft “gestudeerd”.)

p.s. Een kleine toevoeging. Op de pagina ‘Alle blogposts” staat een overzicht van – what’s in a name’ –  alle blogposts met een directe link en een korte beschrijving van alle blogposts. Makkelijk om een post uit het verleden te vinden. Bij de beschrijving van deze ‘Say Cheese’ had ik dat ook gedaan, maar toen ik de beschrijving terug las, zag ik een hinderlijk typefoutje.

00-naakt

Dat ‘naakt’ moest uiteraard ‘maakt’ zijn. Het echtpaar staat zoals duidelijk op de foto te zien is, er geheel gekleed op. Ik heb de typefout  dan ook verbeterd.

 

Trump Tower

Sinds de verkiezingsdag in Amerika staan allerlei reporters zo ongeveer dag en nacht voor de Trump Tower om verslag te doen van de gebeurtenissen bij het gebouw in New York, vooral om te kijken wie het gebouw in en uit komt – mogelijke kandidaten voor een baan in de regering van Trump.

Wij waren de nieuwsjagers echter al acht  jaar voor. In 2008 stonden wij al voor het gebouw. Trump was nergens te bekennen, maar het gebouw was wel fotogeniek.

trump-tower-in-2008

trump-tower-in-2008-2Trump woont op de bovenste verdieping. 

Nu is het veel lastiger om dergelijke foto’s te maken. De politie heeft het gebied afgezet. Er is echter een trucje. In de toren zitten ook de winkels van Gucci en Tiffany. Als de politie vraagt wat je komt doen, dan moet je zeggen dat je bij één van die twee winkels komt shoppen. Dan mag je doorlopen.

And at the corner of Fifth Avenue and East 56th Street, one police officer working at the checkpoint explained the protocol to another officer, who had just arrived. “If they’re shopping, Gucci or Tiffany’s, and employees, let them through,” the officer said. “But hanging out? No.” (uit een berichtje in de New York Times van 17 november)

Wel loop je de kans dat je je later op tv terug ziet als een mogelijke kandidaat voor een ministerpost. Zie hier bij voorbeeld een opgewonden verslaggever van CNN – volgens Trump stond dat  tijdens de verkiezingscampagne voor Clinton News Network – die een potentiële ministerskandidaat het gebouw heeft binnen zien gaan.

trump-tower

 

 

Hiram Bingham I en II

Gisteren plaatste ik in een blogpost de column die ik in 2005 schreef over Hiram Bingham III, de ‘ontdekker’ van Machu Picchu. Daarom vandaag ook maar even de bijbehorende column die ging over zijn grootvader Hiram Bingham I en zijn vader Hiram Bingham II.

De missionarissen van Hawaï

In 1820 vertrok de Amerikaan Hiram Bingham naar het toenmalige koninkrijk Hawaii (destijds heette het nog de Sandwich Islands) om missiewerk te verrichten. Bijna was dit niet door gegaan. Een maand voor zijn vertrek besloot de protestante kerk waar Bingham lid van was, dat alleen getrouwde mannen inboorlingen mochten bekeren. Omdat de 31-jarige Bingham vrijgezel was, weigerde de kerk hem uit te zenden. Binnen dertig dagen vond Bingham echter een onderwijzeres, Sybil Moseley, die niet alleen met hem wilde trouwen maar ook zendingswerk wilde verrichten. Samen met een aantal andere missionarissen bereikten zij op 30 maart 1820 Hawaii. De eerste kennismaking met de plaatselijke bevolking viel niet mee:

‘De aanblik van deze behoeftige, ontaarde, barbaarse, schreeuwende wilden, die niet alleen blootshoofds en blootsvoets waren, maar die ook bijna de rest van hun donker gebruinde lichamen niet bedekt hadden, deed ons hevig schrikken. Sommige van ons barsten in huilen uit en wenden hun blik af. De standvastigen onder ons bleven kijken, ondertussen zich afvragend of dit echt mensen waren. Zouden we ons wel aan wal moeten wagen om tussen hen in te gaan wonen met als doel dit soort mensen op de hemel voor te bereiden?’

hiram-bingham-1Hiram Bingham I en zijn vrouw Sybil Moseley; schilderij van Samuel Morse – inderdaad die van de morsecode; hij was niet alleen uitvinder maar ook schilder –  uit 1819

In eerste instantie verliep hun zendingswerk niet erg succesvol. Dit veranderde toen Bingham er in slaagde om Keopuolani, de moeder van de koning, te bekeren. Daardoor kregen ze toegang tot de koninklijke familie en toen in 1823 Kaahumanu, de vrouw van de koning, ernstig ziek werd, mocht mevrouw Bingham naast haar bed zitten om haar, met behulp van gebeden, bij te staan. De gebeden werden verhoord, de koningin werd beter en dat betekende de grote doorbraak voor de missionarissen. De kerken stroomden vol.

De missionarissen kregen grote invloed op de koninklijke familie en daarmee op de eilandengroep. Of, zoals Bingham het zelf zei: ‘De staat heeft de verantwoording om de wet uit te voeren, zoals deze door de kerk geïnterpreteerd wordt.’ Roken, drinken en dansen werd verboden. Mannen en vrouwen moesten geheel gekleed rondlopen.

Niet iedereen was even enthousiast. Toen bijvoorbeeld het Amerikaanse schip USS Dolphin in Honolulu aankwam, werden de matrozen niet ontvangen door de vrolijke halfblote meisjes waar ze zoveel over gehoord hadden. Ze zagen slechts zedig geklede vrouwen. Het leidde tot een oproer op het schip.

In 1827 arriveerden er katholieke missionarissen. De invloed van Bingham en de zijnen was toentertijd al zo groot dat deze concurrerende missionarissen van het eiland werden verjaagd. Het protestantisme werd de officiële godsdienst. Mensen met een andere godsdienst kwamen in het gevang. Deze situatie duurde tot 1839. In dat jaar werden andere godsdiensten weer toegestaan.

Bingham en zijn collega’s vertaalden ook de Bijbel in het Hawaiiaans, geen gemakkelijk leesbare taal, want de taal bestaat uit slechts twaalf letters: vijf klinkers (a,e,i,o,u) en zeven medeklinkers (h,k,l,m,n,p,w).

Bingham’s zoon, Hiram Bingham II geboren op Hawaii in 1831, werd ook missionaris. Hij vertrok samen met zijn vrouw in 1857 naar de Gilbert Eilanden. Ze gingen wonen bij het stamhoofd Ten Temaua. Deze was in oorlog met zijn rivaal Ten Teiwaki, die verklaarde dat als hij de oorlog won hij Mrs. Bingham als vrouw zou nemen. Gelukkig voor de Binghams won hij niet.

hiram-bingham-2Hiram Bingham II en zijn vrouw Clara Brewster Bingham  in 1887.

Het zendingswerk op de Gilbert Eilanden verliep moeizaam, vooral omdat ze aanvankelijk het Gilbertaans niet spraken. Bingham II leerde deze taal door dingen aan te wijzen en te vragen wat de naam in het Gilbertaans was. Later vertaalde Bingham II de Bijbel in het Gilbertaans. Een hele prestatie – hoe kom je bijvoorbeeld te weten wat ‘zondvloed’ op zijn Gilbertaans is – , maar een wereldwijde bestseller werd de Bijbel in het Gilbertaans niet.

Tot zover deze columns over Hiram Bingham I, II en III. Er zijn ook een Hiram Bingham IV en een nummer V geweest, maar voor degenen die bang zijn dat ik nog dagenlang over allerlei Hiram Bingham’s ga schrijven, weest gerust, over hen heb ik geen columns  geschreven.

 

Lang leve Trump!

Voor wie weet hoe enthousiast ik ben over de verkiezing van Trump tot president van Amerika – laat ik het zo zeggen, ik ben wel eens enthousiaster geweest  – zal misschien verbaasd opkijken als ik schrijf “Lang leve Trump!” als titel van deze blogpost. Maar ik sta er volledig achter. Ik zal het uit leggen.

Ik kijk op National Geographic Channel graag naar ‘Air Crash Investigations’. Dat is een Canadese documentair-achtige serie over vliegtuigrampen. Van de Wikipedia: “In het programma worden diverse vliegrampen en bijna-rampen onder de loep genomen. Tevens wordt gesproken met ooggetuigen en wordt het onderzoek door het National Transportation Safety Board (NTSB) gevolgd. De rampen zelf worden gereconstrueerd middels computeranimatie en nagespeelde scenario’s. Ook zijn er interviews met overlevenden, en mensen die bij het ongeluk betrokken waren. De weergave van de ramp is gedramatiseerd. Dat wil zeggen dat onbekende facetten uit het verhaal, zoals reacties van passagiers tijdens een ramp, volgens mogelijke scenario’s worden ingevuld om een compleet beeldverhaal te creëren.”.

Het stramien van de afleveringen is haast altijd hetzelfde. Eerst wordt de vlucht nagespeeld. Dan gaat er iets mis en komt het vliegtuig in moeilijkheden. Soms redt de piloot het nog maar meestal stort het vliegtuig neer. Vervolgens komt er iemand van de NTSB de boel onderzoeken. Hij of zij begint altijd met het onderzoeken van een aantal scenario’s die niet de oorzaak van de ramp blijken te zijn. Dan als het onderzoek vast dreigt te lopen, komt er een ‘major breakthrough’ – vaak het vinden van de zwarte doos (die in het echt oranje is) en dan wordt alsnog de oorzaak van de ramp gevonden. Vaak blijkt de ramp veroorzaakt te zijn door een combinatie van factoren. Aan het einde van de afleveringen is er gelukkig altijd nog iemand die vertelt dat door de kennis vergaard met het zoeken naar de oorzaak van de ramp de luchtvaart weer een stukje veiliger is geworden.

Ja? En wat heeft dat met Trump te maken? Geduld, dat komt nog.

Ik vind het een interessant programma om naar te kijken – ik had hier eerst ‘leuk’ getypt in plaats van ‘interessant‘ maar je kan natuurlijk niet zeggen dat een programma over vliegtuigongelukken leuk is. (Zouden ze trouwens bij de producent van het programma bij elk nieuw vliegtuigongeluk denken ‘Yes, die kunnen we gebruiken’?) Ik vind het niet alleen interessant maar ook leerzaam om te zien. Dankzij het programma heb ik ondertussen een hoop kennis over de werking van een vliegtuig vergaard en hoe te reageren in het geval er iets mis gaat. (Als bijvoorbeeld de staart- en rolroeren niet meer werken, dan kan je het vliegtuig toch nog bochten laten maken door de motoren ongelijk te laten lopen; als het vliegtuig in een ‘stall’ (overtrek) raakt – dat wil zeggen de vleugels staan te steil omhoog gericht waardoor de vleugels van het vliegtuig hun liftkracht verliezen met als gevolg dat het vliegtuig omlaag valt, dan moet je als piloot niet proberen het vliegtuig in de lucht te houden door de stuurknuppel naar je toe te trekken maar juist andersom. Door de vleugels van het vliegtuig omlaag te richten krijgen ze weer liftkracht en kom je uit de stall.)

Ja? En Trump? Komt nog.

Wat ik wil zeggen is dat je soms best nuttige kennis uit televisieprogramma’s en films kan halen. (Heren / Dames piloten, met mij aan boord heb je een goeie. Kom je er niet uit, roep mij er dan even bij.) Maar ik ben niet de enige die nuttige kennis uit het kijken van films haalt. Zo is er een Amerikaanse politicus – nee, niet Trump –  die denkt dat vrouwen niet in het leger horen. Tot die conclusie is hij onder andere gekomen na het kijken van de Disneyfilm ‘Mulan’. Deze film gaat over Mulan, een vrouwelijke krijger in het Chinese leger, die verliefd wordt op een officier, waarna het in eerste instantie helemaal mis gaat met het leger (later komt het toch nog goed.) Deze tekenfilm (!) werd door deze politicus aangevoerd als bewijs dat je geen vrouwen in het leger moet hebben.

Diezelfde politicus is verder onder andere voorstander van: ‘Geen abortus voor foetussen met ernstige medische complicaties. Geen homohuwelijk. Geen stamcelonderzoek. Elektroshocktherapie voor homo’s en lesbiennes, want die therapie kan ze heteroseksueel maken. De opwarming van de aarde is een leugen. Men mag LGBT’ers discrimineren. Als je door verkrachting zwanger raakt is het je taak als vrouw om het kind te baren.’  

Dit alles schrijft Nynke de Jong, een columniste van het AD, in haar column van 10 november. Over wie heeft ze het? Nee, niet over Trump. Maar wel over Mike Pence, de komende vicepresident van Amerika. Nou weet ik niet of alles klopt wat ze over Pence schrijft, maar als ik lees dat hij in 2015 als gouverneur van Indiana de ‘Religious Freedom Restoration Act invoerde met als gevolg  dat de rechten van homoseksuele mensen werd beperkt, dan vrees ik het ergste. (President Obama grapte tijdens zijn ‘White House Correspondents’ Dinner Speech’ van 2015 dat zijn vriendschap met vice-president Joe Biden zo groot was dat als ze in Indiana samen in een pizzarestaurant zouden zitten, ze niet bediend zouden worden en de burgermeesters van San Francisco, Portland, Washington D.C., Oakland en Seattle verboden hun ambtenaren om officiële reizen naar Indiana te maken.) Pence behoort dan ook tot het conservatieve Tea Party deel van de Republikeinse partij. En hij wordt dus de nieuwe vicepresident.

Stel nu dat Trump tijdens een staatsbezoek aan Duitsland als grap Merkel in haar billen knijpt – ik sluit zoiets met Trump niet uit –  en dat Merkel in een reflex met haar handtas uithaalt en Trump zodanig ongelukkig raakt, dat hij overlijdt, dan wordt deze Pence de nieuwe president van Amerika. Dat lijkt me nog erger dan Trump. En daarom schrijf ik ‘Lang leve Trump!’. Laat hij in ieder geval nog minstens vier jaar in leven blijven.

Het huis van Kennedy

Begin jaren zestig kochten John F. Kennedy en zijn vrouw Jacqueline voor $39.000 een stuk grond van een boer in Marshall, Virginia. Ze lieten er voor $127.000 een huis op bouwen met uitzicht op de Blue Ridge Mountains. Het huis was een persoonlijk ontwerp van Jackie Kennedy. “It’s the only house that Jack and I ever built together, and I designed it all myself”.  

(Zie hier allerlei persoonlijke items van Jacky Kennedy m.b.t. het ontwerp van het huis, zoals brieven en ontwerpen. Deze items werden in februari 2015 geveild.)

Ze noemden het huis ‘Wexford’, naar het Ierse graafschap waar Kennedy’s voorouders vandaan kwamen. Met de bouw werd eind 1962 begonnen en in de zomer van 1963 was het klaar. Het huis kende maar één verdieping, maar had wel vier slaapkamers en liefst vijf (!) badkamers. Zie hier hoe het huis er in de tijd van de Kennedy’s uit zag. In dit privé-filmpje van 10/11 november 1963 kan je niet alleen delen van het landgoed en het huis zien, maar ook kan je een paard rijdende Jacky Kennedy bewonderen  en de kleine John Kennedy jr. met een geweer zien rondlopen.filmpje

John en Jacky Kennedy hebben maar twee keer een weekend in het huis door gebracht en naar verluid vond Kennedy het huis eigenlijk maar niks. Dit in tegenstelling tot zijn vrouw: “This house may not be perfectly proportioned—but it has everything—all the places we need to get away from each other—so husband can have meetings…wife paint…all things so much bigger houses don’t have. I think it’s brilliant!”

In november 1963 werd Kennedy in Dallas doodgeschoten. Een jaar later verkocht Jacqueline Kennedy het huis. In 1980 huurde Ronald Reagan, tijdens de verkiezingscampagne, het huis van de toenmalige eigenaar. Het huis is daarmee het enige huis waar twee presidenten hebben gewoond buiten het Witte Huis om. (Dan zien we natuurlijk wel even af van de huizen waar vader en zoon Bush vroeger woonden en waar Bill en Hilary Clinton – als zij straks wint – hebben gewoond.)

Vanwaar nu deze blogpost over dit huis? Omdat het te koop staat. Zie hier de site van de makelaar. Het staat overigens al drie jaar te koop, maar het is nu behoorlijk afgeprijsd. In 2013 bedroeg de vraagprijs $10,99 miljoen, vorig jaar stond het voor $7,95 miljoen te koop maar nu mag je het al hebben voor $5,95 miljoen. Vraag niet hoe het kan maar profiteer ervan!

 

The Twin Towers

Het is vandaag precies 15 jaar geleden dat de vliegtuigen de Twin Towers in New York binnenvlogen.  In 1988 waren wij op huwelijksreis naar Amerika. We waren vijf dagen in New York en vlogen toen door naar San Francisco voor een rondreis in het westen.

In New York bezochten we onder andere het World Trade Center en hebben bovenop de Twin Towers gestaan.

0-twin-towers-2De Twin Towers gezien vanaf het Empire State Building.

0-twin-towersBovenop de Twin Towers

Deze foto’s stammen uit september 1988. Dertien jaar later stortten de torens in en nu ligt die gebeurtenis ook al weer vijftien jaar achter ons.  Er is sinds 1988 een hoop gebeurd in de wereld.

 

België is een mooie stad

Vorige week had Donald Trump het tijdens zijn verkiezings-campagne ook even over onze zuiderburen. “So, Belgium is a beautiful city” sprak de komende Republikeinse presidentskandidaat. Uiteraard was Hillary Clinton er op Twitter als de kippen bij om dit staaltje geografische kennis van Trump verder te verspreiden.

clinton trump

Trump is niet de eerste politicus die zich in verkiezingstijd vergist. Zo vertelde een vermoeide Obama aan het einde van zijn verkiezings-tournee in 2008 dat hij al 57 staten had bezocht en er nog eentje te gaan had. Alleen Alaska en Hawaï stonden niet op het programma (inclusief Alaska en Hawaï telt Amerika 50 staten).

obama

Ach foutje,  kan gebeuren. Hij bedoelde 47 staten. Ook John McCain, zijn republikeinse tegenstrever van dat jaar, vergiste zich een keer. Hij vertelde tijdens een debat dat hij zich zorgen maakte over de oplopende spanningen aan de Irakese-Pakistaanse grens. Die zorgen had hij zich niet hoeven te maken, want Irak en Pakistan hebben geen gemeenschappelijke grens.

Nu worden de Amerikanen ook niet echt geholpen door hun televisiestations. Die maken er geografisch gezien ook vaak een potje van. Dat CNN Niger en Nigeria door elkaar haalt, kan ik nog wel begrijpen (het land dat volgens CNN op onderstaande kaartje Nigeria is, is echt Niger. Nigeria ligt er onder)

cnn 4

Maar dat WGN TV uit Chicago tijdens het WK voetbal 2010 denkt dat Zuid-Afrika een continent is dat verdacht veel op Zuid-Amerika lijkt en dat CNN Hong Kong in Zuid-Amerika plaatst, tja…..

0 zuid afrikaZuid-Afrika met Zuid-Amerika verwisselen. Dat kan inderdaad voor enige controversie zorgen.

cnn foutHong Kong ligt volgens CNN opeens in Brazilië

Ook het Midden-Oosten geeft veel problemen. Zo ligt volgens Fox News Egypte tegenwoordig tussen Syrië en Iran in.

fox

En gezien het feit dat Oekraïne volgens CNN niet meer in Europa ligt maar op de plek van Pakistan doet vermoeden dat er weinig mensen zijn opgekomen bij het referendum aldaar.

cnn 3

Ook steden willen nog wel eens ergens anders gesitueerd worden. Zo ligt volgens CNN Londen niet meer aan de Thames maar in het graafschap Norfolk.

cnn 2

En dat Sydney volgens Fox News opeens in het noorden van Australië ligt in plaats van in het zuiden zal ongetwijfeld “Breaking News!” in Australië zijn geweest, en niet alleen daar.

cnn 6

Maar zelfs al heb je de ligging van de stad goed, dan nog kan je verkeerd zitten. Zo geeft onderstaand kaartje inderdaad de goede positie van Tripoli, een stad van 500.00 inwoners in Libanon, weer. Maar dat kolonel Gadhafi tijdens zijn laatste dagen zich in Libanon bevond en niet in Tripoli, Libië dat kan je met recht ‘Breaking News’ noemen.

cnn 5

En nu we het toch over plaatsen hebben, misschien bedoelde Trump wel het plaatsje Belgium en niet het land. Belgium is een klein plaatsje in de staat Wisconsin (één van de 57 staten die Obama in 2008 heeft bezocht). Het telt ongeveer 2000 inwoners en het schijnt een “beautiful city” te zijn.

p.s Ik heb nog even overwogen om ook wat voorbeelden te geven van geografische vergissingen in speelfilms, maar daar zie ik van af, want anders ben ik pagina’s lang bezig. Daarom beperk ik me tot één voorbeeld, dit omdat het een speelfilmtitel betreft. In 1969 verscheen er een Amerikaanse rampenfilm over de uitbarsting van de Krakatau in 1883. De titel van de film luidde: “Krakatoa, East of Java’. Gezien het feit dat de Krakatau ten westen van Java ligt, een tamelijk opmerkelijke filmtitel.

 

 

Het geld ligt op straat.

Microsoft wil LinkedIn overnemen. Voor het bedrijf, dat het laatste jaar 140 miljoen euro verlies draaide, heeft Microsoft ruim 23 miljard euro over. De aandelenkoers van LinkedIn schoot na bekendmaking van het nieuws met bijna vijftig procent omhoog. Beleggers in Microsoft daarentegen waren wat minder blij met het voorgenomen bod: de koers  van het technologiebedrijf daalde meteen met vijf procent.

Ik vermoed dan ook dat de Amerikaanse vermogensbeheerder Vanguard de overname met gemengde gevoelens zal hebben bekeken. Ik zie het dagelijkse rapport aan hun klanten al voor me: “We hebben goed nieuws en slecht nieuws te melden. Het goede nieuws is dat we 4,4% van de aandelen van LinkedIn bezitten. Het overnamebod van Microsoft levert ons een koerswinst op van ruim 315 miljoen dollar. Het slechte nieuws is dat we ook 6,3% van de aandelen van Microsoft bezitten. De koersdaling van het aandeel Microsoft kost ons op papier bijna 640 miljoen dollar. Al met al hebben we vandaag ruim 320 miljoen dollar koersverlies geleden. Verder was het een rustig beursdagje.”

LinkedIn is niet het eerst bedrijf dat een miljoenen verlies leidt dat voor een fors bedrag wordt overgenomen. Zo betaalde Facebook in 2012 voor Instagram dat toen nog nauwelijks omzet had, laat staan winst maakte, één miljard dollar. En in 2014 nam datzelfde Facebook voor 19 miljard dollar ook WhatsApp over. WhatsApp leed dat jaar een verlies van 232 miljoen dollar.

Ik zie mogelijkheden. Ik begin gewoon een bedrijfje dat een miljoenen verlies draait en laat me daarna voor 1 miljard  of meer overnemen. Een bedrijf stichten dat een miljoenen verlies leidt, dat kan toch niet zo moeilijk zijn? Het geld ligt op straat. Letterlijk zelfs. Je moet het alleen zien. Neem bijvoorbeeld onze straat. Daar wordt de riolering vernieuwd. Aan het begin van de straat staat het bord: ‘Doorgaand rijverkeer gestremd

1 patrijslaan

Nu zijn er een hoop automobilisten die denken dat dit bord niet voor hen geldt en toch onze straat inrijden. Even verderop zien ze dit.

1 patrijslaan 2

Tja, dat wordt keren dan. Onze oprit is momenteel de laatste oprit waar dat kan. We zien dan ook dagelijks heel veel auto’s die van onze oprit gebruik maken om te keren.

Het businessidee is simpel. Een geldbusje bij onze oprit en een bord “Keren: 50 cent.” Het is een idee met veel groeipotentieel. Overal ter wereld heb je immers wegopenbrekingen. The sky is the limit! Ik heb ook al een naam voor mijn bedrijf: “Turnaround’.  Nu is het wachten op het bod van Facebook.

(“En verder ben ik van mening ben dat de klantenservice van de Media Markt heel erg slecht is.”)

De Shangrila’s versus Donald Trump

Quizvraagje: Is dit Marlon Brando in de klassieke motorfilm ‘The Wild One’ uit 1953 of is dit de Amerikaanse acteur en zanger Robert Goulet in 1964 in de Amerikaanse gameshow ‘I’ve got a secret’?

shangrila motor

Als je op de afbeelding klikt, dan zie je het antwoord. Het is Robert Goulet die figureert in een  optreden van de Shangrila’s tijdens ‘I’ve got a secret’. In deze populaire show moest een panel “een geheim ontrafelen”. Regelmatig waren er gastoptredens van bekende Amerikanen. Zie hieronder bijvoorbeeld een deel van een aflevering uit 1967 met een nog jonge Woody Allen.

woody allen

In de aflevering met Robert Goulet en de Shangrila’s  liet de quizmaster twee panelleden, samen met Robert Goulet, de songtekst voorlezen van ‘The Leader of the Pack’, op dat moment de nummer 1 hit van het land. De bedoeling was om te kijken of het (wat oudere) panel het lied herkende. Uiteraard was dit, al of niet gespeeld, niet het geval. Vervolgens playbackten de Shangrila’s het nummer op het podium, waarbij Robert Gouldman, in een soortgelijke outfit als waarmee Marlon Brando beroemd was geworden in ‘The Wild One’, op een bromfiets het podium op kwam. Wie het hele item wil zien, klik op onderstaande afbeelding.

ive got a secret

De Shangrila’s was een Amerikaanse meidengroep die van 1964 tot 1967 zeer succesvol was. De groep bestond uit de zusters Mary en Betty Weiss en de eeneiige tweeling Mary Ann en Marge Ganser. Ze zaten allemaal op dezelfde school in Brooklyn, New York. Ze waren erg jong toen ze in 1964 succes kregen (de zusjes Weiss waren op dat moment 17 en 15 jaar oud;  de tweeling 16 jaar oud). Hun repertoire bestond uit wat de Engelstalige Wikepedia zo mooi ‘heartbreaking teen melodramas’ noemt.

In september 1964 hadden de Shangrila’s hun eerste hit. Het nummer ‘Remember (Walkin’ in the Sand)’ haalde de vijfde plaats van de  Amerikaanse hitparade. De opvolger ‘The leader of the Pack’ bereikte eind november zelfs de eerste plaats van ‘Billboard’s Hot 100’. Andere klassiekers waren ‘I Can Never Go Home Anymore  (nummer 6 in december 1965) en ‘Past, Present And Future (nummer 59 in juli 1966). Marry Weiss, die de meeste solo’s zong, ging niet altijd mee naar de optredens. Zo ontbrak zij – ze was toen 15 en moest naar school – ook tijdens hun optreden in ‘I’ve got a secret’. Haar zuster Betty Weiss playbackte bij die gelegenheid haar deel.

Na 1967 was het gedaan met hun succes. In 1968 gingen ze uit elkaar. In 1970 overleed op 22-jarige leeftijd Mary Ann Ganser, vermoedelijk aan een hersenontsteking. Ze kampte al langer met gezondheidsklachten. Haar tweelingzuster zou in 1996 overlijden aan de gevolgen van borstkanker. In 2007 keerde Mary Weiss  terug in de muziekwereld en nam een soloplaat op.  Voor wie meer over de Shangrila’s wil weten, lees deze informatieve site.

Vorige week kwam Mary Weiss opeens weer in het nieuws. (Vandaar deze blogpost.) Donald Trump gebruikte namelijk één van de nummers van de Shangrila’s tijdens zijn verkiezings-bijeenkomsten. Ik weet niet of Donald Trump fan van de Shangrila’s was, maar omgekeerd is dit duidelijk niet het geval. Mary Weiss verbood Trump uitdrukkelijk om het nummer nog langer te gebruiken

Kernraketten en kringloopwinkels

Onlangs zag ik een in een kringloopwinkel in Voorschoten deze pc te koop staan. Het is een Schneider PC uit 1988. Hij heeft een werkgeheugen van 512 kb en een (externe) harde schijf van 20 mb. Daar kan je dus hoogstens twee moderne digitale foto’s van 10 mb op kwijt, dan is hij vol. (Even tussen haakjes: ik noem een pc altijd een ‘hij’, maar een collega van vroeger sprak altijd over een ‘zij’; dit omdat zijn pc, net zoals zijn vrouw, ook nooit deed wat hij wou.)

oude pc

De vraagprijs voor dit historisch voorwerp bedraagt 250 euro. Dat lijkt veel maar je koopt hem natuurlijk als verzamelobject, niet om hem te gebruiken. Hoewel? De Amerikaanse overheid denkt daar misschien anders over. Gisteren verscheen namelijk het rapport GAO-16-468  van de ‘United States Government Accountability Office’ – zeg maar de Amerikaanse Rekenkamer – met de titel ‘INFORMATION TECHNOLOGY – Federal Agencies Need to Address Aging Legacy Systems’.

Uit dit rapport blijkt dat het systeem dat het Pentagon gebruikt om de operaties te coördineren van nucleaire raketten, bommen-werpers en tankervliegtuigen draait op IBM-computers uit de jaren zeventig, die worden aangestuurd met behulp van oude 8-inch floppy disks. Uit het rapport: “Introduced in the 1970s, the 8-inch floppy disk is a disk-based storage medium that holds 80 kilobytes of data. In comparison, a single modern flash drive can contain data from the equivalent of more than 3.2 million floppy disks”

amerika itAfbeeldingen afkomstig uit het rapport van de GAO

Gevraagd naar de reden dat het Amerikaanse leger nog steeds deze apparatuur gebruikte, antwoordde luitenant-kolonel Valerie Henderson volgens de Volkskrant: “Dit computersysteem wordt nog altijd gebruikt omdat het simpel gezegd, nog altijd werkt.” Wijlen mijn schoonvader zei vroeger altijd al: “Als het niet kapot is, maak het dan niet.”

Maar goed, het Amerikaanse leger gaat nu toch deze systemen vervangen. Het is namelijk niet alleen lastig om nog personeel te vinden dat nog met deze apparatuur overweg kan – ze komen waarschijnlijk in zwarte T-Fords voorrijden –  maar ook om reserveonderdelen te vinden. Dus wie weet, stappen binnenkort wel een stel Amerikanen de kringloopwinkel van Voorschoten binnen op zoek naar nieuwe computerapparatuur. Toch raad ik ze aan om niet deze Schneider-pc uit de kringwinkel van Voorschoten te kopen. Niet dat er iets mis is met het apparaat- “Deutsche gründlichkeit” – maar misschien staat hij wel vol met Russische spionagesoftware.

In Voorschoten woonde namelijk tot 2014 de oudste dochter van Poetin met haar Nederlandse man. Maar na het neerschieten van MH17 zijn ze naar Rusland vertrokken. (Ze woonden in Voorschoten in de Krimwijk; “Papa, ik wil wel in de Krim blijven wonen”; “Ok, dat regel ik voor je” – sommige dingen verzin je niet maar gebeuren nu eenmaal.)

Het zou best eens kunnen dat de Russen bij haar vertrek deze pc volgepropt met spionagesoftware naar de kringloopwinkel hebben gebracht in de hoop dat de Amerikanen hem kopen. Poetin zat vroeger bij de KGB. Dus hij weet hoe het werkt.

De gelukkigste kandidaat

In de democratische voorverkiezingen van de staat Iowa heeft de 68-jarige Hillary Clinton met miniem verschil de 74-jarige Bernie Sanders verslagen. Ja, wie de jeugd heeft, heeft de toekomst. In zes stemlocaties was het verschil tussen de twee kandidaten zo klein dat er een muntje moest worden opgegooid om de winnaar aan te wijzen. (Tussen haakjes, het was jammer dat dit niet gebeurde bij de republikeinen. Het was grappig geweest om te zien hoe de miljardair Trump had verloren doordat een 25-centsstuk de verkeerde kant opviel.)

(Op de site van de Independent staan een paar Twitter-berichten met filmpjes hoe dit muntjes opgooien ging.)

Nu zijn er critici die zeggen: wat is dat voor een systeem waar het opgooien van een muntje kan beslissen over wie president van Amerika wordt? – en eerlijk gezegd zag het opgooien van de muntjes er ook niet al te professioneel uit – maar daar gaat het hier niet over De reden dat ik er over schrijf is namelijk dat Hillary Clinton al die zes gevallen won. De kans daarop is 1 op de 64 oftewel 1,6%.

Dit alles doet me denken aan een verhaal wat ik ooit eens hoorde op een cursus. De cursusleider vertelde dat hij een keer in een bedrijf samen met een manager door de gang liep, toen de manager werd aangesproken door zijn secretaresse. “U moet nog aangeven wie u van de sollicitanten wilt laten komen voor een gesprek” zei ze. De manager dacht even na en zei toen: “Pak alle sollicitatiebrieven, gooi ze in de lucht en vang er drie. Die nodig je uit voor de gesprekken.” “Maar” stamelde de secretaresse “Dat is toch niet eerlijk voor die mensen, dan is het alleen maar een kwestie van geluk of ze worden uitgenodigd of niet?”

Precies” zei de manager ”Aan mensen die geen geluk hebben, daar heb ik niks aan in mijn bedrijf.”

Deze gedachte volgend zal Clinton een goede president worden.

Overigens heeft Hollywood uiteraard ook wel eens een muntje laten opgooien om te beslissen over een politieke zaak. In de beroemde film ‘Mr Smith goes to Washington’ uit 1939 met James Stewart moet een gouverneur van een staat beslissen wie een overleden senator moet vervangen. Hij kan niet kiezen uit twee kandidaten en gooit daarom een muntje op.

1 mr smith

Het muntje blijft echter op zijn rand staan – dit gebeurt alleen in films – waarna hij besluit om op aanraden van zijn kinderen dan maar te kiezen voor een derde kandidaat: mr Smith, een leider bij de padvinderij, gespeeld door James Stewart.

Het afleidingsgordijn

De supporters van het basketbalteam van de Arizona State University hebben een effectieve manier gevonden om hun team te steunen tijdens de thuiswedstrijden en wel met behulp van het zogenaamde afleidingsgordijn oftewel ‘the curtain of distraction’.

Het is een ‘wapen’ dat de supporters inzetten als een speler van de tegenstander een vrije worp mag gooien. Ze proberen de tegenstander vlak voordat hij de vrije worp gaat gooien af te leiden door een gordijn open te trekken waarachter een vreemd uitgedost figuur staat die allerlei rare bewegingen maakt. Uit een onderzoek van Harvard blijkt dat het helpt. Gemiddeld scoren de tegenstanders 1,4 punten minder dan voordat de supporters van de Arizona State University met het gordijn begonnen. Zie hieronder een rapportage van ‘CBS This Morning’ over dit fenomeen.

basketball

Vorige week haalden ze met hun gordijn zelfs het wereldnieuws. Dit omdat achter het gordijn de 18-voudige Olympische kampioen zwemmen Michael Phelps, gekleed in zijn zwembroek, bleek te staan. Het werkte. Beide vrije worpen werden gemist, zie de volgende clip:

basketball 2

Je kan je afvragen of deze afleidingstruck ook in het voetballen zou werken. Niet bij een vrije trap want dan staat er vaak een ‘muurtje’ van spelers tussen de vrijetrapnemer en het doel in, en kan de vrijetrappennemer het afleidingsgordijn niet zien. Maar wel eventueel bij strafschoppen. Volgens een onderzoek over de periode 2007-2014 kregen de eredivisieclubs gemiddeld zo’n 4 à 5 strafschoppen per seizoen tegen. Daarvan werd zo’n 19% gemist. Zou je dit percentage omhoog kunnen krijgen met een afleidingsmuurtje? (Het kan natuurlijk alleen bij thuiswedstrijden; de meest kansrijke wedstrijden zijn die wedstrijden die soms beslist worden door strafschoppen zoals bekerwedstrijden en Europese wedstrijden.)

Er zijn gevallen bekend van spelers die zich lieten afleiden door gebeurtenissen achter het doel. Ik citeer even uit het in 2004 verschenen boek ‘De Oranje Rapporten’ van Martin van Neck – hé, dat ben ik zelf; dat is toevallig.

Een voorbeeld van wat er kan gebeuren als de spelers niet geconcentreerd zijn en door iets afgeleid worden, is de strafschoppenreeks die op 18 april 2003 de finale om de Somerset’s Morland Challenge Cup moest beslissen. De Somerset’s Morland Challenge Cup is een van de vele bekertoernooien voor Engelse amateurclubs. Voor deze finale hadden Norton Hill Rangers en Wookey FC zich geplaatst. Na negentig minuten stond het gelijk en strafschoppen moesten de beslissing brengen. Hierbij waren de spelers van Norton Hill Rangers ernstig in het nadeel. Een aantrekkelijke vrouwelijke fan van Wookey FC had namelijk plaatsgenomen achter de goal en elke keer als een speler van Norton Hill Rangers met zijn aanloop begon tilde zij haar shirt op en toonde de speler haar borsten.

De ‘Glouchester Citizin’ schreef in zijn verslag over de wedstrijd: “As a Norton Hill Rangers’ player prepared to net the ball, a shapely female Wookey FC fam standing behind the goal lifted her shirt and gave him an eye-full. He was clearly diverted from his original purpose because the ball went flying into the car pack.’

Liefst drie spelers van Norton Hill werden door deze ‘flasher’ zo afgeleid dat ze misten. ‘I couldn’t believe my eyes’ aldus de Norton-aanvoerder Lee Baverstock in ‘The Daily Star’. Onduidelijk is of hij hier over het gebeuren of over de fysieke capaciteiten van de betreffende dame sprak.”

 Dat je als speler afgeleid kan zijn door iets wat achter het doel gebeurt of zichtbaar is, weet de KNVB al 88 jaar. Tijdens een onderzoek – over een nog te schrijven historisch voetbalverhaal – in het Nationaal Archief kwam ik toevallig deze opvallende passage tegen in de notulen van de vergadering d.d. 14 juni 1928 van het bondsbestuur van de KNVB.

1 knvb

“Punt 13: De planken achter het doel worden door vele fabrieken gebezigd om daarop reclame te maken. Daar dit echter vaak gebeurt op een voor de spelers hinderlijke wijze, besluit het Bestuur dat met ingang van 1 september 1928 het niet meer geoorloofd zal zijn om op de naar het speelveld gekeerde zijden van de planken achter het doel reclame te maken.”

Vanwege de commerciële aspecten werd dit aspect later terug gedraaid maar de KNVB had dus in 1928 al door dat spelers afgeleid konden worden. Dat het Nederlands elftal zich niet voor het EK van 2016 heeft geplaatst, is dan ook volledig de schuld van het bondsbestuur dat dit verstandige besluit van het bondsbestuur van 1928 heeft teruggedraaid. De spelers van nu zijn veel te snel afgeleid.

Bill Gates en George Clooney

Bill Gates en George Clooney waren gisteren allebei in ons land. De een (Bill Gates) om geld namens één van zijn goeddoelstichtingen te schenken, de andere (George Clooney) om geld voor een goeddoelstichting van hem op te halen (zijn stichting kreeg het geld van de Nationale Postcodeloterij). ‘s Avonds was George Clooney te gast in het tv-programma van Humberto Tan dat vanwege de grote belangstelling voor George Clooney was verplaatst naar Carré.

Ik ken Bill Gates en George Clooney alle twee. Althans volgens ‘de keten van vier’. Volgens deze regel kent iedereen op de wereld elkaar door middel van een keten van slechts vier mensen. Daarbij moet je het begrip ‘kennen’ wel ruim opvatten. Een voorbeeldje: Ik ben een keer gast aan tafel geweest bij een uitzending van Pauw en Witteman. Ik “ken” daardoor Jeroen Pauw. Deze kent op zijn beurt Mark Rutte, die weer op zijn beurt op bezoek is geweest bij Barack Obama. Zie hier: in drie ‘stappen’ ben ik bij Obama. En omdat er nog ruimte is voor een vierde stap, kent iedereen die mij kent in vier stappen ook Obama. (Soms is er wel eens een kringetje nodig van vijf of zes mensen)

Ik moet beschaamd toegeven dat Marianne Willem Holleeder kent. Dat is de schuld van Twan Huis die hem in 2012 te gast had in het televisieprogramma College Tour. De kring luidt in dit geval: Marianne -> Martin -> Jeroen Pauw -> Twan Huis -> Willem Holleeder. Foei Marianne!

Daadwerkelijk in levende lijve heb ik niet veel beroemdheden gezien. George Bush Sr. heeft een keer enthousiast naar mij zitten zwaaien (zie hier) en ooit ben ik eens een keer in de jaren negentig met de oudste dochter achterop de fiets en de jongste dochter in het zitje voorop naar het Malieveld in Den Haag gefietst om te kijken hoe president Clinton en zijn vrouw Hillary daar per helikopter vertrokken. Dan konden de kinderen later zeggen dat ze een Amerikaanse president in hun prilste jeugd hadden gezien.

Het dichtste bij een ontmoeting met echt bekende mensen was ik die keer toen Koningin Beatrix en Prins Claus een mislukte poging deden om mij te overrijden. Dat was begin jaren negentig. Met een stel andere fietsers stond ik in Den Haag voor een stoplicht bij het Malieveld te wachten om een drukke verkeersweg over te steken. Vlak voordat ons licht op groen sprong reden er twee motoragenten met zwaailichten voorbij. Waarom ze die lichten voerden was onduidelijk want ze hadden niet echt haast. Even later sprong ons licht op groen en alle fietsers trokken op. Net toen wij de weg wilden oprijden, reed er echter nog een auto door het donkerrode stoplicht. Alle fietsers konden nog net een noodstop maken en de auto werd onder begeleiding van taalgebruik dat ik hier niet zal herhalen nageroepen. Toen we goed keken zagen we dat het een AA-auto was waarin Beatrix en Claus zaten. Prins Claus keek geschrokken achterom maar koningin Beatrix bleef stoïcijns voor zich uitkijken. Die motoragenten hoorden natuurlijk bij het vervoer van Beatrix maar om de een of andere wijze waren ze te ver voor de auto van de koningin geraakt – zeker zo’n 200 meter – waardoor het niet meer duidelijk was dat er nog een auto bij hun hoorde.

Ik dacht ik schrijf even een leuk briefje naar onze koningin dat we weliswaar onderdanen waren maar dat dat toch niet inhield dat ze daar dan over heen mocht rijden en nog wat van die ‘woordgrappen’. Nou, ik kan u verzekeren dat het geen lachebekjes bij het paleis zijn. Ik kreeg een strikt formeel schrijven terug van een soort kolonel-lakei dat de koningin daar onder politiebegeleiding reed en de chauffeur geheel overeenkomstig de verkeersregels had gehandeld en dat ik voor verdere vragen bij de politie moest zijn.

Tot zover mijn ontmoetingen met beroemdheden. Oh, wacht eens even: ik heb president Lincoln ook een keer ontmoet. Zie deze foto uit 2004 van president Lincoln met mijn jongste dochter en ik.

lincoln

De foto is gemaakt bij Mount Rushmore. Waarschijnlijk was de president daar om zijn in de rotswand uitgehakte portret te bekijken.

Mount rushmore

Lincoln is het rechterhoofd van de vier hoofden.

Jong en oud (4)

1988: Martin van Neck, een jonge Nederlandse sequoiaboom-onderzoeker, onderzoekt de Parker Group, een groepje Sequoia Gigantea bomen in het Sequoia National Park in Californië.

1988

2013: Martin van Neck, de nestor van de Nederlandse sequoiaboom-onderzoekers, onderzoekt vijfentwintig jaar later wederom de Parker Group. Allen, zowel de bomen als de onderzoeker, blijken allemaal wat dikker te zijn geworden.

2013

Een carrièrepad

De functie van minister-president in Nederland is geen startersfunctie. Het is zelfs geen functie voor iemand die toe is aan een tweede stap in zijn carrière. Dat blijkt wel als we naar onderstaande foto uit juli 2011 kijken met daarop de nog levende (ex-) minister-presidenten van Nederland.

Minister-president

Van links naar rechts Wim Kok, Dries van Agt, Piet de Jong, Mark Rutte, Ruud Lubbers en Jan Peter Balkenende

Alle premiers hadden eerst al een jaar of twintig gewerkt en waren de veertig al gepasseerd voordat ze aan het ambt begonnen. Mark Rutte en Ruud Lubbers waren beide 43 jaar oud toen ze minister-president werden, Dries van Agt en Jan Peter Balkenende 46 jaar, Piet de Jong 51 jaar en Wim Kok was zelfs al 55 jaar toen hij in 1994 minister-president werd.

Voordat genoemde heren het hoogste ambt bekleedden, hadden ze allemaal eerst een baan buiten de politiek. Degene met het meest opwindende baantje was Piet de Jong. Die was in een niet-grijs verleden duikbootkapitein. Mark Rutte was tien jaar lang in dienst van Unilever, onder meer als personeelsmanager. Wim Kok werkte eerst twee jaar als commercieel medewerker op een handelskantoor en trad daarna in dienst van de vakbond. Dries van Agt begon zijn werkzame leven als advocaat, Ruud Lubbers was ondernemer in het familiebedrijf Hollandia, een constructiewerkplaats en machinefabriek, en Jan Peter Balkenende tot slot had het saaiste startersbaantje. Hij begon in 1982 als beleidsmedewerker juridische zaken bij het bureau van de Academische Raad (al combineerde hij die functie met het gemeenteraadslidmaatschap van Amstelveen (waar hij in 1993 zijn ‘krokettenmotie’ indiende: de (nog steeds geldende) bepaling dat de gemeenteraadsleden recht hebben op een kroket als de raadsvergadering tot na 23:00 uur duurt.)

Ook In Amerika zie je vaak dat de president in zijn jonge jaren een functie buiten de politiek heeft bekleed. Zo zaten bijvoorbeeld vader en zoon Bush beide in de olie-business en was Jimmy Carter een pindaboer. De drie naoorlogse presidenten met de meest opmerkelijke banen in hun jeugd waren Gerald Ford, Ronald Reagan en Harry Truman. Gerald Ford was parkranger in Yellowstone National Park. Dat Reagan behalve sportverslaggever – hij kreeg 5 dollar voor elk verslag – acteur is geweest is algemeen bekend, maar dat hij in zijn jeugd in de zomer ook een aantal jaren badmeester was, is wat minder bekend. Naar eigen zeggen en tellen redde Reagan – hij werd in die tijd ‘Dutch’ genoemd omdat hij er zo Nederlands uitzag; geen idee wat ik mij daarbij moet voorstellen – liefst 77 mensen het leven (waarbij je je kan afvragen of de gemeente niet het zwemmen in dat blijkbaar zeer onveilige water al lang had moeten verbieden).

ford reagan 1

Gerald Ford als parkranger en Ronald Reagan als strandwacht.

Harry Truman tenslotte was de pianobegeleider van de nog zeer prille actrice Lauren Bacall.

truman 1

Ok, dit is niet helemaal waar. Tijdens het maken van deze foto op 10 februari 1945 in de ‘National Press Club’ in Washington DC was Truman al vicepresident. Tijden deze bijeenkomst om 800 militairen te eren speelde Truman een stukje op de piano. Lauren Bacall, één van de aanwezige Hollywoodsterren, klom bij die gelegenheid op de piano. Truman zelf was wel ingenomen met dit optreden en deze foto, dit in tegenstelling tot zijn vrouw Bess (die thuis de bijnaam ‘the Boss’ had). Zij vond het maar helemaal niks. Een paar maanden na deze foto trouwde Lauren Bacall met Humphrey Bogart en was Truman na de dood van Franklin Roosevelt de president van Amerika geworden.

Maar dat de man, die later de moeilijke beslissing moest nemen om de atoombommen op Japan te gooien, in zijn jonge jaren een heel ander beroep als politicus had, is wel waar. Truman had in 1920 in Kansas City namelijk samen met een partner een winkel in kleding en naaigerei.

Truman 2

Truman, links op de foto, in zijn winkel. Een jaar na het maken van deze foto sloot de winkel wegens een gebrek aan succes zijn deuren.