All posts by Martin

Ouders

Op twitter zag ik een tweet van Nick  Harvey, een Engelse muzikant, die de volgende oproep deed,

nick harvey

Er staan er ondertussen al 653 reacties onder. Ik heb er een twintigtal van gekopieerd.

Boo @BermondseyBoo: We had to be interviewed by the scary headmistress of my school before I could be accepted as a pupil. Dad had a bad back & mum had just had a minor operation. So he spent the interview lying on the office floor while my mum could only stand up. Weirdest 45 minutes of my life

Kavalcade @kavalcade: When I was around 18, a friend of mine was going travelling and came by to say goodbye. After we had said our farewells my mum came running down the stairs, shouting ‘hang on Dan, you’ll be needing these’. She unfurled about 20 condoms. I still remember them hitting the floor.

TwoTonTony @TwoTonTonyTubbs: I was 19 and in the Guards (red coats, big furry hats, hang around royal gaffs, you know the ones). On guard outside Buckingham Palace with my Mum the other side of the fence waving at me and telling all the tourists “that’s my son, that one over there.”

alexander matthews @AlexanderMat: I was 17 and working at a supermarket late in the evening. It had started to snow. My mum phoned the supermarket to tell them I should not drive home because I was too inexperienced a driver to handle snow and she was coming to get me. This was announced over the tanno

Dolly @Seasidedolly: I was crazy about a boy at the visiting yearly fair. I hung around. Eyeliner & lipstick on. My mum arrived at the fair with her work friends, spat on a tissue & wiped my face clean in front of him.

Nic @TheNoisyTable: Grandparent story…hope it’s allowed. My grandad loudly farted on every single step in a department store. When he got to the bottom, he looked at the horrified shoppers and reassured them that there was no structural damage.

Clodagh Murphy @Clodagh My dad yelling down the aisle in the super market at my 13 year old sister if she wanted ‘the ones with wings’

Alistair Coleman @alistaircoleman: Our car broke down going on holiday. Mum knew it was the alternator, having tried a self-repair before. Unfortunately, she told it to the AA man thus: “My husband and I had it off on the kitchen table three times”. He looked us three kids in the back seat and cried with laughter.

Sueveneer @sueveneer: It was the 70s and my dad (working class lad made good) rocked up at at a very posh restaurant. Was told jeans weren’t allowed so he took them off. There. In front of the maitre d’ & guests

Kate S @katesaunders13: When I got a school report saying I was always smiling and a pleasure to be around, my Dad wrote in the parents comments ‘are you sure you haven’t mixed her up with someone else “

David Gutteridge @dgutte: On holiday in Malta, my Dad took us all on “family walk”. 2 hours later, lost and with light fading a black helicopter appeared, hovered above us, shone his search light and the loud speaker boomed…… “you are in a military live fire zone”

Bernie @EnterpriseSBox: My mum walked me to school in full uniform at the end of the summer holidays as I started the last year of primary school.  Ignoring my mates on their bikes milling around in shorts and t shirts and the ominous quietness in the playground we turned up at the gates a week early.

mid life crisis@BitterPill74: When I married my husband, the Registrar folded the marriage licence and asked “Who wants to hang on to this?” My Dad a solicitor pipes up “I’ll take it, we’ll need it in 7 years for the divorce”

John Walshe @WalberryCP: Went down injured in a rugby match and saw my mother running onto the pitch yelling “are you ok” and “he’s my son”. It took me a decade to hold my head up in the club.  A decade later I went to tackle a second row and my fiancee yelled out “leave him alone, you’re too big”

Will Hide @Willhide: I was a room guide at Castle Howard for a student summer job about 25 years ago. A big notice said “do not touch the piano” on top of the Steinway in Grand Ballroom. One day I turned around because a bloke had leaned over the rope & was playing “Chopsticks” on it – it was my Dad.

Scotty @scottfish75: Not in front of me, but my dad turned up to a parent-teacher night wearing a purple silk shirt and leather trousers. He then proceeded to tell my teachers I wanted to be an astronaut. I didn’t.

Caroline L @Caroline_Lno1: My mum’s kitchen didn’t arrive on time. So she took me and a loudspeaker down to the local MFI to shout about it to all the customers.

Miss Konstantine @giftedHKO: Was at a local nightclub and it was past my curfew. I was cutting shapes on the dance floor when the DJ stopped the music to announce ‘Helen, your mum called and you need to go home’

Dollyday @welovepampering: Similar to your story except I was 15 and in a club.  My grandad decided to come and get me. Even worse, he got the DJ to call out my name and say ‘your grandads here to pick you up’.

Helen Raw @helenraw: Went to my 1st under 18’s disco in an over 18’s club on condition Dad picked me up. I was 16 & agreed so long as he parked round the corner to not embarrass me. He turned up, right across the road wearing a deerstalker & a superman cape waving & yelling ‘coooeeeee I’m here Helen

Als mijn dochters die laatste drie reacties lezen, zullen ze zeggen: “Dat gevoel herken ik.” Ze gingen naar een discotheek waar ik ze om twaalf uur zou afhalen. Omdat het regende wachtte ik in het halletje van de discotheek. Toen ze mij daar zagen staan, kreeg ik vreselijk op mijn kop. Iedereen kon zo zien dat ze werden afgehaald door hun vader. De volgende keer dat ik ze afhaalde moest ik op minstens 25 meter van de deur van de discotheek wachten.

 

 

Verkeerde man

Van de week stond ik in de Albert Heijn naar het vis-aanbod te kijken toen een vrouw naast me opeens aan me vroeg: “Zullen we vanavond vis eten?” Ik keek haar aan. Het was een vrouw van een jaar of veertig die met een vermoeide blik de vis stond te bestuderen.

“Is dat een uitnodiging?” vroeg ik.  De vrouw keek verschrikt op. “Oh nee, sorry. Ik dacht dat mijn man naast me stond.” sprak ze.

Zoiets dacht ik al. Geeft niets hoor. Het kan erger.” zei ik en ik vertelde haar over Hans, een oud-collega van mij bij KPN. Die liep een keer achter zijn vrouw in de supermarkt, toen zij opeens de arm van een wildvreemde man naast haar vastpakte en gearmd verder liep. Zowel Hans als de man zeiden niets en zo liepen ze een metertje of tien door. Toen zag ze pas dat ze de verkeerde man had vastgepakt. Dit tot groot vermaak van zowel de man als van Hans.

De vrouw lachte, liep vervolgens naar een man en pakte deze bij de arm. Lachend keek ze om. Ik nam aan dat het haar eigen man was.

Een razendsnelle reactie

Op Nu.nl zag ik vandaag dit filmpje.  Te zien is hoe een jongen in de Amerikaanse stad Oakland op het spoor valt, vlak voor een aanstormende trein. Maar voordat de trein hem overrijdt, trekt een man hem terug op het perron. Ik moet zeggen dat ik, geloof ik, nog nooit iemand zo snel heb zien reageren. Had ik daar gestaan, dan was de jongen beslist verongelukt.

spoort

Op de foto klikken om bij het bericht en het filmpje op nu.nl te komen.

Mooi is ook de reactie van de redder als hij als later wordt geïnterviewd. Hij wordt helemaal emotioneel en zegt dan “Dat is wat we horen te doen.

de held

Petje af voor deze man.

Een Amerikaanse inval in Den Haag

In mijn vorige blogpost zijn twee verkoopborden te zien die bedoeld zijn om onroerend goed  op het Maanplein in Den Haag aan de man te brengen. Het betreft een deel van het voormalige hoofdkantoor van KPN in Den Haag dat is omgebouwd tot woningen en kleinere kantooreenheden

centre of the universe

Wat niet op de borden staat, maar wat ik wel weet, is dat de ramen van een deel van de gebouwen voorzien zijn van onbreekbaar kogelvrij glas. Het betreft de ramen (aan de straatkantzijde) van de rode gebouwen die op de foto hieronder te zien zijn naast de grote witte gebouwen die rechts op de foto staan.

maanplein

De reden dat ik dit weet is dat ik in 2002 werkzaam was in één van deze rode gebouwen. In het witte gebouw zat in die tijd tijdelijk het in 1998 opgerichte Internationale Strafhof (ICC; International Criminal Court). Het is een permanent hof voor het vervolgen van personen die verdacht worden van genocide, misdaden tegen de menselijkheid en oorlogsmisdaden.

Omdat onder de statuten ook Amerikaanse soldaten kunnen worden berecht die ergens op de wereld oorlogsmisdaden begaan, weigerde Amerika het verdrag te ratificeren (dat is nog steeds het geval). Sterker nog, de conservatieve senator Jesse Helm zorgde er voor dat er in de Amerikaanse Senaat een amendement werd aangenomen, de American Service-Members’ Protection Act (ASPA) (“Wet ter bescherming van Amerikaanse militairen”), die bedoeld was om “Amerikaans militair personeel en andere verkozen of benoemde vertegenwoordigers van de Verenigde Staten van Amerika te beschermen tegen rechtsvervolging door een internationaal strafhof waarvan de VS geen deel uitmaken

De wet gaf aan de president van Amerika de macht om “met alle mogelijke middelen de vrijlating van Amerikaans personeel te bewerkstelligen dat gevangen wordt gehouden door of op verzoek van het Internationaal Strafhof (in Den Haag)”.  Dat hield in dat Amerika desnoods gewapenderhand Amerikanen mocht bevrijden uit de handen van het Internationaal Strafhof. Dit amendement staat dan ook wel bekend als ‘The Hague Invasion Act ‘.

volkskrant

De Volkskrant van 11 juni 2002.

In het najaar van 2002 verschenen er opeens wat werklui op onze afdeling. Ze kwamen de ramen vervangen. De verhuurder van het gebouw nam geen enkel risico vertelden ze. Als de Amerikanen het gebouw aan de overkant binnen zouden vallen, dan zou ons gebouw ook geraakt kunnen worden. Daarom was besloten om de ramen aan de straatkant te voorzien van kogelvrij  glas.

We voelden ons daardoor een stuk veiliger.

 

 

 

De oerknal

Ik weet waar 13,8 miljard jaar geleden de oerknal heeft plaats gevonden. In Den Haag, en om helemaal precies te zijn, op het Maanplein in Den Haag.

Is dat even ‘Breaking News!’ of niet. Hoe ik dat weet? Simpel. De oerknal heeft precies in het middelpunt van ons universum plaats gevonden. Dat moet wel, want anders dijt het universum niet in alle richtingen even hard uit. De vraag die dan resteert luidt: ‘Waar bevindt zich het middelpunt van het universum zich nu?’ Het antwoord luidt op het Maanplein in Den Haag (zie de foto onder)

centre of the universe

Deze borden staan momenteel op het Maanplein in Den Haag.  Op de achtergrond zijn enkele oud-kantoren van KPN te zien. Vroeger zat hier het hoofdkantoor van KPN. De medewerkers van het hoofdkantoor zaten er verspreid over meerdere gebouwen.

Maar door de grootheidswaanzin van toenmalig bestuursvoorzitter Wim Dik, die allerlei veel te dure bedrijven in heel Europa en zelfs ver daar buiten kocht, kwam KPN vanaf 2001 zwaar in de problemen. Het ging bezuinigen en duizenden personeelsleden verloren hun baan. (Zelf verloor ik in 2013 bij de dertiende – zoiets brengt ongeluk-  jaarlijkse ontslagronde mijn baan.)

Het gevolg was dat er op Maanplein veel kantoren leeg kwamen te staan en het hoofdkantoor werd naar Rotterdam verplaatst, waar KPN naast de Erasmusbrug een groot kantoor bezit. Ik geloof dat KPN nu nog maar één gebouw op het Maanplein in gebruik heeft.

De eigenaar van de lege kantoren besloot daarop om een deel van de kantoren om te bouwen tot woningen en adverteert nu dat deze woningen (en de overgebleven lege kantoren) zich bevinden in ‘the centre of  the universe‘. Geen idee, hoe hij dat weet, maar dat houdt dus wel mooi in dat de oerknal heeft plaats gevonden op het Maanplein in Den Haag.

nasa MaanpleinHet alsmaar in de loop van de tijd uitdijende universum. Helemaal onderin het Maanplein in Den Haag. Tekening van de NASA d.d. 2 april 2001 (toevallig ook het jaar dat KPN met de bezuinigingen begon.)

Weer terug

Zo een tijdje weg geweest hier. Eerst vier weken naar Amerika op vakantie. Wie wil weten wat we daar allemaal gedaan hebben, kan dit hier nalezen.

Daarna druk, druk, druk geweest. Dochters verhuisden allebei – er moest geschilderd en verhuisd worden – en ik moest me ook nog eens actief bemoeien met de zaken op het Go Ahead supportersforum. Het gaat niet goed met onze club. We spelen voornamelijk gelijk.

Daarnaast had ik bedacht om mijn verhalenserie over ‘de mensen achter de computer‘ weer eens op te pakken. Dat schiet maar niet  op, dus heb ik me maar aan het uitzoeken en het schrijven van wat portretten gezet. Dat kost best veel tijd want wat er in staat moet natuurlijk wel kloppen.

Ik heb  twee portretten toegevoegd aan de serie:

Vooral dit laatste portret kostte de nodige uitzoektijd. Het begint als volgt:

Heeft u enig idee wat u hier ziet?

15 al jazeri klok

Het antwoord luidt: een klok. Ik kom er verderop op terug. Hij is ontworpen door al-Jazari, een Islamitische geleerde die leefde van 1136 tot 1206. De tekening is afkomstig uit al-Jazari’s ‘Boek van de kennis van ingenieuze mechanische apparaten’, waarin hij allerlei wonderlijke apparaten beschreef. Het door hem zelf geïllustreerde boek, met beschrijvingen van vijftig apparaten, die hij in dienst van drie opeenvolgende Artuqid-heersers van de Turkmeense dynastie had gebouwd, verscheen enkele maanden voor zijn dood in 1206.

Wie de rest van het verhaal wil lezen, zie het betreffende portret.

Maar goed ik ben dus weer terug. Wel is het zo dat ik nog een hoop portretten te schrijven heb en ook nog het Tweede Straatje van Vermeer moet opsporen. Dus de regelmaat waar ik hier op dit blog zal schrijven, zal wel wat verminderen. Voor wie ondertussen toch niet kan wachten om iets van mij te lezen, kan naar de boekhandel lopen en daar Hard Gras nr 128 kopen.

hard grad 128

Hierin is een verhaal van mij opgenomen over Ken Aston, wie  kent hem niet. (Het is de Engelse scheidsrechter die zo’n vijftig jaar geleden de gele en rode kaarten bedacht.) Ik zie nu pas dat mijn naam niet op de voorkant wordt vermeld. Uitgever en eindredactie – dat zijn die drie heren die je op de foto ziet – toch, zo verkoop je dit ‘voetbaltijdschrift voor lezers’ natuurlijk nooit!

 

Goed en slecht nieuws

Goed en slechts nieuws voor de lezers van dit blog (in twee varianten.)

Variant 1 (voor de lezers die dit blog helemaal niks vinden): Het goede nieuws is dat ik er vier weken tussen uit ga, het slechte nieuws is dat ik daarna weer terug kom.

Variant 2 (voor die enkele lezer die dit blog wel leuk vindt.): Het slechte nieuws is dat er ik er weken tussen uit ga, het goede nieuws is dat ik daarna weer terug kom.

 

Een nieuwe reiskoffer

Marianne was op zoek naar een nieuwe reiskoffer. Hij moest wat groter zijn dan de vorige, met wieltjes die niet te veel lawaai mochten maken, de koffer moest niet te zwaar zijn en hij moest van zacht maar wel stevig materiaal zijn. Ze zocht op internet en kwam uit bij een Eastpack koffer. Normaal kosten die koffers 170 euro maar een online-winkel had een vreselijk saaie grijze in de aanbieding voor 121 euro.

Nu ben ik niet zo van het online kopen. Ik gun de verkoop liever aan “de echte winkeliers”, al moeten ze dan wel met hun prijs een beetje in de buurt van de online-prijzen zitten. Omdat ik toch in Den Haag moest zijn, liep ik wat koffers- en tassenwinkels af en in de Passage zag ik het door Marianne gezochte model staan. Het was afgeprijsd naar 129 euro. Kijk, dat was dicht genoeg bij de prijs van de online winkel.

Er was echter één maar. De kleurencombinatie van het ding.

00000000000000 koffer

Dat was wel wat anders dan de zwarte en blauwe koffers die je altijd massaal op de lopende band bij Schiphol ziet draaien. Ik vond het te gewaagd om het ding zonder overleg  te kopen en maakte er een foto van die ik per WhatsApp aan Marianne stuurde.

Echt heel mooi vond Marianne de koffer niet maar dat deed er niet zo toe. De koffer had namelijk een groot voordeel. Je herkent hem zo op de lopende band tussen alle andere koffers. Ik mocht hem kopen. Toen ik hem wilde afrekenen bleek de prijs echter niet 129 euro te zijn, vertelde de dame van de winkel. Ai, dacht ik nog, maar ze had goed nieuws. Er ging nog eens 20% korting van af – ze wilden blijkbaar het ding wel heel graag kwijt. Voor 103 euro kreeg ik de koffer mee.

Even later zat ik op een bankje in de Haagse tramtunnel met de koffer te wachten op de tram. Een vrouw naast me keek naar de koffer en zei toen: “Weet u dat er nog een prijskaartje aan zit?‘ “Ja” antwoordde ik, “Ik heb hem net gekocht.”  Oké, zei de vrouw. “Ik dacht ik zeg het maar even voor het geval u op reis ging” 

“Nee, heel goed dat u het zei” antwoordde ik “Zoiets zou me zo kunnen overkomen. Ik heb wel eens een hele dag rondgelopen met een prijskaartje dat nog vast zat aan mijn overhemd.”

Ik ook!” zei de vrouw blij verrast. “En het erge was dat het tijdens een personeelsbijeenkomst was en ik een blouse aan had van de Wibra. Opeens voelde ik iets prikken in mijn nek. Gelukkig had ik toen nog van dat lange haar waardoor het kaartje niet zo opviel.

Voordat we nog meer van dit soort zaken uit de afdeling ‘klein leed’ konden bespreken kwam mijn tram. Toen Marianne thuis kwam viel de kleurencombinatie haar mee en ze was tevreden met de aankoop.  “Die is heel gemakkelijk terug te vinden op de lopende band” sprak ze.

Tja, dat is nog maar afwachten. Zoals u hier kan lezen ben ik tegenwoordig namelijk  influencer. Waarom dacht  u anders dat ik de merknaam Eastpack in dit blog vermeld! Maar dit heeft wel tot gevolg dat heel veel lezers van dit blog natuurlijk nu ook zo’n koffer gaan kopen en dan zul je zien dat binnenkort honderden van dit soort koffers op de lopende band van Schiphol draaien met daartussenin een enkele zwarte en blauwe koffer.

Maar dat zien we tegen die tijd wel, want zoals de Romeinse filsooof  Epictetus (50-130 na Christus) al zei: “Er is slechts één weg naar geluk en dat is op te houden met je zorgen maken over dingen waar je geen invloed op hebt.

 

Een standbeeld met spelden

Wat je als standbeeld nooit moet doen, is je hoed afzetten. De duiven en meeuwen schijten je helemaal onder. Koning Willem II, althans zijn standbeeld bij het Binnenhof in Den Haag, was niet zo verstandig.

00000000000000 koning2

Oorspronkelijk stond er op deze plek een ander standbeeld van de koning. Op dit standbeeld, in 1853 door het dankbare Nederlandse volk geschonken aan de in 1849 overleden koning, was de koning zonder paard te zien. Maar in 1924 vond men dit blijkbaar niet heldhaftig genoeg en werd het oude standbeeld voor 1000 gulden verkocht aan de gemeente Tilburg, die het tweedehandsje een plaats gaf op het Heuvelplein in Tilburg.

00000000000000 koning32Het tweedehandsje in Tilburg, de koning te voet.

In Den Haag werd er vervolgens een standbeeld van koning Willem II gezeten op een paard geplaatst. Dat was overigens geen origineel beeld, maar een kopie van het standbeeld dat op het Place Guillaume II in Luxemburg staat. Willem II was niet alleen koning van Nederland maar ook groothertog van Luxemburg.

00000000000000 5Het origineel in Luxemburg.

Wie echter heel goed de beelden in Den Haag en Luxemburg vandaag de dag met elkaar vergelijkt, ziet een opmerkelijk verschil. De Willem II van Den Haag en zijn paard doen namelijk aan acupunctuur.

00000000000000 koning1

Er zitten allemaal naalden in de koning en in zijn paard. Of zou dat bedoeld zijn om te voorkomen dat er allemaal duiven en meeuwen op gaan zitten?

Anyway, mochten de dankbare lezers van dit blog later een standbeeld voor mij willen oprichten, dan wel graag eentje met een hoofddeksel.

A bridge too far

In de vorige blogpost vermeldde ik dat ik met school in 1969 de film ‘Easy Rider’ in de bioscoop Luxor in Deventer had gezien. In diezelfde bioscoop zag ik in 1977 ook de film ‘A Bridge Too Far’.

Zo, zo, dat is interessant zult u misschien zeggen, maar ik zal even toelichten waarom dat in dit geval toch bijzonder was. Dat ‘A Bridge Too Far’ in Luxor draaide – er waren in die tijd drie bioscopen in Deventer – was namelijk geen toeval. Een deel van de opnames van de film waren een jaar eerder in de bioscoop gemaakt.

0000000000000 LUxor

Het Luxor Theater in Deventer begin jaren vijftig. De bioscoop sloot in 2007 na 96 jaar haar deuren. Ik heb hier menig film gezien. Foto: collectie Stadsarchief en Athenaeumbibliotheek,

De film gaat over de slag bij Arnhem in 1944, maar omdat de brug bij Arnhem niet beschikbaar was voor de filmopnames, en de brug bij Deventer wel en ook nog een beetje leek op de brug bij Arnhem uit 1944, vonden de filmopnames verderop plaats bij de brug in Deventer. Dat is overigens niet de reden dat de film ‘A Bridge Too Far’ heet.

0000000000000 a bridge too far

0000000000000 a bridge too far 2

0000000000000 a bridge too far 1

Filmopnames in 1976. Foto’s Robert Mieremet; Anefo; Nationaal Archief

Voor de gemeente Deventer was het een mooie manier om zich “in de picture te spelen”. Ook de inwoners van Deventer en omgeving konden er van profiteren. Zij mochten tegen betaling – dat wil zeggen je kreeg geld; je hoefde niet zelf te betalen – mee doen als figurant. Ik deed dat niet. Je moest namelijk je haar naar de mode van 1944 laten knippen. Daarvoor was mij de vergoeding niet hoog genoeg.

0000000000000 a bridge too far dev

De hele film staat overigens op  YouTube. Als u op bovenstaand plaatje klikt dan kunt u de film bekijken. (Moet u wel de tijd voor hebben, hij duurt zo’n drie uur.) De filmproducers willen u overigens  doen geloven dat bovenstaand plein zich in Leopoldsville, België bevindt, maar het is de Brink in Deventer met op de achtergrond de Waag.

Zoals gezegd komt de bioscoopzaal van Luxor er ook in voor.

0000000000000 a bridge too far dev 2De zaal van Luxor.

In de zaal werd een aantal soldaten toegesproken, waaronder de bekende Engelse acteur Michael Caine.

0000000000000 a bridge too far dev 3

De zaal van Luxor vol met (veelal oudere) figuranten met daartussenin ergens Michael Caine.

Het was heel speciaal om deze scene in Luxor zelf te zien. Het voelde alsof je in de zaal van 1944 zat die werd toegesproken. Er ontstond geroezemoes in de zaal en mensen keken on zich heen om te zien wie op de stoel van Michael Caine zat. Het leek zo net een beetje of we ook deel uitmaakten van de film.

Tot zover mijn filmcarrière.

Peter Fonda

Peter Fonda is overleden. De acteur, vooral bekend van de film Easy Rider uit 1969, is 79 jaar oud geworden. Hij was niet de enige acteur in de familie Fonda.

Zo speelde zijn vader Henry Fonda onder andere  in ’12 Angry Men’, ‘Once Upon a Time in the West’ en in ‘On Golden Pond’.  Voor zijn rol in On Golden Pond won hij in 1981 een Oscar. Ook zijn zus Jane (o.a. Klute, Cat Ballou en Barefoot in the Park) en zijn dochter Bridget (The Godfather 3) zijn bekende en succesvolle actrices.

0000000000000 fondaPeter Fonda samen met zijn vader en zus Jane in 1950.

Peter Fonda had geen gemakkelijke jeugd. Zijn vader bekommerde zich nauwelijks om zijn kinderen en zijn moeder was vaak depressief. Toen Henry Fonda in 1950 aankondigde dat hij wilde scheiden en daarbij verklaarde dat hij gedurende zijn dertienjarige huwelijk nooit gelukkig was geweest, pleegde zijn moeder even later zelfmoord. Enkele maanden later schoot Peter zichzelf per ongeluk met een pistool in de buik. Hij verloor daarbij zoveel bloed dat hij tijdens de operatie in het ziekenhuis tot drie keer toe een hartstilstand kreeg, maar hij overleefde het.

In 1969 maakte hij de film Easy Rider die hem wereldroem opleverde. In de film reed hij samen met Dennis Hopper op twee grote motoren door Amerika.

0000000000000 fonda motorVeertig jaar later (2009); Peter Fonda rijdt op ‘Captain America’, een replica van de motor uit de film van 1969; foto Brian Snelson op Flickr.

Vergelijk deze motor eens met de familie-brommer van de familie van Neck uit 1969.

0000000000000 brommerfoto: ‘oudebomfiets’ op oudebrommers.nl

Eerst reed mijn vader er op, daarna mijn oudste broer, gevolgd door mijn andere broer. Later heb ik er ook nog even op gereden. Als je de IJssel-brug in Deventer op reed, moest je mee trappen, anders haalde je het niet. Dat de merknaam van de brommer ‘Sparta mb50 verpleegster brommer’ was, zegt wel genoeg.

Ik heb Easy Rider in 1969 in een bioscoop in Deventer gezien. Dat was dankzij school. De vijfjarige-HBS in Deventer waar ik toen op zat, had een heel oude directeur, zo oud zelfs dat ik vermoedde dat de man grote delen van het vak geschiedenis nog zelf had meegemaakt. Maar hij had heel moderne gedachten. Zo vond hij een goed idee dat de leerlingen van de klassen 3, 4 en 5 de film ‘Easy Rider’ gingen zien.

Op een zaterdagochtend werd de toenmalige bioscoop Luxor op de Markt in Deventer afgehuurd en de bovenste drie klassen van de school konden daar gratis de film zien. Ik was net veertien jaar oud en ik keek met open ogen naar de film. Een wereld vol sex, drugs en rock and roll, dat had de jonge Martin nog niet gezien.  De meest spannende film die ik tot dan toe in de bioscoop had gezien was Mary Poppins.

0000000000000 mary poppins

Een jaar later gingen de vierdeklassers met school naar Parijs. Behalve naar een toneelstuk van Eugène Ionesco gingen we ook naar de musical Hair. Daar zag ik voor het eerst blote mensen op het podium staan. Weer iets nieuws in de ontwikkeling van de jonge Martin en dat wederom dankzij school.

In 1970 ging de directeur met pensioen. Voor de leerlingen was er bij zijn afscheid een openluchtconcert van Cuby and the blizzards. Gossamme, wat speelden die hard. Dat kon je tot ver buiten Deventer horen.

Maar goed, Peter Fonda uit Easy Rider is dus nu overleden. Weer iemand uit mijn jeugd. Ik word oud.

 

Wat ik me wel eens afvraag

Uit de serie ‘Wat ik me wel eens afvraag’: het kijkgat in de schutting bij bouwprojecten.

Tegenwoordig zie je bij bouwwerken vaak gaten in schermen en schuttingen die het bouwproject afschermen. Het voorbij wandelend publiek kan dan zien hoe het met de voortgang van het project gaat. Zie hier een stukje over kijkgaten in het Almelo’s Weekblad van 12 juli 2017;

000000000000 gat0

De kop lijkt me overigens niet helemaal juist. Het is natuurlijk niet het kijkgat dat veel bekijks trekt maar het bouwwerk. (Echt gebruikt worden de kijkgaten hier trouwens niet; de dame links op de foto gaat zelfs op haar tenen staan om boven het doek uit te kunnen kijken.)

Ik kijk ook wel eens door kijkgaten. Zie hier bijvoorbeeld hoe ik kijk door een gat in de schutting van het nieuwe cultuurcomplex op het Spui in Den Haag. (Dit wordt straks het onderkomen van het Koninklijk Conservatorium, het Residentie Orkest en het Nederlands Dans Theater.)

000000000000 gat1

Maar wat is me dus wel eens afvraag is wat zien de bouwvakkers aan de andere kant van de schutting? Is hun kant van de schutting een kale schutting of hebben ze bijvoorbeeld bij het kijkgat een ‘grappige’ tekening geplaatst, waardoor zij ook nog wat lol beleven aan de mensen die naar hen staren en zien zij aan de andere kant van de schutting dan bijvoorbeeld dit?

000000000000 gat

Of nog iets veel ergers …..

Bellingcat

Bellingcat is een internationaal onderzoekscollectief, dat vooral bekend is geworden door onthullingen over de Syrische burgeroorlog en de MH17-ramp.  Ze combineren informatie en beeldmateriaal afkomstig van internetplatforms zoals Twitter, YouTube, Instagram, Facebook en Google Earth om zo meer inzicht te krijgen over allerlei internationale conflicten, moordaanslagen en wapenleveranties.

Dat doen ze bijvoorbeeld door details op foto’s te vergelijken met straatbeelden op onder meer Google Maps. Zo konden ze redelijk nauwgezet de route in Oost-Oekraïne reconstrueren die de BUK-installatie aflegde die in 2014 de MH17 neerhaalde.  Bellingcat werd in juli 2014 opgericht door de Engelsman Eliot HigginsDe naam dankt zij aan de Engelse fabel ‘Belling the Cat‘.

(Die fabel gaat over een groep muizen die last hebben van een kat. De muizen gaan in overleg met elkaar wat ze met het probleem van de kat moeten doen. Dan oppert één van de muizen het idee om de kat een belletje om te binden zodat ze altijd zijn komst kunnen horen. Iedereen vindt dit een puik idee, maar dan is er het probleem wie van de muizen de kat de bel moet ombinden. Spoiler alert: niemand van de muizen wil dit doen.)

00000000000 bellingcat

Dit is Eliot Higgins toen hij op 28 oktober 2015 in Keulen een prijs in ontvangst nam. Hoe hij er uit ziet, was niet zo moeilijk te achterhalen. Ik heb gewoon even op zijn Wikipedia-pagina gekeken. (Foto © Superbass / CC-BY-SA-4.0 (via Wikimedia Commons)”)

Bellingcat heeft een aantal mensen in dienst die betaald krijgen en daarnaast zijn er veel vrijwilligers. Hun inkomsten halen ze uit schenkingen en het geven van workshops hoe je op het internet kan speuren. Dat zijn vaak meerdaagse workshops. Momenteel vindt er eentje in Amsterdam plaats. Goedkoop zijn ze niet. Je betaalt er 2200 euro voor.

Ik zal u de kosten van deze workshop echter besparen en u hier een oefening speuren op internet geven. Stel dat u deze twee foto’s op internet ziet (waarvan u alleen weet dat ze binnen een kwartier van elkaar genomen zijn) en u wilt weten waar deze foto’s zijn gemaakt en wat die poes op dat dak doet.

00000000000 brug

00000000000 tom poes

Op de bovenste foto is een bijzonder ingewikkeld verkeersbord te zien met op de achtergrond een pilaar van een brug. Als u met hulp van de functie ‘Afbeelding zoeken in Google’ – die vindt u als u op de foto gaat staan en dan op de rechtermuisknop drukt – naar vergelijkbare foto’s zoekt, dan komt u niet ver. Hoewel, eigenlijk wel want u belandt overal ter wereld. U krijgt namelijk als zoekresultaat allerlei foto’s van gele borden te zien, afkomstig uit de hele wereld. Niet echter de brugpilaar en ook niet een foto met hetzelfde bord.

00000000000 bord

Veel meer informatie geeft echter de tweede foto prijs. Allereerst zien we daar het telefoonnummer van een fietsenmaker: 010 414 44 44 – mooi nummer trouwens. Met behulp van Google zien we dat dit nummer toe behoort aan fietsenwinkel S. de Vries,  Thorbeckestraat 30, 3071 XZ in Rotterdam. Als we daarna op Google Streetview kijken, zien we inderdaad dit huis. Het is gelegen op het Noordereiland in Rotterdam.

00000000000 abcd

Vervolgens de vraag wat doet dat beeld van Tom Poes op dat huis?Daar helpt de functie ‘Afbeelding zoeken in Google’ deze keer wel bij. We krijgen dan namelijk onder andere als zoekresultaat.

00000000000 abc

Het huis op de foto blijkt het geboortehuis te zijn van Marten Toonder, onder andere de ‘schepper’ van Olie B. Bommel en Tom Poes. Het beeld is een hommage aan Marten Toonder.

Nu we weten wat er op de tweede foto staat, kunnen we weer terug naar de eerste foto. We weten dat die iets eerder dan de tweede foto is gemaakt. Waarschijnlijk dus op een brug in de buurt van het Noordereiland in Rotterdam. Het is overduidelijk niet de Erasmusbrug, maar als we op Google Maps naar de Willembrug kijken, dan zie we daar de rode pilaar terug.

00000000000 brug 2

Dat is dezelfde pilaar als op de eerste foto. Waarschijnlijk is degene die de foto’s heeft gemaakt – dat was ik – over de Willemsbrug naar het Noordereiland gelopen.

Ziet u hoe makkelijk het is om iets te reconstrueren. En dan zijn die mensen van Bellingcat nog veel malen professioneler en beter dan ik.

p.s. De reden dat ik de eerste foto heb genomen was het verkeersbord. Ik liep er met een snelheid van nog geen vijf kilometer per uur voorbij en snapte er al helemaal niets van. Hoe moet dat wel niet zijn voor een automobilist die er met vijftig kilometer per uur voorbij rijdt.

De tweede foto heb ik genomen omdat ik een liefhebber ben van de Bommel-boeken van Marten Toonder. We liepen bij toeval voorbij het huis waar hij in 1912 is geboren. Ik wist helemaal niet dat hij in Rotterdam was geboren.